Met 5 down under

Dag 48: Geraldton-The Pinnacles

2011-08-16T21:39:00.000+10:00

Gisteren bij onze aankomst in Geraldton reden we nog naar de garage. Onze LPG-installatie was nog steeds stuk en we mochten nog langskomen. We staan er een klein uurtje terwijl de man probeert om het probleem te achterhalen. Intussen krijgt iedereen wat honger en we moeten nog slaapplaats zoeken. Uiteindelijk belanden we in een cabin even buiten de stad. We koken ons potje nog en genieten van een zacht bed.

Vanmorgen dan mag Filip terug naar de garage en na een uur of twee kunnen we weer verder: onze LPG installatie is gemaakt en met het oog op onze verre rit terug naar Sydney, zijn we oprecht opgelucht. We vertrekken rond 10u30 en lunchen in een prachtig dorpje aan de kust. Er is een Fish en Chips-kotje in Leeman en het smaakt heerlijk.
We besluiten een omweg te maken naar The Pinnacles, dit was niet voorzien in onze planning, maar we kunnen dit niet links laten liggen. En inderdaad, het blijkt een super mooi plekje te zijn. Je waant je in een maanlandschap. De kleuren, het zand, de omgeving, het is allemaal om ter mooist. We rijden door het park en moeten dan jammer genoeg weer verder...

Dag 47: World Heritage Drive

2011-08-12T19:23:00.001+10:00

We verlaten vandaag Shark Bay, we moeten verder. Maar we bezoeken wel eerst nog een paar prachtige plekjes.

Onze eerste stop is Shell Beach. De naam zegt het al en het is echt indrukwekkend. Zover het oog kan zien en je handen kunnen grijpen, zie en voel je kleine witte schelpjes. Geen zand dus, maar ontelbare miljoenen schelpjes. De kinderen graven elkaar onder en vinden het reuze grappig. Uiteraard kan je ook nog een wandelingetje maken in de buurt. De grond achter het strand bestaat ook uit miljarden opeen geperste schelpjes van vele duizenden jaren. Door de regen worden ze een beetje gecementeerd en kleven ze aan elkaar. Vroeger werden er stenen uit gesneden en huizen mee gebouwd in de buurt. Deze schelpjes meenemen is overigens een grote overtreding, vermits het hele gebied beschermd is.

Onze volgende stop zijn de stromatolieten aan Hamlin Pool. Stromatolieten worden beschouwd als levende fossielen. Zij zijn de eerste levende wezens op aarde en enkel hier en op de Bahama’s kan je hen bewonderen. Eencellige organismen vormen vaste vormen, die op stenen lijken, maar eigenlijk leven. Ze groeien aan een gemiddelde snelheid van 0,3 mm per jaar. Zo zag het leven op aarde eruit zo’n 3,5 miljard jaar geleden en gedurende ongeveer 3 miljard jaar zorgden zij voor zuurstof op onze planeet. Deze organismen liggen dus aan de basis van alle verdere leven hier op aarde. Ze kunnen vandaag op deze plek nog leven omdat het water hier door een speling van de natuur (een combinatie van stromingen en weinig regen) tweemaal zo zout is als in de rest van de oceaan en daar houden de organismen erg van. De plek maakt indruk, maar 3,5 miljard jaar terugdenken is echt wel moeilijk.

We rijden door naar Geraldton waar we rond 17u aankomen. De rit is vreemd, het desolate landschap verandert stilaan in een groen, looiend landschap, gras en bomen. Het lijkt een ander land.

Dag 46: Monkey Mia en Peron National Park

2011-08-12T19:17:00.001+10:00

We staan vandaag op om zes uur, voor de ’grote ontmoeting’ moeten we immers vroeg op. We rijden naar Monkey Mia, 25 km verder en zijn mooi op tijd. Op een bepaald moment wordt er geroepen, de dolfijnen zijn aangekomen. We krijgen een uitgebreide uitleg: vele jaren geleden woonde hier een vrouw die ’s ochtends ging vissen in haar kleine bootje. Enkele dolfijnen hielden haar gezelschap en na een tijd gaf ze een deel van haar buit weg aan de dieren. De bezoeken van de dolfijnen hielden stand, en wetenschappers nam het voeden over. Elke dag komen hier sindsdien een aantal wilde dolfijnen eten halen, maar niemand weet wanneer welke dieren zullen komen en welke niet. Uiteraard worden de dieren elke dag grondig geobserveerd, ze hebben een naam gekregen en hun stambomen zijn goed gekend. Maar ze worden niet aangeraakt of medisch begeleid, het moeten immers wilde dieren blijven. Het gekke is dat van de hele groep, meestal moeders met baby’s, enkel vijf vrouwtjes eten krijgen en ook maar enkele visjes elk, volgens hetzelfde ritueel. Dat mogen enkele uitverkoren toeristen doen, die volgens bepaalde regels in het water mogen gaan staan en er dan ook weer uit moeten, om er daarna weer in te mogen. De dolfijnen komen elke dag, rond hetzelfde uur, een eerste keer om zeven uur, onder het oh en ah-gezucht van ontelbare toeristen (hoewel zogezegd stilte nodig is, anders schrikken de dieren), en na een uur nog eens. Ze zwemmen dan telkens weer weg en verdwijnen. Hun laatste voederbeurt is om 12u en als je het als toerist lang genoeg volhoudt (want iets anders dan de dolfijnen, een mini-museum en een dolfijnen-winkel is er niet te doen), ben je om 12u zowat de enige overgebleven geïnteresseerde en heb je veel kans om uitgenodigd te worden tot het geven van een visje. ’t Is allemaal wat te veel georkestreerd voor mij, het ‘wilde’ is er volledig van af en uiteindelijk duurt het grote evenement maar enkele minuten. Je mag de dieren ook absoluut niet aanraken, vanwege alle chemische spullen die aan onze handen kleven. Veel geld geven om enkele dagen te logeren in Monkey Mia is dus niets voor ons, gelukkig hebben we ons niet laten vangen door de toeristische praatjes in boeken en folders. Maar de kinderen waren uiteraard wel in hun nopjes.

We drinken nadien iets op een terrasje, dat is altijd genieten, het is mooi en warm en heel veel gezellige terrasjes komen we hier immers niet tegen.

We wandelen nog eventjes langs de kust, vinden prachtige zeesterren en bewonderen het prachtige landschap. Tegen lunchtijd rijden we Peron NP in, voor een wandeling op de piek van het schiereiland. De rit ernaartoe is heel leuk, een lange, smalle en kaarsrechte weg door mul zand, de auto wordt weer op proef gesteld. En wij erbij. We stappen na de lunch door de duinen naar Skip Jack Point, vanwaar we kilometers over de oceaan kunnen kijken. Onder ons spotten we een grote groep Pied Cormorants op het strand, en haaien, sting rays en manta rays in het water. De walvissen, dolfijnen en dugongs verstoppen zich. Na een ferme rit terug eten we weer in ons overdekt BBQ-plaatsje en genieten van een prachtige zonsondergang.

Dag 45: Denham

2011-08-12T19:11:00.001+10:00

We verkennen vandaag Denham en omgeving en profiteren eerst van de wasmachine op het caravan park. Fijn dat ik nog eens kan wassen, we zitten bijna allemaal door onze propere kleren. We gaan naar het toeristisch centrum, doen een toertje met de auto en eten ’s middags in het dorp. Het is opmerkelijk rustig hier, het dorp heeft mooi aangelegde straten en veel faciliteiten voor toeristen: propere BBQ’s, speeltuinen. Maar er zijn geen toeristen. Ik vermoed dat het hoogseizoen voorbij is.

In de namiddag bezoeken we het Ocean Park, een ‘natuurlijk’ oceanium. Er wordt geen gebruik gemaakt van filters voor het water, er is geen kunstmatig licht en de beesten zitten in grote aquaria. De meeste dieren hier zijn vondelingen en/of gewond. Na een bepaalde tijd worden ze weer vrij gelaten. We kunnen er gigantische haaien voederen, die onder ons door zwemmen en krijgen uitgebreide tekst en uitleg bij de mooie onderwaterbeesten die het park rijk is. Vooral het verhaal van de stonefish jaagt ons toch een beetje schrik aan en ik bedenk me dat het na 3,5 jaar eigenlijk wel laat is om zulke gevaarlijke beesten te leren kennen, ze zitten immers overal aan het water, hun camouflage technieken zijn indrukwekkend en het is de tweede giftigste vis ter wereld.

We bezoeken ook nog Eagle Bluff, een ‘uitkijkpunt’ over de oceaan. We spotten jammer genoeg geen grote dieren, maar genieten van het prachtige uitzicht. ’s Avonds maken we weer lekker eten aan een overdekte BBQ aan de kant van het water. Wat een heerlijke plek.

Dag 44: Exmouth-Denham

2011-08-12T19:04:00.000+10:00

Toch een fijne 600 km te rijden vandaag. Onze lunch gebruiken we onderweg in Carnarvon en we stoppen daar ook aan het postkantoor, waar we onze opgestuurde spullen (zie dag 14) terug oppikken. We zijn blij met de warme truien, pyjama’s en sokken ; ik heb zo het idee dat we ze goed zullen kunnen gebruiken.

Ons doel vandaag is Denham, het meest Westelijk gelegen stadje van Australië. Niet dat het daarvoor zo bekend staat, maar het ligt in Shark Bay, en dat is werelderfgoed gebied. En het is een gemakkelijke uitvalbasis voor de attracties in de buurt. In Monkey Mia, dat overmorgen op het programma staat en een resort is, kost een kampplaats het dubbele en moet je weken op voorhand boeken. We eindigen de dag op een mooie camping in Denham en we hebben weerom een plaatsje vlak naast het strand. We zijn onvoorstelbaar blij dat we het zout van ons vuile lijf kunnen spoelen. Zelden zo genoten van heerlijk warm water uit de kraan. Maar de wind strooit alweer roet in het eten en voor de zoveelste nacht op rij doe ik geen oog dicht. Op de koop toe beginnen we de ‘afdaling’ nu echt wel te voelen: het is hier zowel overdag als ’s nacht behoorlijk frisser. Gelukkig blijken de kinderen absoluut geen last te hebben van het lawaai en van de koude nachten.

Dag 43: Wildlife Discovery tour

2011-08-12T18:58:00.000+10:00

Hier hebben we lang naar uitgekeken. We gaan op zoek naar de reuzen van de zee tijdens een georganiseerde uitstap.

Met een klein rubber bootje worden we naar een grotere boot gebracht. Er is wind, de lucht is grijs maar het is niet zo koud. We zullen de dag doorbrengen met 3 andere koppels en een dame alleen. De crew bestaat uit 4 personen, waarvan een jonge dame ons een hele dag gaat filmen. We zijn benieuwd!

Eerst krijgt iedereen een wetsuit, zwembril en zwemvliezen. We blijven voorlopig binnen het rif en gooien na een kwartier het anker uit. Luna gaat vragen aan kapitein Paul of het anker wel in het zand is gevallen en niet op koraalrif. Good girl :-)

We hebben een goed half uur om te snorkelen. Er is merkelijk meer zand en minder koraal dan naast het strand maar we zien een enorme stingray, rifhaaien en heel veel grote en kleine kleurrijke vissen.

Rond elf uur krijgen we een radio call van het vliegtuigje boven ons: er zijn manta rays gespot en we moeten er zo vlug mogelijk heen. De boot gaat het ondiepe rif uit en door de hoge golven beseffen we dat we op de oceaan zijn.

We moeten er allemaal vliegensvlug uitspringen, de beesten blijven natuurlijk niet liggen wachten en we proberen zo snel mogelijk achter Lauren te flapperen, die alles filmt. Helaas, het is maar eentje en hij zwemt nogal snel... We proberen het nog eens: iedereen wordt aan boord gehesen en iets verder gaan we allemaal het water weer in. Nu hebben we meer geluk: we zien drie enorme Manta’s door het water ‘vliegen’. Fantastisch!

Terug aan boord krijgen we het bericht dat een walvishaai in de buurt zwemt. Het is het einde van het warme seizoen, ze zijn al bijna allemaal verder gezwommen richting Noorden, maar hier en daar zwemt nog een laatkomertje voorbij.

We moeten wel nog 3 km over de woeste baren. En dat is natuurlijk niet zo geweldig voor mijn evenwichtsorgaan: binnen de kortste keren hang ik over de reling. Errug!!!! Senne voelt zich ook niet zo geweldig en is al gaan liggen. Normaal gezien zou ik mee gaan zwemmen met de whale shark, dat kan mits een kleine meerprijs. Maar in deze omstandigheden valt er met mij niet te praten. Daarom gaat Filip vliegensvlug mee met de groep. Hij zwemt naast de grootste vis in de zee. (Een walvishaai is een vis en geen zoogdier, zoals de walvis. Maar dit geheel ter zijde). Het blijkt een ‘little girl’ te zijn, ruim vier meter. Ze kunnen wel 12 meter lang worden. Wauw! Ik hoop dat Lauren ze goed heeft gefilmd...

Intussen heeft een van de vrouwelijke passagiers - overigens een onvoorstelbaar k***en, vraag maar eens aan de kinderen - terwijl ik op het toilet zat, mijn fotocamera doen vallen. Recht op de lens. Kapot. GRRRRRR!!!!!!! En niet eens sorry zeggen... En vind hier maar eens een Nikon reparatiecentrum…

Filip klimt terug aan boord en heeft inderdaad naast het enorme dier kunnen zwemmen, een unieke ervaring. We varen nadien terug het rif in en kunnen nog eens een half uurtje gaan snorkelen, iets wat ik vrijwillig afsla wegens nog niet helemaal terug op mijn effen. Tegen de late namiddag staan we terug op het strand, helemaal gepekeld. Jammer genoeg zit een verfrissende douche er niet in vandaag, in het Nationaal Park is geen sanitaire blok. En we zijn ook bijna door onze watervoorraad.

We rijden dan maar vuil, moe maar helemaal voldaan terug naar de kampplaats en bespreken wat het leukst was van de dag. De kinderen vinden dat het snorkelen heel leuk was, maar het aller-leukste voor hen is toch het buffet geweest!!! (Voor de wakkere lezer: een simpel buffetje met wat sla, tomaatjes, vis, sausjes en brood is een feestmaal in de ogen van een kind. Wat heb ik hieruit geleerd? Op elk volgend kinderfeestje voorzie ik een buffet(je), geslaagde formule :-). Of is dit volkomen normaal na anderhalve maand kampeervoedsel?)

(PS de foto's hieronder zijn niet van onszelf, maar geven een goed beeld van hoe het was)

Dag 42: Ningaloo Reef NP

2011-08-12T18:52:00.000+10:00

Snorkeldag. We rijden van het ene strand naar het andere en genieten van de ongelofelijke onderwaterwereld. We zien rif haaien, roggen en prachtige visjes. Dit mag nog dagen langer duren.

Jammer genoeg moeten de snorkelspullen om 15u30 al terug. We rijden nadien naar Vlaming Head lighthouse en zien in de verte een aantal walvissen uit het water springen. Dat blijft ook altijd een mooi moment.

En 's avonds bewonderen we weer een prachtige zonsondergang op het strand en doen we weer lekker zot.

Dag 41: Ningaloo Reef NP

2011-08-12T18:47:00.000+10:00

De volgende morgen staat Filip op om kwart voor 5. Hij rijdt naar de ingang van het National Park. Hij is nummer twee, voor hem staat een caravan die zich daar de avond voordien heeft gezet. Handig toch :-). Het syteem is als volgt: om 8u komt de ranger aan, die opent het park. Hij/zij belt rond naar de camphosts op de verschillende kampplaatsjes in het NP (elke kampplaats heeft een camphost en die weten wie vertrekt die morgen. Zo komt de ranger te weten hoeveel plaatsen er vrijkomen die morgen. En dan geldt de regel : first comes, first served. Filip mag dus als tweede kiezen. Hij kiest een plekje in het midden van het park (er rijdt een weg door van 35km lang en er zijn zo’n 10 verschillende kampplaatsen). De plaats wordt voor ons gereserveerd. Intussen hebben de kinderen en ik alles al ingepakt. We moeten wel eerst nog 30km terug naar Exmouth voor boodschappen. We gaan ook nog iets leuks vastleggen voor de dagen nadien. We passeren langs het visitors centre en gaan voor iedereen snorkel gerief huren.

De tenten worden opgezet, we doen ons zwempakken aan en gaan nog een uurtje snorkelen aan Lakeside Beach. Het water is vrij fris, maar eens je erin geraakt is het geweldig. Bij de eerste stappen in het water zien we al kleine stingrays. Dat belooft!

Het is onvoorstelbaar. Alsof je in een enorm aquarium stapt! Vissen in alle kleuren en vormen, nooit gezien. We vinden het allemaal nog veel mooier dan in Cairns,waar we ook zijn gaan snorkelen. En het allerleukste is dat je vlakbij bent, je moet geen boot nemen om aan het rif te geraken. Het koraal zelf heeft niet zoveel kleur, maar blijkbaar is dat omdat het geen zacht koraal hier maar hard koraal en daarom hebben ze minder kleur. Maar de vissen compenseren veel. En de zeekomkommers ook :-).

De wind is wel weer alom tegenwoordig en dat neemt een beetje van de pret weg. Het maakt het uit het water komen niet zo leuk en de tenten wapperen weer heel de nacht. Niet goed voor onze nachtrust.

Dag 40: Karijini NP-Exmouth

2011-08-12T18:37:00.000+10:00

We rijden terug richting oceaan. Om 16u komen we aan in Exmouth na een eenzame rit door de outback van WA. Er is echt niets te zien, in NSW of Queensland verandert de vegetatie soms nog eens, maar hier is er gewoon bush en droogte.

Exmouth is een toeristische trekpleister, maar een dure. Als je naar hier wil vliegen, kost je dat een klein fortuin, rechtstreekse vluchten zijn er niet en veel kleine vluchten en een auto huren doet de kostprijs gauw oplopen. Vandaar dat de goedkoopste manier rijden is, maar dat kost dan weer tijd.

Zoals iedereen komen we hier om het rif en de zeedieren te bewonderen. Ningaloo Reef National Park is een geweldige plaats om dat te doen. Maar om daar een plekje te bemachtigen moet je vroeg opstaan. We slaan onze tent voor 1 nacht op in het Caravan Park op 10min van de ingang van het NP. We genieten van douches en wasgelegenheid en van de goede kampkeuken.

Dag 39: Karijini NP

2011-08-12T18:27:00.002+10:00

De nacht heeft inderdaad voor wat koude tenen gezorgd, om het zacht uit te drukken.

Na een flink ontbijt beginnen we aan de eerste wandeling door Waeno Gorge. We zien eerst Oxer en Junction Pool van bovenaf. Bij die pools kan je als gewone wandelaar niet geraken. Je hebt er touwen, klimgerief en een speciale toelating voor nodig. En je moet ook begeleid zijn door iemand die ervaring heeft met abseilen en rots klimmen. Maar het lijkt wel leuk.

Wij gaan dus maar gewoon doen en gaan tot waar we als simpele stervelingen kunnen geraken. We dalen af in de gorge en komen aan een kleine rivieroversteek. Hier moet je tot aan je billen in het water om naar de overkant te geraken en verder te kunnen. Maar het water heeft ijstemperaturen en Rune en ik hebben meteen pijn aan onze benen. Ik geraak er niet door. Filip en de twee andere gaan door. Dan ontdekken Rune en ik een shortcut over de rotsen. Eigenlijk niet toegelaten, maar tot voor kort was het een bestaande track. We klimmen over de rotsen en kunnen zo het ijskoude water vermijden. Intussen zijn Filip, Luna en Senne al tot aan de Handrail Pool geraakt. Je moet door een smalle kloof het water volgen tot aan een watervalletje. Daar is een railing tegen de rots gemaakt die je toelaat om in een soort bergholte te geraken waar et water in een poll stort. Vandaaruit gaat het verder naar Oxer en Junction Pool maar dat is zoals gezegd weggelegd voor de betere klimmers.

Wat een chique wandeling weer! Deze keer nemen we allemaal het verboden paadje terug en komen zo met droge voeten aan de auto voor de lunch.

In de namiddag doen we de wandeling in Hancock Gorge. Ook een leuke, daar moet je schuin tegen de wand van de kloof wandelen. Aan Kermits Pool kan je nog verder langs de Spider trail. Je moet handen en voeten gebruiken om door de hele smalle kloof te klauteren om weer in een mooi verborgen stukje te geraken. Luna eindigt in het water maar de beloning van het klimwerk doet de natte voeten snel vergeten.

We pikken daarna nog Kalamina Gorge mee, een bredere kloof met platte rotsen. Dit is de gemakkelijkste wandeling van de drie en een perfecte afsluiter. De avond is zachter vandaag en het avondmaal wordt weer verorberd op het kampterrein.

Karijini NP is de moeite van de omweg zeker waard.

Dag 38: Port Hedland-Karijini NP

2011-08-12T17:47:00.000+10:00

’s Morgens pakken we alles weer in en rijden Port Hedland binnen. Een rustige stad, die leeft van de mijnindustrie. Grote schepen wachten hier op enorm lange treinen die van heinde en ver komen, volgeladen met ijzererts. De langste trein die hier ooit aankwam, was 3,6 km lang. De schepen vertrekken dan richting alle werelddelen. De haven is behoorlijk indrukwekkend. We lunchen hier na een korte stop in het informatiecentrum, waar we ook wat weetjes meepikken over de stad en de industrie. Na een mooie rit door het dorre mijnlandschap, weg van de oceaan, komen we aan in Karijini NP, een van de grote toeristische trekpleisters van WA en het tweede grootste nationaal park van de staat. We hebben nog tijd om een aantal gorges te bekijken: we gaan naar de lookouts van Dales Gorge en Circular Pool. En we pikken ook Fortescue Falls mee. De camping ligt nog 35 km verder in het park; de leukste wandelingen liggen daar in de buurt. Maar die zijn voor morgen. De grond is beenhard, het is echt niet leuk om de tenten op te slaan. Bijgevolg slaan we er maar eentje op en slapen wij in de voortent. En het is hier verdikke koud. Dat belooft!

Dag 37: Broome-Port Hedland

2011-08-12T17:42:00.000+10:00

Rijdag vandaag. We willen tot in Port Hedland geraken, zo’n 560 km zuidelijker. Hoogstwaarschijnlijk vinden we daar geen slaapplaats. Port Hedland is een industriestad, er zijn weinig of geen toeristische trekpleisters zoals mooie stranden en dus ook weinig campings of caravan Parks. En tijdens de hele rit naar daar is er geen telefoon- of internetbereik. Als we uiteindelijk toch kunnen bellen, blijkt inderdaad alles volzet. We stoppen dan maar langs de kant van de weg en slaan onze tent op. Gelukkig zijn we daar helemaal op voorzien, we hebben eten, water en zelfs het schepje voor een wc-bezoek hebben we bij de hand. De koeien die er loslopen, zorgen voor wat vreemde geluiden, maar we maken nog een vuurtje en genieten van een heerlijke, frisse nacht. We voelen dat we binnenkort onze mutsen weer gaan nodig hebben.

Dag 36: Broome

2011-08-12T17:36:00.000+10:00

Vandaag willen we nog wat genieten van de stad zelf. We bezoeken wat gallerijen en wat winkeltjes. In de namiddag gaan we naar het strand, genieten we van het mooie weer en doen wat typische stranddingen.

’s Avonds doen we het weer eens wat anders: we gaan eten maken op het strand. Je mag hier namelijk rijden op het strand en we gaan een heel stuk weg van de bewoonde wereld (het strand is 27 km lang). We genieten nog eens van een super zonsondergang en koken ons eigen lekkere potje achter de auto. Wat een heerlijke maaltijd. Enige probleem: de zee komt op en onze tafel staat net iets te dicht bij het water. Tijdens ons dessert en als het al lang pikkedonker is, moeten we gauw met natte voeten inpakken en wegwezen, voor we helemaal wegspoelen.

Dag 35: Broome

2011-08-12T17:30:00.000+10:00

De volgende morgen moet de auto naar de garage. Hij moet een onderhoud krijgen na al die kilometers en een aantal stukken moeten worden vervangen. Intussen blijven we rustig op de camping wat relaxen, lezen, spelen, wassen.

Om 16u worden we weer verwacht op Cable Beach: we gaan kameel rijden op een dromedaris op het strand bij zonsondergang. En dat levert natuurlijk schitterende plaatjes op.

Dag 34: Middle Lagoon-Broome

2011-08-12T17:24:00.001+10:00

Senne speurt de hele camping af, maar geen sandaal te vinden. Ik zal niet vertellen welke woorden ik allemaal (binnensmonds) gebruik. Dat betekent immers weer nieuwe sandalen zoeken en heel veel tijd om te shoppen hebben we niet. Dorie.

Vandaag gaan we terug naar Broome. Met spijt in het hart wordt er ingepakt , we beseffen eens te meer dat we op sommige plaatsen echt wel wat meer tijd hadden willen doorbrengen. Maar onze tijd is beperkt, jammer. We stoppen onderweg terug in Beagle Bay, 60 km verder, de enige plaats in de buurt waar je kan tanken (en dan hebben we het over ongeveer 100 km omtrek). Tegelijk wil ik nog een kijkje gaan nemen op de plek waar we twee dagen eerder gepicknickt hebben en waar ik Senne het laatst met iets aan zijn voeten heb gezien. Wie weet...

En ja, het geluk is aan mijn kant. Ongelooflijk maar waar, op het gras ligt een blauwe sandaal te wachten op een lift. Hij wordt met veel plezier verenigd met zijn tweelingbroer, gelukkig dat ik die nog niet had weggegooid…

Rond 16 u zijn we terug in Broome, op dezelfde camping, om het onszelf makkelijk te maken. Ons tentplekje is nu nog mooier gelegen, het uitzicht is onbetaalbaar. We douchen en maken ons voor het eerst in weken een beetje meer op. We hebben immers een tafel geboekt in een sjiek restaurant aan Cable Beach. Na al die tijd zelf koken aan een klein tafeltje op een klein gasvuurtje, doet dit wel eens deugd. We genieten met volle teugen van het lekkere eten, de omgeving, de lekkere temperaturen en het gezelschap. We sluiten de avond af met een wandelingetje langs het strand.

Dag 33: Cape Leveque

2010-08-12T00:13:00.000+10:00

We laten de tenten vandaag staan en rijden Noordelijk. We bezoeken het dorpje Lombadina, ook een aboriginal comunity. Om hier te zijn moet je een permit hebben. Die kan je krijgen in de office in het centrum van het dorp. We bezoeken een art centrum, de kerk en de bakker, waar we een heerlijk versgebakken brood kopen. Dan rijden we het strand op en vinden op hete spierwitte zand ontelbare mooie schelpen. Het water is zo helder dat je kan denken dat het uit de kraan komt.

We rijden verder en komen aan in Cape Leveque ofte Cape Kooljaman. Ook hier moet je een dagpas kopen. We lunchen met zicht op zee, onder een shelter. Je kan deze ook huren om te kamperen, maar dan moet je goed (zeg een aantal maanden) op voorhand boeken (voor iedereen die na ons komt). Het is wel echt de moeite waard. Iedereen gaat eens zwemmen en we doen een kleine wandeling.

Dan rijden we naar One Arm Point, nog eens 30 km verder. Hier is een hatchery, een viskwekerij die je kan bezoeken en waar tours worden gegeven. We zijn op tijd en wandelen van tank naar tank en krijgen info over de leuke beesten die de zeeen hier bevolken. Al een leuke voorproever voor Ningaloo Reef.

Nadien rijden we weer terug naar Cape Leveque, maken een prachtige wandeling naar het uiterste puntje van de cape en genieten daar van een fantastische zonsondergang.

Bij het terugrijden merken we dat Senne een van zijn nieuwe (goede Teva-) sandalen mist. Vermits hij het liefst zonder schoenen loopt en alles hier zanderig is, loopt hij al enkele dagen zonder. Ik hoop dat hij aan de camping ligt.

We komen terug aan in het camping als het al donker is en onze buren zijn een beetje ongerust. Het is en blijft een ongeschreven regel: je rijdt niet in het donker.
Geen sandaal.

De wind beukt weer de hele nacht tegen de tent, wat mijn nachtrust weer eens serieus verstoort. Grrrr...

Dag 32: Broome-Middle Lagoon

2010-08-11T23:47:00.001+10:00

De volgende dag moeten we weer op pad, we gaan terug richting Noorden. Deze keer blijven we langs de kust. Dit is het uiterst Noordwesten van de Kimberley en naar het schijnt zeer de moeite waard om te bezoeken.
We begeven ons op Cape Leveque Road. Deze weg is de eerste 40 km unsealed en de currogations zijn serieus de moeite. We worden weer behoorlijk door elkaar geschud. Onze eerste stop en tegelijk onze lunch stop is Beagle Bay. Een klein aboriginal community-dorpje, bekend voor het kleine witte kerkje dat helemaal versierd is met schelpen. Mooi. En alsof het gepland is, verschijnt er plots een Beagle die de harten van onze kinderen steelt. Uiteraard moeten we daarvan een foto nemen :-)

Nadien rijden we verder naar Middle Lagoon, waar we gaan overnachten. De weg is intussen terug overgegaan op asfalt. Ik heb echt geen idee waarom dat wordt gedaan: de eerste 100km unsealed, in slechte staat en vanaf dan tot helemaal boven geasfalteerd.
We spelen het klaar om een fantastische plek te vinden op de richel naast het strand. Wat een zicht! We hebben zelfs nog tijd voor wat speeltijd op het strand, hoewel ik er niet heel gerust in ben als de kinderen gaan zwemmen. Tenslotte zijn we in the Kimberly en er kan altijd een krokodil opduiken uit de zee.

Deze zonsondergang is evengoed spectaculair en ervan kunnen genieten bij een vuurtje aan je kampplaats is super. De wind die nadien opsteekt is echter verschrikkelijk aanwezig en de tenten worden op proef gesteld. Evenals onze nachtrust.

Dag 31: Broome

2010-08-09T11:52:00.000+10:00

De volgende dag moeten we al vroeg op: vandaag is de laatste dag dat we de voetstappen van dino’s kunnen bewonderen. Die worden namelijk maar een aantal dagen per maand zichtbaar, tijdens laagtij, vandaag om half acht. Er zijn er 3 te zien, maar we vinden maar eentje. Na een uurtje of twee keren we terug naar de camping.

We count our losses, ttz we laden de auto uit en beginnen alles eens goed na te kijken. De dozen woden allemaal uitgepakt, gepoetst en terug ingepakt. Het rode stof is tot in de kleinste hoekjes gekropen. Filip gaat naar de garage met de auto en maakt een afspraak voor een van de volgende dagen. Intussen worden er gewassen en gerust. Luna en Senne spelen bijna een hele dag in de waterspeeltuin naast de camping en gaan soms ook eens vissen van op het strand. We gaan naar het visitors centre om het een en ander vast te leggen voor de komende dagen. ’s Avonds pikken we de zonsondergang mee vanop Cable Beach, het bekendste strand van Noord West Australie. In de hele stad heerst een aangename sfeer, een tropisch gevoel krijg je en je voelt dat de meeste mensen hier met vakantie zijn. Hier zou ik gerust een aantal maanden kunnen vertoeven. Of misschien wel langer.

Gibb River Road

2010-08-07T16:00:00.001+10:00

Voila, we hebben het gehaald. 640 km Gibb River Road, een van de leukste wegen in Australië. Het vergt soms veel geduld en doorzettingsvermogen van mens en vooral van auto. Maar het is absoluut de moeite waard. Je kan merken dat het toerisme toeneemt en ik kan me voorstellen dat het helemaal anders is dan 10 jaar geleden. Toch blijft het een speciale plek, bestemd voor de meer avontuurlijke mens onder ons en je kan er uren rijden zonder een levende ziel aan te treffen. De weg werd ooit aangelegd als alternatief voor de Great Northern Highway. Hij was een shortcut voor de trucks die vol vee naar Derby moesten voor de export. De exporthaven is nu Broome geworden, maar het vee is wel gebleven en de trucks dus ook. Als je eigendom wil kopen in de Kimberly, om eventueel mee te werken aan de toeristische uitbouw van de streek, ben je verplicht ook vee te houden. Dat schrikt vele kopers af, uiteraard. Voorlopig komt er dus niet veel verandering in. Alle plaatsen waar wij hebben gelogeerd, behalve de Nationale Parken, zijn werkende cattlestations. Vooral koeien, die op een bepaald moment bijeen worden gedreven (wat een immense taak moet zijn), op trucks worden geladen en levend worden verscheept voor de vleesindustrie in het Midden-Oosten. Het grote avontuur voor de bezoekers zijn echter de mooie gorges, de natuur en de weg, die er elke dag anders bijligt en op zich een mooie uitdaging is. Gedurende 6 maanden per jaar is de weg gesloten wegens geen doorkomen aan, wegens helemaal overstroomd. De cattlestations zijn in de natte periode dus ook gesloten voor alle publiek.

Ik moet zeggen: het was mooi, prachtig, sjiek, maar nu zijn we wel een beetje gorged-out. Ze waren een voor een speciaal en prachtig, maar om nu nog te weten welke welke is, moet ik al eens diep nadenken of terug naar de film gaan kijken. Die krijgen jullie uiteraard ergens de komende maanden eens te zien :-). We hebben lang niet alles gezien en we hebben noodgedwongen een aantal plaatsen moeten laten links liggen. Maar je moet ook voor 10 dagen eten meenemen, onderweg is alles duur en vers fruit en groenten kan je nauwelijks vinden. En als je zoals wij elke dag alles in de auto moeten puzzelen, is 10 dagen wel genoeg. Benzine was vrijwel overal te vinden, zeker met twee tanks. Een gewone wagen had niet kunnen doen wat wij hebben gedaan, je hebt absoluut een 4x4 nodig. Op sommige plaatsen, zoals Mitchell Falls kan je niet geraken met een caravan, alleen een offroad trailer is geschikt.

Het is gedurende de hele periode prachtig weer geweest, warme dagen en aangename nachten.

Zijn intussen gesneuveld/verloren/geblokkeerd/los:
1 Ipod Nano (verloren)
1 LPG-installatie (kapot)
1 Ipod-touch (geblokkeerd, don’t ask :-))
1 tent (2 ritsen om zeep)
3 broeken van Senne
1 antenne (het koperen omhulsel is er helemaal afgerammeld)
2 spotties
1 bull bar
1 autoband
1 tafel (beschadigd door het schuren tegen de dozen)
Ontelbare dozen en deksels
1 blikopener
Bijna alle kleren (vreselijk vuil en dus niet meer proper te krijgen)
1 thermometer/batterij-check-metertje in de auto
1 hoofdtelefoon
1 autoradio (geblokkeerd omwille van een security code die in werking treedt nadat de batterij afgeschakeld wordt)
2 roo-wistelers, om de kangoeroes van de weg te jagen
2 schokdempers en 2 bouches
2 blikjes bier
2 luchtmatrassen
1 AC/DC power invertor
2 tentpalen
2 pillampen
12 kousjes voor de gaslampjes
1 piezzo van het gaslampje
1 paar sandalen van Senne wegens te klein
1 tripod (verbindingsstukje weg)
1 achterlicht
1 voorlicht
1 CD speler (in auto radio, vermoedelijk nu vol rood stof)
1 teennagel
1 pitje van ons portabel gasvuurtje
1 bal

En we kunnen daarbij besluiten: LEVE DUCK TAPE!!!!

Dag 30: Windjana Gorge-Broome

2010-08-07T15:46:00.000+10:00

Doordat de weg gesloten is, zijn we verplicht een omweg te maken langs Derby. Het doet deugd om de zee te zien. We kopen fish en chips en lunchen aan de pier van Derby. Dat smaakt! In Derby staat ook de bekendste boab-boom. We kunnen hier niet weg zonder hem eerst nog te bewonderen. Deze boom heeft een omtrek van 14m en het wordt aangenomen dat hij 1000 jaar oud zou zijn. In slechtere tijden werd deze boom gebruikt als tijdelijke gevangenis voor aboriginal mensen die ‘gevangen’ werden om te werken voor de kolonisten. Tijden die gelukkig voorbij zijn. We rijden in de namiddag verder naar Broome en het is warempel vreemd om terug in de bewoonde wereld aan te komen. We vinden een geweldige kampeerplekje vlak naast het strand en zetten onze tenten weer op. Er moeten nog boodschappen worden gedaan, al ons eten is op en we genieten van vers fruit en groenten :-) We kunnen gebruik maken van de BBQ aan het strand, van de douche en van de wasmachines.

Dag 29: Bell Gorge-Windjana Gorge

2010-08-07T15:41:00.000+10:00

Bell Gorge is ook een mooie. We maken de wandeling, de kinderen zwemmen onder de waterval en springen van de rotsen. Het plan voor vandaag is om tot Fitzroy Crossing te rijden, het einde van ons Gibb River Road avontuur. Maar eerst passeren we langs Windjana Gorge. Dit is ook een leuke: heel breed en het water krioelt met zoetwater krokodillen. Vermits deze niet zo aggressief en groot zijn als hun zout water broertjes, kunnen we vrij kort komen om foto’s te nemen. Ik vind de omgeving en de hoge rode rotsen fantastisch mooi.

Even verder ligt Tunnel Creek. We halen onze pillampen boven en gaan de tunnel in. Het is pikkedonker en om door te tunnel te geraken moet je door een aantal plassen koud water stappen. In het midden van de tunnel ligt een kleine zandbank waar je over moet stappen en net voor we het water doormoeten, zien we op de zandbank 2 oranje ogen naar ons kijken. Op hetzelfde moment komen twee toeristen van de andere kant. De krokodil schiet het water in. Alles speelt zich af in het licht van onze pillampen en de zin van de kinderen om verder te gaan is opeens over. Filip weet Luna en Senne te overtuigen om verder te gaan, maar Rune wil met geen stokken meer vooruit. Ik keer met haar en de twee jonge toeristen terug.
Op de parking gaan we op onderzoek uit. Het heeft hier namelijk de voorbije dagen geregend en als gevolg daarvan is de weg zo slecht dat hij gewoon gesloten is. We geraken dus niet tot in Fitzroy Crossing. Als Filip en de twee anderen terugkeren, rijden we noodgedwongen terug naar Windjana Gorge voor een overnachting op de camping daar.

6/08/1994

2010-08-07T10:06:00.001+10:00

16 jaar al. :-)

Dag 28: Mount Barnett-Bell Gorge

2010-08-07T10:04:00.004+10:00

De volgende morgen beginnen we aan de wandeling naar Manning Gorge. Na een uurtje stappen over een open vlakte komen we aan de kloof. Het is nog wat klimwerk om beneden te geraken. Als we aan de waterval komen, zien we waarom de plek zo populair is: de pool is groot en diep en de rotsen naast de waterval zijn leuk om op te staan en van daar in het water te springen. Enkele gekken springen van heel hoog en we zien een jonge man op een bepaald moment een salto maken en op zijn zij neer komen in het water. Hij kan tot aan de kant zwemmen maar heeft duidelijk last van de val: hij heeft oorpijn en pijn aan de zij.

Onze twee waterzotjes springen ook van de rotsen, ze durven gerust van vier meter naar beneden te springen. We moeten hen tegenhouden om geen 4 meter hoger te gaan. Volgens hen zijn we ‘overprotective!’ :-)

We keren terug langs dezelfde weg, maar waar je normaal de rivier overzwemt, ligt nu een bootje en als een veerpont trekken we onszelf terug naar de overkant.

Op de weg verder komen we nog langs Galvins Gorge. We gaan ook hier even een kijkje en een zwemmetje nemen en rijden weer verder.

Bell Gorge staat ook op het programma, maar dat lukt niet meer vandaag. Daarom kamperen we op de camping en gaan de gorge morgenvroeg bezoeken. Als de tent opstaat komt opeens Tess aangewandeld. Zij logeren hier ook. Claudia en Simon komen nog een babbeltje slaan en de avond wordt zo weer leuk afgesloten.

Dag 27: mount Elisabeth-Mount Barnett

2010-08-07T01:01:00.000+10:00

Inpakken en alles klaarzetten. We beginnen aan de autorit naar de gorge. Het wordt inderdaad een uitdaging. 10 km en we doen er een goed uur over. Nadien is het nog een half uur wandelen. Het is heet maar de gorge is prachtig en we gaan op zoek naar de mooie tekeningen. Er kan nog een zwempartij af en keren terug.Onderweg komen we een vriendelijke dame tegen die haar verhaal van de dag voordien doet: zij was in de gorge als een oudere man een zware val van de rotsen maakt. Hij is gewond aan het hoofd. Gelukkig kan ze als verpleegster goed inschatten wat de situatie is, maar toch gaat de schoonzoon in volle vaart terug naar het sation, van waar de RFDS (Royal Flying Doctor Service) wordt opgetrommeld. Die komen een goede twee uur later aan (bijna elk station hier heeft een landingsbaan in de buurt) en brengen de man per vliegtuig naar het ziekenhuis in Derby.

Vandaag willen we nog in Mount Barnett geraken. Daar staat een bezoek van Manning Gorge op het programma. We komen mooi voor donker aan. De camping is druk bezet, op Gibb River Road is dit een van de populaire stops, naast El Questro. Er is geen benzine meer, maar de truck zou nog komen vandaag en we moeten morgenochtend om 7u aan het tankstation zijn om niet in een vreselijke file terecht te komen. Het publiek op de camping is niet zo aangenaam: El Toerista heeft de plek overspoeld. Op een bepaald moment ga ik naar het toilet en in alle toiletten is het papier op. Er staat een toeriste aan de lavabo, ze spreekt de taal van ons Oosters buurland. Ik vraag vriendelijk om een stukje te krijgen, maar nee, het is haar rol en dus kan ik zonder naar het toilet. Ik kan maar hopen dat ze me gewoon niet heeft verstaan. We nemen nog een (koude) douche, eten en gaan slapen.

Dag 26: Drysdale-Mount Elisabeth

2010-08-07T00:40:00.000+10:00

In ons Kimberley boek stond nog een andere foto van prachtige rock art. Die kan je enkel bewonderen als je een wandeling maakt in een bepaalde gorge, die je alleen kan bereiken via Mount Elisabeth Station. We hadden besloten die te doen vandaag. Het was niet zo ver rijden en we zouden de wandeling zeker nog vandaag kunnen doen en eventueel zelfs nadien verder rijden.

We hadden bijna ingepakt en Filip ging nog naar de WC. En daar botste hij op Guy. Guy en Sue waren we op onze reis in januari tegengekomen. We stonden toen samen op de camping aan Mount Kozciousco. De kinderen waren toen verbroederd met de hunne en we hadden samen de rivier afgevaren op onze luchtmatrassen. Het werd toen ook een super leuke avond. Het was dag 6 van hun jaarreis door OZ en we hadden toen halvelings geopperd om elkaar ergens in de Kimberly te ontmoeten, hoewel deze reis allesbehalve vast stond. We hebben al die tijd hun blog gevolgd, maar hadden nooit afgesproken. Het zat nu wel in ons hoofd dat zij ergens in de buurt moesten zijn, maar vermits er in heel de Kimberly geen ontvangst is, konden we hen niet bereiken. En wat een toeval: hier waren ze, op dezelfde plek als wij. Jammer genoeg hadden we hen gisterenmiddag niet gezien... Het was een tof weerzien, soms voel je meteen als het klikt. We besloten nog iets te gaan drinken en zo toch even onze verhalen te delen. Zij hadden al een aantal griezelige dingen meegemaakt. Hun zoontje van 4 was recent van de pier in Derby gevallen: 12 m naar beneden in wild water vol haaien en krokodillen. De papa was erachter gesprongen en een bootje in de buurt had hen uit het water kunnen halen. Hun dochters waren op een bepaalde moment bedreigd door een krokodil, toen ze krabben aan het zoeken waren in de modder. En helemaal in het begin was hun wagen, samen met de caravan omvergeblazen door een passerende road train op de Nullabor in het Zuiden. Auto volledig stuk, caravan beschadigd en een maand vastgezeten in Kalgoorlie. Maar de leuke verhalen waren nog veel talrijker en ze hadden zich al prima vermaakt.Zij gingen de andere richting uit, naar het Oosten en gaan nog door tot het eind van het jaar. Leuk!

Wij kwamen aan in Mount Elisabeth tegen de middag. Daar bleek dat je de wandeling best in de voormiddag doet, vermits de weg naar de gorge een zware 10 km is en je daar een uur over doet met de wagen. Dan moet je nog even wandelen. We besloten te blijven. In de namiddag trokken we naar een andere gorge in de buurt waar je leuk kan zwemmen en relaxen.

Dag 25: Mitchell falls-Drysdale

2010-08-07T00:30:00.000+10:00

Onze inpak verloopt vrij vlot, minder spullen, dus minder inpak. We beginnen aan de lange hobbelige weg terug. Onderweg stoppen we nog aan twee verborgen rock art-sites. Zulke dingen krijgen we heel de tijd te horen: ‘daar moet je heen, dat is nog mooi!’ en dat zijn dan verborgen kunstwerken die niet op de kaart of in de boeken staan. Het zijn echt super plekjes en meestal wil men ze niet bekendmaken om de tekeningen zoveel mogelijk te beschermen. Ik ben alvast grote fan. Ik laat weten wat mijn prijs is, als je wil weten waar deze pareltjes te vinden zijn :-)

De weg naar Drysdale is weer een grote test voor ons uithoudingsvermogen en voor ons bakske, wegens al het geschud en gerammel. In de namiddag komen we aan, doen een wasje en plasje, zetten de tent op en koken ons potje.

Dag 24: Mitchell Falls

2010-08-07T00:03:00.000+10:00

De volgende morgen beginnen we aan de wandeling: 8,6 km heen en terug naar de Mitchell Falls. Dit zou een van de hoogtepunten van de reis moeten zijn. Vooral de wetenschap dat echt niet iedereen hier geraakt, maakt het wat speciaal. We zijn hier ook bijna aan de bovenkant van Australië, veel hoger kan je hier niet geraken met de auto.
We hebben een hele dag en doen alles dus op het gemak: we passeren Little Mertens Falls, Big Mertens Falls, allebei goed voor een zwempartijtje (het is tenslotte ook heel erg warm) en gaan nog op zoek naar Aboriginal Rock art. Eens boven zijn we zo verhit dat we ons wel een uur vermaken bij een kleine waterval. Dit water stort een goeie 50 m later in vier stappen 180 meter naar beneden. Het is goede pret en het water is heerlijk warm. Hierboven zitten ook geen grote groene bijtbeesten en dat stelt wel gerust. Beneden wonen de beesten wel, ze komen helemaal van aan de kust de rivier op gezwommen en verblijven daar.
Na onze zwempartij maken we de wandeling af en gaan de waterval bewonderen. Indrukwekkend, het moet gezegd.
Voor de iets minder moedige wandelaars is er een helikopter service. 3 grote helikopters vliegen de hele dag af en aan. Eigenlijk is het een lucht taxi die je op 6 minuten terug beneden afzet. Bonus is natuurlijk een fantastisch zicht op de Mitchell Falls. Maar de taxi blijkt heel erg duur te zijn en we wandelen rustig 4,3 km terug naar beneden. Onze Sydney-buren zijn er ook nog en zo kunnen we een mooie dag weer gezellig afsluiten rond het kampvuur.

Onderweg (2)

2010-08-04T00:53:00.000+10:00

Het is ons opgevallen dat het publiek rondom ons is veranderd. Tot nu toe werden we omringd door de zogenaamde ‘Grey nomads’. Het is een vredelievende soort. Ze reizen meestal in paren en hebben dikwijls hun huis op wielen bij. Ze reizen van caravan park tot caravan park, hoewel er sommigen bij zijn die iets avontuurlijker aangelegd zijn en de nationale parken opzoeken. Zij hebben ook een ander soort huis, namelijk een dat tegen een stootje en dirt road kan. De meesten hebben hun nest in het Zuiden verlaten om aan de kou te ontsnappen en hebben kinderen en kleinkinderen aan hun lot overgelaten. De meer welstellende soort heeft hebben en houden verkocht en heeft een monster op 4 wielen dat een ander monster op twee wielen verder trekt. Velen onder hen reizen met hond.
Als je deze soort in het wild tegenkomt, zijn ze aangenaam in omgang. Ze kennen geen stress, vermits on ‘permanent holiday’, missen toch voorgenoemde kleinkinderen een beetje en richten zich daarom graag tot onze kinderen. Ze zijn zeer spraakzaam en hebben allerlei tips voorhanden. Dit is duidelijk een heel sociale soort. Naar verluid komt deze ook veel voor in Australië. Vooral Senne is aangetrokken door de Grey Nomads. Ze zijn bereid tot luisteren, altijd vriendelijk en stellen hun hond, in het geval er een voorhanden is, graag ter beschikking. Filip is uitermate geïnteresseerd in hun hoge leeftijd en in de ervaring die eruit voortvloeit. We kunnen besluiten dat het aangenaam is de wegen en de campingbadkamers met hen te delen. Ik heb enkel een probleem met de kleurschakeringen van de ‘peignoirs’ die me ’s morgens vroeg vergezellen in de badkamer...

Op Gibb River Road komen de Grey Nomads minder voor. Hier treffen we een aantal andere soorten aan.
Als eerste de eerder avontuurlijke veertigers met vakantie, met een hoog 4WD-gehalte. Het is net schoolvakantie en dus nemen ze hun halve huishouden, zijnde kinderen en vrouw, mee op trot. De sociaalvoelendheid en vriendelijkheid is merkelijk minder. Ze reizen eerder met een tent of campertrailer en hebben interesse in 4WD en zwemmen. En natuurlijk ook in eten en bier.

Een derde veel voorkomende soort is ‘jonge trekkers’. Dit zijn meestal jonggehuwden, of niet-gehuwden, al eens met Klein Gebroed erbij, die besloten hebben om zich nu al voor te bereiden op hun tijd als Grey Nomad. Ze reizen voor korte of langere tijd van stad tot stad, proberen te werken aan de wegen of in ziekenhuizen. Of wassen af of dienen op in restaurants. Na enige weken trekken ze verder. Bij interactie met deze soort hebben we gemerkt dat velen onder hen deze levenswijze uitermate aangenaam vinden en indien ze niet gehinderd worden door non-grey-nomad-ouders/grootouders, deze manier van leven zo lang mogelijk willen aanhouden. Wij weten intussen dat bij de meesten onder hen op een bepaalde dag het klein gebroed naar school moet en ze verplicht worden tot een gesetteld leven. De die-hards leren hun jongen zelf lezen en schrijven. Dit is echter een niet zoveel voorkomende soort. Senne wordt ook aangetrokken tot deze soort, vermits hij klein gebroed heel tof vindt en vriendjes wordt met jong en oud.

Als vierde soort hebben we de rijke veertigers met grootse plannen. Die hebben hun huis verhuurd, zich een groot huis op wielen en een grote 4WD aangeschaft en een blog begonnen. Zij willen hun klein gebroed het land laten zien en trekken rond voor meerdere maanden/jaren. Alle hoekjes en kantjes worden verkend, er wordt druk gemaild en geschreven en klein gebroed wordt in de caravan onderwezen door het vrouwelijke exemplaar. Deze soort wordt het meest in het oog gehouden en staat onder strenge controle van de overheid. Er wordt duidelijk goed op gelet dat de kennis van klein gebroed vooruitgaat en niet stagneert. Op gezette tijden worden de jongen getest. Zelf vinden we dit een heel interessante soort, vooral omdat ze sterk relateert met onszelf en omdat zulke openheid voor zelfstudie en ontdekkingsdrang onder de gemiddelde Belg minder voorkomt.

Tenslotte is er de vijfde soort: el toerista. Deze soort vermijden we zelf het meest/liefst. Zij zijn meestal uitermate asociaal en op zichzelf gericht. Ze werden duidelijk ingevoerd uit andere streken, zijnde Europa, en hebben zich (nog) niet aangepast aan de lokale levenswijze en aan het klimaat. Je ziet hen ook dikwijls verschijnen met een hoed met gaas rond. Dit omdat zij uitermate allergisch kunnen reageren op de Australische vlieg, die alom tegenwoordig is. El toerista komt en gaat. En gaat vooral vlug. Truc is dus om te weten waar ze gaan, zodat je die plekken kan vermijden. Ze reizen meestal in kuddes, per bus of soms ook per huisje op wielen, helemaal beschilderd met gekke tekeningen en slogans.

Bij al deze soorten komen uitzonderingen voor :-)

U vraagt zich nu natuurlijk zeker af tot welke soort wij behoren. Ik moet u het antwoord schuldig blijven. Wij zijn gewoon een uitermate zeldzame soort. We reizen in een wagen met ons huis opgeplooid erbovenop. We gaan waar anderen ook gaan, maar zoeken ook verborgen plekjes. We zijn soms wat luidruchtig en vallen ook wel op door de vreemde geluiden die we voortbrengen. Ons gebroed klinkt lokaal maar wij niet. We drinken bier en houden van BBQen. Ons klein gebroed krijgt geen les onderweg en we hebben geen hond. En we zijn minder lang onderweg dan de gemiddelde Grey Nomad. Maar we zijn wel heel sociaal!

Dag 23: El Questro-Drysdale Station

2010-08-04T00:35:00.001+10:00

Vandaag staan we op om 5u. Het is nog donker, maar als we het programma van vandaag willen halen, moeten we vroeg op. Om 7u staan we helemaal ingepakt aan de ingang van het park. We hebben deze voormiddag een bootje gehuurd en gaan zo Chamberlain Gorge verkennen. We proppen de batterij voor de motor, de motor zelf, zwemvesten en spanen in de auto en rijden naar het beginpunt. De rivier is vrij verlaten en zo ’s morgens vroeg is alles nog rustig. Luna probeert wat te vissen, helaas zonder resultaat. Na een uurtje kan je niet meer verder met de boot. Het water is helder en we geven wat brood aan de grote vissen die er zwemmen. Vissen mag je op dat plaatsje jammer genoeg niet doen... We leggen het bootje aan en gaan op zoek naar aboriginal rock art. We vinden een enorm grote, prachtige rotstekening en wandelen nog even rond. Tijd om terug te keren. Kapitein Senne loodst ons veilig terug naar de aanlegplaats. We brengen alles terug naar het park, eten en dan wordt het rijden. Naar Drysdale Station, zo’n 200km verder.

De weg is niet zo makkelijk: er liggen veel scherpe stenen en hier en daar zijn er lange stukken corrugations. We passeren ook de gevreesde Pentacost River. Speciaal om die te crossen, laten mensen een snorkel op de auto plaatsen. Omdat ze soms zo hoog staat en de rivier breed. in het natte seizoen is de weg gesloten, dan is er geen doorkomen aan, dan staat de rivier te hoog en zit ze daarbij vol bijtbeestjes. Gelukkig hebben wij geen probleem om erdoor te rijden, alles verloopt vlotjes.
Na 80 km hebben we toch prijs: lekke band. Gelukkig is het niet druk op de weg :-). De enkele auto’s die voorbij rijden stoppen allemaal. Hier geldt de ongeschreven wet dat je stopt bij elke stilstaande wagen om te vragen of alles OK is. We vervangen de band – hij ziet er niet echt gezond meer uit - en vervolgen onze weg. Het wordt nu wel nog een beetje spannender, omdat we geen reserveband meer hebben en we moeten nog meer dan 100 km afleggen. We moeten het laatste stuk over slechte weg en in het donker, spannend!. Uiteindelijk komen we aan in Drysdale, oef. De tent moet nog op en we moeten nog eten, maar we zijn er geraakt.

Dag 22: El Questro

2010-08-04T00:09:00.001+10:00

We beginnen de dag met de ontdekking dat er een spot vooraan van de auto is afgebroken. Nogal vreemd want we zijn nergens tegen gereden. De lamp zit er gelukkig nog in maar het beschermkapje zijn we ergens verloren. We besluiten om op de weg naar El Questro Gorge eventjes te gaan zoeken. Terug de corrugations op dus. Na een tijdje geven we het op en keren terug. Geen beschermkapje gevonden. Op de terugweg zien we iets vreemds liggen op de weg. Het blinkt heel erg en we zijn zeker dat het er daarnet niet lag. We stoppen, stappen uit en merken dat het onze andere spot is! Deze is er wel volledig afgerammeld en de lamp ligt in gruzzelementen op de weg. De corrugations eisen nu al hun tol! Geen spotties meer dus. De auto heeft al wat afgezien...

Niets aan te doen, hop naar El Questro Gorge. Deze is de moeilijkste in het park. Het eerste stuk is relatief makkelijk, hoewel we al wat moeten klimmen. Dan komen we aan bij een grote rots achter een diepe pool water in de rivier. Om de wandeling verder te maken moet je door het water en op een of andere manier op de rots klimmen. Gelukkig zijn er enkele andere wandelaars die al terugkeren of die er net zijn geraakt en ons kunnen helpen. Toch verliest Filip in het hele gebeuren een van zijn teennagels. Tot mijn verbazing vergaat hij niet van de pijn en we zetten onze tocht verder. Het vergt heel wat klimwerk om er te geraken, we moeten geregeld onze vier pootjes gebruiken, en na een uur of twee komen we aan een klein watervalletje tussen de wanden van de kloof. Wat een prachtig plekje. We zwemmen nog eens en beginnen aan de terugtocht. We geraken heelhuids terug, weliswaar opnieuw met een natte broek. Wat een fantastische klim! En het feit dat niet iedereen er geraakt, maakt het nog een stuk specialer :-)

Dag 21: El Questro

2010-07-31T23:30:00.000+10:00

Onze eerste stop vandaag zijn de Zebedee Springs. We maken een kleine wandeling en komen aan een hoopje palmbomen waartussen een klein beekje stroomt. Op bepaalde plaatsen zijn er kleine diepere plasjes. Overal zitten mensen. We klimmen helemaal tot aan de bron en gaan ook zelf het warme water in. Een fijn 36 graden is het water dat hier uit de bergen stroomt. Heerlijk!

Onze tweede stop is Amalia Gorge. We maken de wandeling en zijn na een uurtje aan de waterval. Hier kan je veilig zwemmen. Het water is merkelijk frisser dan het warme bonwater, maar de drie waterratten duiken erin. Na de middag gaan we naar Emma gorge, een beetje verder. We moeten terug over de corrugations. De wandeling is mooi en op het eind wacht weer een mooie waterval en ‘pool’, waar gretig gebruik van wordt gemaakt.
We keren daarna terug naar het park en genieten van een zachte avond.

Dag 20: Kununurra-El Questro

2010-07-31T23:09:00.000+10:00

Maandagmorgen 7u, Filip staat aan de garage. De man zal later terugbellen, na een inspectie. Rond 10u gaat de telefoon: hij heeft een probleem met de software van de LPG-installatie, want er blijkt een sensor het begeven te hebben en die kan alleen gereset worden via de computer. Na enkele telefoontjes blijkt dat de enige man in West-Australia met de juiste software nu in Perth woont, een luttele 4000 km verder. Het duurt even voor we het goed en wel door hebben allemaal. Toch wel erg dat we vanaf nu maar half zover meer geraken door software! Grrrrr. We kopen dan maar 2 benzine-jerrycans om de afstanden te kunnen overbruggen. De auto moet herpuzzeld worden, maar uiteindelijk lukt het om alles mee te krijgen en we kunnen vertrekken richting Gibb River Road.
We passeren eerst nog langs Zebra Rock Gallery. Super dingen hebben ze daar, ik ben er meteen helemaal verliefd op. Blijkt dat dit een bepaalde soort steen is dat alleen hier gevonden en verkocht wordt en het moet gezegd: ze zijn wonderlijk mooi, hebben een soort zebra-streep-patroon, vandaar ook de naam. Niemand weet hoed de steen aan zijn patroon komt, de geologen weten er geen blijf mee. Luna heeft beloofd om ooit veel centen te verdienen en een tablet voor de keuken te laten overvliegen :-). We kopen een aantal spulletjes en vertrekken.
Het wordt meteen duidelijk: de Gibb River Road is ‘unsealed road’. Dat betekent corrugations en veel stof. De banden worden afgelaten en we rijden naar El Questro. Het is het bekendste cattle station langs de Gibb River Road en meteen het meest populaire, omdat het maar een daguitstap van Kununurra is. Veel mensen zonder tent gaan erheen, laten de caravan in Kununurra en huren er een cabine of een safari tent voor een dag of twee. Het park is intussen zo in trek dat je een toegangsticket moet kopen. Door al het verkeer op de weg zijn de currogations op de afslagweg zo erg dat er continu een machine over rijdt die de weg terug platter moet maken. Maar het is al lang geleden, want we schudden langs alle kanten. In het park is het drummen. We vinden toch nog een plaatsje en zetten onze tenten op.

Dag 18 en 19: Purnululu-Kununurra

2010-07-31T23:03:00.001+10:00

Inpakken en terug naar Kununurra. Rond een uur of drie zijn we er weer. Jammer genoeg is het zaterdag en sluiten de winkels in Kununurra op zaterdag om 12u en op zondag. En ook de garages. Er is iemand die wel eens wil kijken naar de LPG-installatie, maar dat kan pas op maandagochtend. Dat betekent 2 dagen onverwacht verplichte rust. We zoeken een andere camping in Kununurra en genieten van 2 dagen zwembad en ‘vrije tijd’. Er moeten ook boodschappen worden gedaan en hier en daar hebben we wat vervangstukken nodig: ik ga op zoek naar nieuwe tentstokken voor de kleine tent, met succes, en het verbindingsstukje van mijn splinternieuwe tripod, dat aan de fotocamera hing en ik in de Bungles ben verloren. Dit jammer genoeg zonder succes. Dat is wel een serieuze tegenvaller, want dat betekent dat ik pas in Broome op zoek kan naar een foto-winkel...

Dag 17: Bungle Bungles

2010-07-31T20:39:00.000+10:00

Het NP is bekend om de bekende afgeronde rotsen in verschillende laagjes. Maar er zijn ook andere prachtige dingen te zien en die doen we eerst. We starten met de mini palms gorge walk. Tegen dat we terug zijn is de zon helemaal doorgebroken en kunnen we volop genieten van de prachtige kleuren.
Om half twaalf moeten we in de Echidna Chasm zijn, een spleet van 1m waar je tussen de gigantisch hoge rotsen wandelt. Om half twaalf valt de zon in de spleet en kan je genieten van een enorme licht show. De mevrouw van het info centrum had ons verteld waar we moesten zijn. Nog zo’n 20 andere mensen stonden ook te wachten. En de tijd ging voorbij. Uiteindelijk bleek dat ze ons de foute info had gegeven en we te ver hadden gewandeld. We hadden het hele spektakel gemist. Balen $&^&&^!
En op de weg naar de volgende bezienswaardigheid, na de zoveelste riviercrossing, begaf de LPG installatie het. Daar ging de helft van onze bereikbaarheid. Maar misschien was er in Kununurra wel een expert... even afwachten dus.
Na de lunch bezochten we de Cathedral Gorge en de mooie ronde Bungle Bungles. Zo mooi! De foto’s laten hopelijk een beetje zien van de schoonheid. Je kan de streek ook bewonderen vanuit de lucht, naar het schijnt ook heel erg de moeite waard. Maar 5 mensen op een vliegtuigje steken hier is een dure aangelegenheid. Daarom bekeken we deze prachtige plek vanop de grond. We eindigden de dag met een super zonsondergang.

Dag 16: Kununurra-Purnululu NP

2010-07-31T20:22:00.000+10:00

Vandaag rijdag. Gelukkig niet zo ver: 300 km onder Kununurra. Waarvan een 40-tal km serieuze 4WD. Er zijn enorme corrugations op de weg, harde golfjes in het zand, die de hele wagen doen schudden. Ze zijn er in alle maten en vormen en kunnen voor serieus wat schade zorgen. De wagen moet ertegen kunnen en de passagiers ook. We moeten ook door een aantal rivieren en dan moet je telkens even kijken hoe diep het water is, vermits onze auto geen snorkel heeft (luchtbuis aan de zijkant). Uiteindelijk doen we ruim anderhalf uur over de 40 km en komen jammer genoeg in regen aan. Het is meteen ook een pak frisser. Morgen hopelijk beter weer... (Voor de wakkere kijker: bekijk onze geweldige antenne op de auto!)

Dag 15: Wyndham

2010-07-22T18:41:00.000+10:00

Uitstapdag. We rijden Noordelijk, richting Wyndham, een uur boven Kununurra. We zitten vanaf nu in Krokodillenland en dat weten ze daar. Bij het binnenkomen word je door een gigantisch exemplaar verwelkomd. Wyndham was vroeger een grotere stad en een belangrijke exporthaven voor levend vee. En in 1933 landde hier Charles Kingford Smith na zijn eerste overzeese vlucht uit Engeland.
Tegenwoordig is het dorp iets rustiger en leeft het vooral van toerisme. Vooral het 5-river point is belangrijk en het is een indrukwekkend zicht: je ziet (als je het een beetje weet) 5 rivieren samenkomen. Verder in het stadje is een klein park met enorme beelden van een traditioneel Aboriginal gezin met hun ‘huisdieren’. Ook leuk. Hier werden we aangesproken door een man die ons een versierde boabvrucht (meer uitleg later) verkocht en die binnenkort te bewonderen zal zijn in onze nieuwe living :-) Het krokodillenpark sloegen we over.
Op weg naar Kununurra reden we nog een 4WD-pad in op zoek naar en boab-prison tree. De boab is vanaf deze vakantie officieel mijn favoriete boom. Je vindt ze hier in alle vormen en maten. De bomen kunnen rustig 1000 jaar worden en na al die tijd zijn ze hol binnenin. Daardoor is het moeilijk om precieze leeftijd te weten. Hier in deze streken staan enkele stokoude exemplaren die vele jaren gelden gebruikt werden als gevangenis. In Derby staat er nog een ander, iets groter en nog bekender exemplaar. Maar wij vonden deze ook wel leuk. Je kon er namelijk zelf nog eens inkruipen.
Nog een ander wegje leidde naar wat verborgen aboriginal rock art en we reden terug langs een verdroogd meer. Zeer tot tevredenheid van de jongens onder ons.
Maar het hoogtepunt vond ik toch wel de grote billabong in Parry Lagoon. Dit is een grote plas water in het midden van de savanne en het wemelt er van exotische vogels, schildpadden, vissen en ook salties, zoutwater krokodillen. Er lag eentje aan de kant te zonnen en de vogels poseerden voor wat foto’s. Een exotische oase vol leven, heel mooi!

Dag 14: Kununurra

2010-07-22T18:28:00.000+10:00

Vandaag doen we eigenlijk een beetje hetzelfde als gisteren. We doen booschappen en sturen onze winterkleren op naar een dorpje aan de Westkust. We zullen ze daar terug oppikken als we er passeren. Waarschijnlijk hebben we ze dan ook weer nodig .
’s Avonds genieten we van fijne zonsondergangen en turen daarna met de pillamp over het water van het meer naast de camping en tellen de zoetwaterkrokodillen die erin wonen. Dat is eigenlijk niet zo moeilijk: als je 2 oranje lichtjes ziet, zijn dat hun ogen die naar je kijken...

Dag 13: Kununurra

2010-07-22T18:24:00.002+10:00

Kununurra is een heel aangenaam stadje. Een heerst een leuk sfeertje. Veel toeristen uiteraard, die zich ofwel klaarmaken om de Kimberly in te trekken of die eruit komen met de wildste verhalen.Hier willen we even blijven om te bekomen van de voorbije dagen. De auto heeft een poetsbeurt nodig en er moet gewassen en herpakt worden. Er moeten emails nagekeken worden, inkopen gedaan en voorbereidingen voor onze grote trek langs Gibb River Road. De kinderen genieten van het zwembad en wij van een heerlijke warme douche.

Dag 12: Gregory NP-Kununurra

2010-07-22T00:47:00.001+10:00

Onze inpak verloopt al een pak vlotter en meestal helpen de kinderen goed mee. We rijden door Gregory NP, een enorm groot stuk natuur. We stoppen aan een lookout, maken een leuke klim naar boven en kunnen daar genieten vaneen geweldig uitzicht. Tijdens de lunch moeten we zoveel mogelijk vers fruit en groenten opeten, want vlak voor de grens met West Australia passeren we eerst de ‘fruitgrens’. Voor een voor mij nog altijd onverstaanbare reden moet je al het vers fruit, groenten en honing afgeven. Het wordt dan venietigd. De reden zou zijn omdat op die manier de fruitvlieg en andere ‘ziektes’ en plagen worden buitengehouden uit WA. Yeah, right, alsof de fruitvlieg die grens kent... enfin, we spelen het klaar om enkel een kwart witte kool te moeten afgeven. Het is alleszins al stof tot veel discussies geweest...

We zetten de klok terug met 1,5 uur en in de late namiddag komen we aan in Kununurra - de achter- of voordeur van the Kimberly, 't is maar hoe je het bekijkt en van waar je komt - en we vinden een mooi kampeerplekje aan de kant van het meer.

Dag 11: Mataranka-Gregory NP

2010-07-22T00:38:00.000+10:00

We moeten er een beetje vaart achter zetten, het hoge Noorden roept.
Op weg stoppen we aan Katherine Gorge, een populaire bestemming hier in het hoge Noorden. Het NP ziet er inderdaad geweldig uit: netjes, uitgebouwd en vooral duur. Je kan van hieruit boottochtjes doen op de rivier of scenic flights nemen boven Kakadu NP, Litchfield NP, allebei in de buurt, en uiteraard Katherine Gorge. Allemaal uitermate geschikt om de massa’s toeristen te behagen. Wij maken enkel de wandeling naar de top van de kloof, voor een geweldig uitzicht op de rivier beneden.

En dan nemen we een belangrijke afslag: die naar links, richting Westen. Noordelijk ligt Darwin, maar daar zijn we in oktober 2008 al geweest. De weg is duidelijk minder gebruikt, enkel hier en daar komen we tegenliggers tegen. Tegen valavond beseffen we dat we ons doel voor de dag niet zullen bereiken en stoppen dan maar op een kampeerplaatsje langs de kant van de weg, in Gregory NP. Het rijden in de nacht vinden we niet meer leuk, laat staan tenten opzetten in het donker en dan nog moeten kokeneten doen. Soms vliegt er nog een roadtrain voorbij, maar tegen middernacht stopt ook dat en is de ‘highway’ volledig verlaten tot de vroege ochtend.

Dag 10: Tennant creek-Mataranka

2010-07-18T00:22:00.000+10:00

Vandaag deden we nog straffer: 555km op de GPS voor de volgende afslag! (de foto zegt wel 553, maar dat is omdat ik het te laat doorhad :-)).

Kan je je het voorstellen, 555km rechte weg? Te gek voor woorden. Gelukkig waren daar een aantal afleidingen onderweg, zoals tanken en naar de WC gaan. De lunch was deze keer iets makkelijker: de overgebleven pizza van de voige avond werd in de auto verorberd. Vinden ze hier wel eens leuk.
Maar de echte goede stop kwam in Daly Waters. Iemand had ons onderweg verteld dat we daar zeker moesten stoppen voor een verfrissend drankje.
En leuk was het wel. Intussen is de plaats zo bekend dat iedereen die hier passeert, sporen nalaat. En wel in de vorm van BH's, slipjes, -shrts, petten en andere kledingstukken, maar ook studentenkaarten, SIS-kaarten (!), identiteitskaarten, rijbewijzen en andere leuke sneusterijen. Hier kan je uren slijten met het bekijken van de muurdecoratie. Ons drankje smaakte voortreffelijk. maar we wilden naar Mataranka. Voor een 'verfrissende' duik.
We waren al om 4u op de camping en hadden zo ruim de tijd om de tent op te zetten. Intussen was het zo warm dat we alleen de binnentent zouden opzetten, spaart wat tijd.

Het hoogtepunt van de dag was de duik in de warmwaterbron van Mataranka. Het water komt hier uit de grond met een fijne temperatuur van 34 graden. Juist goed voor mij... Wat een heerlijk plekje: onder de palmbomen, in een stukje tropische oase, in helder warm water! Super.

's Avonds aten we lekkere sweet potato en opeens verscheen een kleine walibi aan onze tafel, die alle schilletjes uit onze handen nam en met veel smaak verorberde.

De volgende morgen deden we onze zwempartij nog eens lekker over, braken dan de tenten op en reden maar weer verder.

Dag 9: Lawn Hill-Tennant Creek

2010-06-29T12:39:00.000+10:00

We rijden eerst naar Riversleigh Dinosaur Field. Deze site is uitgeroepen als onderdeel op de World Heritage lijst. Je kan er o.a. beenderen in de rotsen zien van enorme volgels en superkrokodillen, beesten die hier 25 miljoen jaar geleden rondliepen. Het uitzicht van boven op de heuvel is magnifiek.

Dan moeten we nog 170km verder door het rode stof. Het zit overal, tot in de kleinste puntjes en plekjes van de auto. We rijden door rivieren en langs eindeloze wegen. We komen terug uit op de Barkley Highway, Noord Queensland. De GPS zegt 444km tot de volgende afslag, dan mogen we links afslaan op de Stuart Highway. Na een half uurtje rijden we over de grens met de Northern Territory. De klok gaat een half uurtje achteruit. We passeren eigenlijk niets interessants en komen gewoon om 18uur aan in Tennant Creek. Gelukkig onderweg geen botsingen met grote overspringende konijnen.

Tennant Creek is een iets grotere stad, maar de nog actieve mijnen in de buurt zorgen niet voor de verhoopte welvaart en het is allemaal behoorlijk verloederd. We eten daar de slechtste en duurste pizza ooit en logeren in een jeugdhotel: volgens Lonely Planet 'basic but clean'. Zo kan je het inderdaad omschrijven: we hebben twee kamers met propere lakens op de bedden en een klein teveetje. Goed genoeg om te slapen.

Dag 8: Lawn Hill NP

2010-06-29T11:53:00.000+10:00

Dit park is weerom bekend voor een prachtige kloof, maar in deze staat meer water. We gaan ze eerst van bovenaf bewonderen en mogen schitterende vergezichten aanschouwen. Het wordt aardig warm en smeren, water en een hoed is de boodschap. Na de lunch boeken we een kanotochtje op de rivier. We moeten heel wat overtuigingskracht bovenhalen, want hier wonen zoetwaterkrokodillen en Rune is geen echte fan. Ze zijn kleiner dan hun kozijnen de ‘Salties’ en op hun menu staat ‘de mens’ niet. Toch zou ik zelf ook niet graag op aai-afstand zijn. Maar de mensen rondom beweren dat ze zich goed verstoppen en we vertrekken. Het is zo mooi, het water is spiegelglad en we glijden langs de hoge rotsmuren. Na 2 km komen we aan een idyllisch zwemplekje. Het zit er vol vissen die rustig aan je tenen sabbelen. Aan de overkant klateren twee watervalletjes. Geen krokodil in zicht. We willen echter nog wat verder en moeten daarom de boten even over het land sleuren. Ook het tweede stuk is prachtig. We zien schildpadden langs de kant en mooie vogels. We varen door een smal stukje rivier en belanden opeens in croc-world... Langs de kant ligt er eentje te zonnen en er glijden een paar exemplaren door het water. Paniek in de boot, gegil alom. Omkeren dus. Terug aan het zwemplekje plonsen we nog eens in het water en keren daarna terug naar het kamp. We pikken nog een mooie zonsondergang mee van op een heuveltje en genieten van ons kampvuurtje. Een ware aanrader, dit park, zeker de omweg waard!

Dag 7: Cloncurry-Lawn Hill NP

2010-06-29T11:18:00.000+10:00

Het iss nog net niet donker als we aankomen in Cloncurry. Twee caravan parks in de stad en in allebei zijn de cabins volgeboekt. Jammer. Dus de tenten moeten weer op. Voor een nacht is dat nogal veel gedoe, maar intussen hebben de kinderen hun eigen taken en krijgen we alles recht en klaar op drie kwartier. En we zitten vlak naast de keuken, dus het kookgerei kan mooi ingepakt blijven. Weerom een lekkere maaltijd in elkaar geflanst en mooi op tijd liggen we in bed. Dit keer ben ik voorzien op de kou en heb ik mijn muts bovengehaald om te slapen (dank je voor de tip, Eva!), iets wat Filip natuurlijk vrij hilarisch vindt. De foto's zijn niet geschikt voor publicatie :-) Maar ik heb toch lekker geen koud gehad, ha! De volgende morgen moeten we weer alles inpakken om onze tocht naar Lawn Hills verder te zetten. De meisjes hadden intussen een rijdend kapsalon ontdekt op de camping en wisten ons te overtuigen om voor 10 dollar hun haar te laten bijknippen. ’t Is eens iets anders, zo een geïmproviseerde tent-kapper. Maar het is me nu wel echt duidelijk: een beurt bij de kapper doet zo’n deugd en is fantastisch voor de moraal :-).

We rijden verder door de open vlaktes van outback Queensland. Ons doel is Lawn Hill NP, naar verluid ook zeer de moeite waard. Na veel gebel komen we te weten dat het park is volgeboekt en hebben we een uitstaand krediet van 50 dollar voor een campsite bij de Queensland government. Grrr. We boeken dan maar een plaatsje in Adel’s Grove, op 10km van het park. We doorstaan 70km ‘dirtroad’ en rond 17u komen we aan, mooi op tijd om nog een leuk plekje te vinden tussen de hoge eucalyptus bomen.

Onderweg (1)

2010-06-28T12:54:00.002+10:00

De GPS geeft 333km aan tot de volgende afslag. We rijden door eindeloze vlaktes. Dit is de echte outback. Hier werd Crocodile Dundee gefilmd. We zien kuddes met duizenden mooie koeien, sommigen op de weg. We rijden door zwermen sprinkhanen van 7cm, het is een getokkel van jewelste tegen de ruit (de auto ziet er niet uit...) en we steken road trains voorbij met soms 4 aanhangwagens. Elke paar 100km kom je voorbij een dorp met 7,5 inwoner of een road house, waar vooral de truckies eten en overnachten. Je kan er meestal tanken tegen woekerprijzen en soms kan je je tent opslaan.
Voor de rest is er niets. Het landschap is onvoorstelbaar: 360 graden niets, een foto zegt eigenlijk weinig, je moet er middenin zitten om het te vatten. Zover het oog reikt niets. En dan opeens een detour! Wat betekent dat je eventjes opzij moet omdat er aan het andere rijvak wordt gewerkt. Terug op de gewone weg. De volgende 100km geen boom te zien. Enkel een donkere lijn met witte stippellijnen. Geen zijwegen, geen wegwijzers, geen naamplaatjes. Af en toe een bord dat waarschuwt voor verveling. Hier alleen rijden na een nachtje uit is geen goed idee...

Dag 6: Waltzing Mathilda en de weg naar Conclurry

2010-06-28T12:38:00.001+10:00

10u, auto ingeladen en wij een beetje opgewarmd. De dagen zijn zacht, we halen nu temperaturen rond 23-25 graden. Maar bij een open hemel zijn de nachten bitter koud. En dat was, zoals de meisjes vaak zeggen 'rather unexpected'. Heel vorige nacht heb ik gebibberd van de kou. Ik had nochtans het volle vertrouwen in mijn nieuwe slaapzak, die tot -5 zou moeten gaan, en mijn zijden liner moest daar nog enkele graden aan toevoegen. Een trui, een sjaal, een dikke pijama en sokken hielpen ook niets. Het was 4 graden toen we opstonden. Hiervoor had ik niet getekend. Maar zodra de zon op was en onze hete thee wat soelaas had gebracht, kwam alles weer in orde :-).
We reden naar Winton, waar het Waltzing Matilde Centre gelegen is. Dit is een museum opgedragen aan het officieuze volkslied van Australie, Waltzing Matilda. Er is o.a. een oude locomotief te bewonderen, heel veel antieke spulletjes en weer teveel om te lezen. We stoppen in het dorp ook nog aan Arno's wall. Arno is een man die hier ettelijke jaren geleden is komen wonen en spullen van de afvalberg is beginnen te verzamelen om ze in een hoge muur te metselen. Speciaal en een leuk alternatief voor recycleren. Maar we moeten dringend verder.

Dag 5: Vlucht Q5 op de Boeing 747-200

2010-06-24T23:07:00.001+10:00

Weg uit dit vergeten gat. Na een uur bereikten we Longreach. En laat dat nu de onstaan-stad-basis zijn van Qantas! Hier bouwden twee mannen begin vorige eeuw hun eerste vliegtuig en ontstond zo de meest succesvolle luchtvaartmaatschappij in Australië. We besloten hier een dag door te brengen. Er werden eerst boodschappen gedaan en we sloegen de tent op op een gratis kampeerplaats iets buiten de stad (Waterhole campingground). Goede zet want de tenten waren nog doornat en hadden wat frisse en droge lucht nodig. We brachten de namiddag door in het Qantas museum. daar staat een DC3 die gebruikt werd in WOII en een AVRO, een van de eerste vliegtuigjes van Qantas. Die vonden de kinderen het allerleukst: de piloot zat toen nog buiten en er konden 8 passagiers binnen. Het was het eerste vliegtuig dat een WC had: achter een gordijn stond een houten bak met een gat in :-)). We hadden ook een tour geboekt in de 747, een Boeing op rust van 1979 :-), die staat te blinken in de zon. Vooral Luna was in haar nopjes en kon zelfs even in de cockpit voor een foto. Toch een extra stop waard. 100km verder is er ook een dinosaurus-park maar dat sloegen we over wegens teveel omweg en dus geen tijd en op de koop toe hadden we van mensen gehoord dat het de moeite niet was...

Dag 4: Carnarvon NP-Barcaldine

2010-06-22T11:29:00.002+10:00

Het regende pijpestelen gedurende de hele nacht. De wekker ging af om 6u, maar als je in een lekkere warme slaapzak ligt en het regent buiten, is de zin om op te staan zo weer weg.
Dus draaiden we ons nog even om en werden onze plannen prompt opzij geschoven.
Maar uiteindelijk moet er toch uit, al is het maar m de WC eens op te zoeken. We namen onze regenjassen en overschouwden de schade. Het zou niet leuk worden, maar we besloten toch ons kamp op te breken. De kinderen werden met spelletjes en boeken in de keuken geparkeerd en wij doorstonden regen en modder om uiteindelijk om 11u30 te vertrekken, met natte tenten en natte spullen in de auto. We reden verder richting Barcaldine. We moesten daar een cabin zien te bemachtigen. De weg was weer lang en eenzaam. Rond zeven uur zouden we aankomen in het dorpje. Maar om half zes is het hier stekedonker. Dat betekende rijden in het donker, wat hier eigenlijk geen goed idee is. De wegen zijn bezaaid met ‘roadkill’, vooral kangoeroes. De road trains, die een roo zelfs niet voelen bij een botsing, zorgen voor de grootste slachtoffers. Maar ook ‘gewone’ wagens zoals de onze kunnen doden maken. Het is dus oppassen geblazen, de beesten worden wakker als de zon ondergaat en springen lustig door de eindeloze vlakte. Tot ze opeens een grote weg passeren. We hadden er al een paar voorzichtig ontweken en onze snelheid erg aangepast. Tot daar opeens een reusachtig beest vlak naast de weg stond en een heel slechte beslissing nam. Een enorme slag, maar de auto bleef mooi op de weg. We waren allemaal eventjes in choque maar konden ons uiteindelijk wel troosten met de idee dat de kangoeroe op slag dood was en wij nog allemaal OK waren. Na een tijdje zagen we vreemde lichten aan de auto en stopte Filip even om te kijken. Door de slag was een van de lampen eruitgeslagen, de bullbar (een zwaar rooster vooraan de auto) gebogen en de wielkap was los. Op de koop toe is een van de kangoeroe fluitertjes, die dienen om de roo’s weg te jagen, afgebroken. Besluit: ze werken niet, sorry Bart!
Net op tijd kwamen we aan in Barcaldine, waar we het eerste het beste caravan park binnenstapten, om te eindigen in de meest oude, onverzorgde en op de koop toe duurste unit waar we ooit in hebben gelogeerd. En de verwarming werkte niet.
Dus, nogmaals voor die mensen die na ons zouden passeren: vermijd Homestead Caravan Park in Barcaldine.

Dag 3: Carnarvon National Park

2010-06-22T11:21:00.003+10:00

De nacht in de tent was goed meegevallen: mijn slaapzak had de test doorstaan en door de combinatie met een zijden binnenslaapzak had ik een heel comfortabele en warme nacht gehad.
Carnarvon national Park is vooral bekend voor de prachtige kloof, waar je een hele dag kan in wandelen, een fijne dagtocht van 14km lag voor de boeg. Voorzien van water, snacks en lunch gingen we op pad. De lucht was grijs en hier en daar hingen donkere wolken, jammer voor de foto’s die daardoor niet zo mooi zijn.
De wandeling is misschien wel vrij lang maar plat en je moet enkele keren de rivier over via grote keien in het water. Op het einde van het grote pad kom je aan de art gallery, een overhangrots vol Aboriginal rotstekeningen. Behoorlijk indrukwekkend.

Op de terugweg kan je verschillende zijwandelingen doen. Een ervan gaat naar het amphytheater. Je klimt langs een laddertje tegen de rotswand en via een smalle kloof tussen twee rotsen kom je in een enorme binnenplaats terecht. Als ik me niet vergis, is er een boek van Jommeke, waar hij langs een rotsingang terecht komt in een soort aards paradijs, de naam ontsnapt me. Maar zo voelde het wel eventjes. Als je naar boven keek, zag je 100m boven je de lucht. Ik vroeg me af hoeveel dieren (en mensen?) hier ooit waren beland.

We keerden terug naar Takarakka Bush resort, waar we logeerden, overigens een aanrader voor wie hier ooit moest passeren. Net op tijd om platypussen te gaan spotten. Naar het schijnt resideren er enkele in de beek naast het kampterrein. De platypus of vogelbekdier, is een van de raarste beesten ter wereld. Ze leggen o.a. eieren maar de moeders zogen hun baby’s, waardoor ze tot de zoogdieren behoren. Jammer genoeg weten de beestjes dat ze zo zeldzaam zijn. Ze hebben besloten de platypus-geheimen zo lang mogelijk te bewaren en maken het onderzoekers uiterst moeilijk. Maar ook bewonderaars zoals wij moeten vooral veel geduld hebben en veel teleurstellingen doorstaan vooraleer hen te kunnen bewonderen. Ze verschijnen enkel bij zonsopgang of zonsondergang. In het schemer dus, wat het sowieso niet simpel maakt om iets te zien. We staarden over het water en toen zagen we enkele rimpelingen, zag Rune een rug en een hoofd en was het spektakel voorbij. We zullen voor alle zekerheid besluiten dat we nu eindelijk ook een platypus in het wild hebben gezien. Ontbreekt nu nog op ons lijstje: een hele resem giftige slangen, maar dat houden we liever zo.
’s Avonds maakten we weer gebruik van de aangename kampkeuken en bereidde ik een heerlijk wortelpuree, altijd lekker als een beetje frisser is. Maar het hendeltje van de kom begaf het en op de weg van kookvuur naar tafeltje maakte de puree een verticale val. Met de kom ondersteboven en de puree op de grond. Naar goede gewoonte had ik wat teveel gemaakt en na de oh’s, ah’s van omstaanders en de lachbuien nadien, werd hetgeen niet op de grond lag voorzichtig in de kom geschept en lekker opgesmuld. De korreltjes zand hier en daar schuurden de maagjes.

Intussen was het zachtjes beginnen regenen.

Dag 2: Eindeloze vlaktes

2010-06-21T22:08:00.001+10:00

Dag 2 begon goed. Zoals gezegd gingen we eventjes weken in een van de 4 hot pools op de camping. Er waaide wel een vrij fris windje, zodat het 'eruit-komen' niet zo meeviel, maar achteraf voelden we ons allemaal behoorlijk verfrist.
We zetten daarna onze tocht verder via St. Georges en Roma in Queensland. De highway is een lange tweevaksbaan, waar vooral auto's met caravans op rijden en roadtrains, trucks met twee of drie en soms zelfs vier aanhangwagens. Behoorlijk vervelend om voorbij te steken. Het landschap varieert van weids met bomen naar weids zonder bomen, maar telkens zo mooi!

Rond 18u kwamen we aan in Carnarvon National Park. Het was al donker maar met vereende krachten zetten we het kamp op in 3 kwartier. We kookten ons potje nog en gingen dan onze eerste tent-nacht in.

Dag 1: op weg

2010-06-16T23:10:00.002+10:00

Heerlijk om wakker te worden met het geluid van spelende kinderen. Ontbijt, douche en om 9u de auto in, richting Noorden. De eerste dagen zijn er van veel rijden. We mikken vandaag op Moree, zo’n 750km Noordwest van Sydney. Na 30 km mogen we al de ‘kleine wegjes’ op en verlaten we de snelweg. En op een stralende dag als deze is het minder moeilijk om uit Sydney weg te rijden. We passeren langs Singleton, waar we lunchen langs de weg en ons bokes smeren op het nieuwe auto-tafeltje, dat Filip nog in elkaar knutselde. Daar zullen we nog veel plezier van hebben. We rijden door Musswelbrook en Narabri en hebben een cabin geboekt in een caravan park in Moree.
We kijken nog naar het vijfde verlies op rij van NSW tegen Queensland in de State of Origin. En morgenvroeg duiken we voor ons vertrek nog even in een van de 4 natural hot thermal pools. We zijn al eens gaan kijken en vooral die ene met water van 39 graden zegt me veel :-)

Dag 0: vanalles en auto-inpak

2010-06-16T23:06:00.002+10:00

Jawel, ik moet een dag 0 invoeren. Er was nog zoveel te doen gisteren. We moesten uitchecken, de valiezen naar Hans en Babs brengen, boodschappen doen, naar de post en naar Kmart voor een gasfles. En er sneuvelde nog een deksel van een doos, zodat we die ook moesten vervangen. Maar het meest jammer was het feit dat de nieuwe fotozak, die ik op 25 mei had besteld, nog niet was aangekomen en ik dus noodgedwongen een andere moest gaan kopen in een winkel in Sydney.
Het huis werd gisteren ook geïnspecteerd. Daarvoor kwam de dame van het verhuurbureau langs. Gelukkig keurde ze ons zware poetswerk goed en kregen we een ‘all clear’. De waarborg komt dus volledig terug. En dan moest de auto helemaal gepakt worden: het rek op het dak, de dozen vastsjorren, de koelkast vullen, de dozen inladen. En toen was het half negen. Te laat om nog te vertrekken. We hadden gelukkig al een overnachting met diner aangeboden gekregen bij Hans en Babs en konden zo een drukke dag afsluiten in leuk gezelschap.

Dag -1: oef!

2010-06-15T01:32:00.000+10:00

Intussen zijn we 6 dagen verder en het ergste is voorbij: woensdag en donderdag kwamen er 4 zware mannen inpakken, het was weer als een wervelwind die door het huis raasde :-) Je weet wel, alles is klaar, behalve de keuken, want die gebruik je nog en waar beginnen ze? Juist ja...
Maar al goed, donderdag om 16u zag ik met lede ogen onze inboedel vertrekken, mooi ingepakt en gestapeld in een enorme container.
Daarna begon de grote kuis, die we, moedig als we zijn, voor het merendeel zelf hebben gedaan (de tapijten niet, die laat je hier het best doen door een 'vakman'). Donderdagavond trokken we dan naar de stad voor een eerste overnachting in een leuk hotelletje. De kinderen gingen elk nog wat laatste sleepovers doen, kregen afscheidsfeestjes, kadootjes en kaartjes en profiteerden nog volop van de laatste dagen school. En dus hadden wij elke avond minimum 1 kind minder om mee op restaurant te gaan :-)
Uiteindelijk is alles nu gepoetst en gaan we nu stilaan onze laatste nacht hier beginnen, om morgen aan de grote tocht te starten. De auto moet nog ingeladen worden, maar alles staat klaar in de garage. Als we nu nog een bestemming zouden hebben voor de volgende dagen, dat zou leuk zijn. Nu weten we alleen dat we richting Noorden gaan :-)

Morgen hopelijk wat foto's en wat meer nieuws.
Aan alle studenten (en mama's en papa's van), veel succes!

Dag -7: laatste loodjes

2010-06-08T09:52:00.000+10:00

Alles opzij zetten en heel goed opletten dat de verhuizers niets inpakken dat nog mee moet...
Zodat we, zoals elf jaar geleden toen we naar de USA vertrokken, onze paspoorten en vliegtuigtickets niet terug moeten boven toveren uit een of andere doos.
En ik ben blij met mijn nieuwe tripod en wat andere spulletjes, die gisteren aankwamen uit de States.

Dag -10, -9 en -8: Party!!!!

2010-06-07T10:55:00.002+10:00

Vrijdagavond nog een fijn etentje bij Tara en Kris, teveel van alles, veel te laat en veel te leuk. De volgende ochtend kwam dan ook veel te snel en we moesten alles klaarhebben voor onze mega talenten-show kids party in de namiddag.
Die overigens een onverdeeld succes was, al was het maar omdat de goden ons bijstonden en de regen wegbleef. Gelukkig maar, want 30 kinderen in huis zag ik niet echt zitten. Nu konden ze allemaal mooi buiten blijven :-) Enkele vrienden van Rune dachten zelfs dat het geschikt weer was om in de pool te springen. Ze moesten wel toegeven dat het frisjes was...
Ze traden op, maakten lol en vonden het jammer dat we weggaan... ik ook...
Maar eind goed, al goed, dat is misschien wat we moeten onthouden.

Gisteren was een serieuze werkdag en er werd nog heel wat gerommeld. 's Avonds genoten we nog van een heerlijk etentje met Hans en Babs in de stad.

En nu is het maandag en hebben we nog twee dagen voor het inpakgeweld binnen valt :-(

Dag -12 en -11: een douchke is niet nodig

2010-06-04T14:32:00.001+10:00

Ik zou niet graag de postbode zijn. Vandaag niet, gisteren niet, vorige week niet en de komende week niet. De regen valt uit de hemel zoals ik hem nog niet veel heb zien vallen.
Gieten is het juiste Vlaamse woord. Hele dagen. We hebben al 23 wolkbreuken gehad de voorbije 48 uren.
Intussen is ook een watertornado gepasseerd een beetje hoger in OZ, aan de kust en ik verwacht elke minuut overstromingsberichten op het nieuws. Op zich is dat allemaal niet erg, en we weten dat het hier wel weer overgaat, dat is niet iets van weken. Maar er zijn een aantal... euh, nadelen, laten we zeggen.
Vooreerst is er het huis. Zoals al gezegd, kartonnen blokken met een baksteen rond (als je geluk hebt) en ramen met enkele beglazing. De daken zijn niet geïsoleerd, laat staan voorzien om vocht op te vangen. We horen dus veel druppeltjes vallen op het luik van de zolder.

De laatste dagen is de schimmel in huis overal verschenen: de plafonds, de raamkozijnen, de deuren... alles wordt zwart. Als je binnen komt, ruik je schimmel. Op zich ook niet zo erg (huisbaas!!!), ware het niet dat ik dat volgende week allemaal moet poetsen...
Tweede probleem: mijn vrijwilligers-jobke als pick-up-zone-hulp aan school. Vandaag zal ik mijn mooie tuinlaarzen moeten uithalen, want een half uurke in de regen/modder ploeteren doet niets goed voor schoenen.

Derde probleem: geen voetbal dit weekend, weer niet. Hier worden de sportvelden gesloten als er een paar druppels vallen, want de kindertjes zouden wel eens kunnen uitglijden op het natte gras. Training en matchen zijn al twee weken opgeschort.
Vierde probleem: het vooruitzicht om een groots kinderfeestje te hebben morgen namiddag. HEEEELP!
Vijfde probleem: heb net weer voldoende geld gegeven aan een nieuw kapsel. 2 minuten in de regen en je ziet het niet meer :-)

Maar er zijn wellicht ook voordelen.
Het zwembad moet niet meer bijgevuld worden met leidingwater, oef. En de waterreserves worden weer aangevuld.
Tweede voordeel: geen voetbal dit weekend, weer niet :-) Morgen zou de match beginnen om 8u en dat betekent om 7u30 opstaan.Ik vind het niet erg, maar shht, niet tegen de kinderen zeggen!
...
Mmm, ik vrees dat ik echt met niet meer voordelen op de proppen kan komen :-)

Ik ga nu mijn laarzen zoeken, een regenbroek en een regenjas. Mijn superparaplu is al enkele weken in gebruik, dus die staat al klaar.

Dag -13: eentje van mooie verrassingen

2010-06-02T13:52:00.001+10:00

Vermits wij binnenkort even door OZ gaan trekken en daarbij frisse nachten in een tent tijdens de harde Ozzie winter tegemoet zien (althans toch in het Zuiden), hebben wij onszelve maar een betere slaapzak aangeschaft, evenals thermisch ondergoed, een goei muts en slaapzakliners uit zijde. Dat laatste zorgt ervoor dat de slaapzak proper blijft (gewoon de liner af en toe wassen en klaar is kees) en zijde zorgt voor extra warmte. Wel, de slaapzakken zijn aangekomen. Ha. Wij zullen geen kou lijden!

Ook, vermits wij meerdere lange weken zullen rondtoeren in een volgestouwde auto, moeten wij onze kroost op de achterbank koest kunnen houden, terwijl wij van de 'scenery' genieten. Vandaar de nieuwste MP3 aanschaffen van een welbekend fruitmerk. Ik denk dat ze content waren :-)

Dag -14

2010-06-01T14:37:00.000+10:00

...

Dag -15: klusjes

2010-05-31T19:37:00.000+10:00

Tuin opruimen, onkruid wieden, after-party-opruim, afwassen, huis in orde zetten voor bezoek van de huisbaas, taxichauffeur spelen, eten maken, wassen. Kortom, een doordeweekse zondag :-)

Dag -16: een lach en een traan

2010-05-31T17:30:00.000+10:00

Zaterdagavond brachten we 'de Vlamingen' nog eens een laatste keer samen. Zonder kinderen, in een gezellig huis, voorzien van fantastisch eten en wat entertainment.
Het is te moeilijk om in woorden te gieten hoe we ons voelden. Wij zijn zo ongelofelijk dankbaar dat we hier fantastische vrienden hebben gevonden, voor het leven, zeker weten! Er werd gelachen, een traan weggepinkt en serieus gediscussieerd. En om half vier lagen we in bed :-)
Bedankt iedereen, wat een prachtige avond!

Dag -17: Pick up zone

2010-05-31T14:34:00.000+10:00

Al enkele maanden sta ik elke namiddag om 5 voor 3 aan de schoolpoort. Dan gaat de bel en komen een 60-tal kinderen naar buiten gerend, recht naar de 'school pick up zone'.
Met mondjesmaat stromen dan de ouders toe, elk in hun eigen wagen, om de kinderen op te halen. Onze taak is om de kinderen vlot te laten instappen en te zorgen dat de veiligheid gegarandeerd wordt. We hebben op die paar maanden de regels wat aangepast, zodat alles wat vlotter verloopt. En bijna elke dag sta ik ervan versteld hoe respectloos sommige ouders durven zijn. Door de regels niet te volgen brengen ze niet enkel hun eigen, maar ook andere kinderen - en ons -in gevaar, maar daar wordt niet over nagedacht.
Wij zijn allemaal vrijwilligers die een 'dienst' verlenen. We vragen soms om een toertje te maken en later terug te komen, omdat de kinderen nog niet in de zone zijn aangekomen en er niet mag 'geparkeerd' worden. Wat ik al allemaal heb gehoord en gezien! Mensen die beginnen ruzie maken, die zich luidop afvragen wie ik wel denk te zijn en mensen die mij straal negeren en recht voor zich kijken. On-ge-lo-fe-lijk!
Gelukkig verloopt alles meestal vlot en zijn de kinderen super, die houden zich goed aan de regeltjes :-)

Dag -18: naar 't stad

2010-05-28T10:23:00.001+10:00

We hadden gisteren nog een uitstapje gepland met de vrouwen. Altijd leuk. En het licht- en muziekfestival VIVID SYDNEY begon gisterenavond, dus reden genoeg om 1 van de meest bijzondere gebouwen ter wereld in al zijn glorie te bewonderen. Dat leverde een aantal vrij goed geslaagde plaatjes op. Zo mooi, hoe de zeilen van het gebouw enkele paar minuten veranderden van kleur en tekening.

Daarna gingen we verder kletsen in het Belgisch Beer Café in the Rocks, waarna ik mocht besluiten dat ik toch content zal zijn als ik binnenkort zal kunnen genieten van een lekkere betaalbare Kriek.

Dag -19: het is zover

2010-05-27T08:57:00.001+10:00

Hij rolt. Met zijn ogen. Als ik tot 10 ga tellen. Opdat hij in die 10 tellen naar boven rent en sokken gaat halen. Het is voorbij. Ik kan niet meer tellen. Want hij rolt met zijn ogen. Hij is 8.
Zucht.

Dag -20: echte herfst en zo

2010-05-26T21:59:00.000+10:00

Het regent pijpenstelen, het waait, het is koud (12 graden), het is herfst. De zon mag gauw weer tevoorschijn komen, of ik beland rechtstreeks in een winterdepressie...

Vandaag kwam de relocation agent: zij besprak met ons de verhuis, de inpak, de reis enz. Nu is 't voor echt. Brrrr....

En vanavond zitten de mannen en het kleinste vrouwtje (=Filip, Luna en Senne) voor de TV, om te kijken naar 'State of the Origin', 1 van de niet-te-missen-!!! rugby wedstrijden (NRL) hier in OZ. Het gaat om een verbeten strijd tussen NSW (wij) en Queensland en het gaat er verdikke hard aan toe. Het komt erop neer dat ze een ovalen bal van elkaar moeten afpakken en tussen twee palen schieten. Nooit ofte nimmer zou mijn zoon dit mogen doen, veeeeelste gevaarlijk voor hoofd en voortplantingsorganen :-). Sommige van die mannen hebben een soort helm aan, maar dat beschermt nooit genoeg, volgens mij. Hier in OZ is dit de sport van de heel straffe mannen en vermits Australische mannen heel macho zijn, moeten hun zonen ook naar de rugby. Kijk zelf maar eens.

(Rune's interesse is ver zoek, die heeft wijselijk besloten haar bed op te zoeken... slimme meid!)

Dag -21

2010-05-25T13:10:00.000+10:00

Nog 21 dagen voor ons vertrek. Vanmorgen is de vuilniskar gepasseerd, die hopen kapotte en versleten spullen ophaalde. Wat een vreselijk zicht. Op 5 minuten was er zoveel weg, spullen die al 18 jaar de wereld mee rondreizen. Ergens lucht het op dat veel rotzooi weg is, maar het besef is des te groter: we gaan vertrekken...

Vorige vrijdag kreeg Luna ook een leuke verrassing: een feestje bij een vriendinnetje thuis, speciaal voor haar! Ze was volledig verrast. De mama's hadden voor wat versnaperingen gezorgd, ze keken een film en Luna kreeg nog een mooi hangertje met BFF in gegraveerd (Best Friends Forever). Niet goed voor mijn emoties, ik zeg het u!

Zaterdag kwamen wat collega's van Filip op bezoek voor een BBQ, ook leuk en fijn om de mensen eindelijk eens te ontmoeten :-)

Commotie in 't dorp

2010-05-21T09:13:00.001+10:00

Wij hebben hier in St Ives een kleine mall, helemaal voor ons alleen :-) Dat is voor de mensen van St Ives en omstreken. Dus als er iets gebeurt, dan is dat meteen wereldnieuws. In St Ives.

Tot gisteren. Gisteren reed een oudere man met auto en al door het zijraam van het winkelcentrum, op de eerste verdieping. Daarvoor had hij nog eerst twee grote, zware postbussen moeten rammen. Waar gelukkig niemand voor stond.
Maar het strafste was, dat hij 'geland' is op de ramp (Nederlands woord vergeten), waar mensen voortdurend met karretjes en koetsen van de ene verdieping naar de andere wandelen. En er liep niemand op dat moment. Ongelofelijk. Een verdieping lager, in de mall zelf, liep ook niemand, wat eigenlijk als een klein wonder mag beschouwd worden. Ook mijn vriendin Inn, die er twee uur later was en de nasleep van het drama meemaakte, ging eigenlijk twee uur eerder een brief posten in de bewuste postbus, maar wijzigde haar plannen op het laatste nippertje en ontsnapte zo wellicht aan een gewisse dood :-) Ze heeft een goeie engelbewaarder...

Enfin, het werd tijd dat er nog iets straf gebeurde, na dit voorval van alweer meer dan een jaar geleden. En natuurlijk waren wij nog het meest blij omdat St Ives weer eens in het nieuws kwam op TV!

Hier nog meer foto's van gisteren.

Laatste keer - 4WDen

2010-05-18T09:09:00.000+10:00

Een van de eerste 'laatste keren' deden we gisteren: naar de Blue Mountains om te gaan 4WDen. We volgden een stukje van de power-line-track, samen met Eva en Jurgen, Bart en Sabine en Shirley en Peter. Het was wat frisjes in de bergen, maar het zonnetje scheen. De modder was ook in de juiste hoeveelheid aanwezig. De perfecte setting dus, voor het soms al wat zwaardere werk. Met het oog op ons vertrek en dus verkoop van de auto, hield Filip zich wat in, maar Jurgen en Bart gingen er volledig voor. Eigenlijk is de hele streek daar een gigantische mannen-met-4WD-auto's-speeltuin, heel leuk en mooi allemaal. De kinderen vonden het natuurlijk ook reuze spannend.

Op het einde van de dag gingen we nog naar de 'Lost City', wij waren daar immers nog niet geraakt en we werden aangenaam verrast door weer maar eens een prachtig stukje natuur, en dat allemaal zo dichtbij Sydney!

Nieuws

2010-05-17T11:07:00.000+10:00

Het is zover: we moeten de feiten onder ogen zien en moeten leven met de werkelijkheid. We vertrekken uit Sydney. Terug naar België.

We hebben redenen genoeg om te vertrekken, maar eens zoveel redenen om te blijven. Het was dus een heel zware beslissing, waar maanden over gedacht, gepraat en geredeneerd is. Wat onze beslissing uiteindelijk heeft bepaald, wil ik graag vertellen, maar ik zie geen reden om het hier publiek te maken. Iedereen heeft er uiteindelijk een ander idee over en er is al genoeg over gepraat, ik ben het even beu. Dus als je het echt wil weten, laat maar weten, dan bellen we of mailen wel eens :-).

Binnen 4 weken vertrekken we uit Sydney voor een trip naar de andere kant van Australië, om dan ergens midden augustus terug op Belgische bodem te staan, net op tijd om wat aan te passen en in september op school te kunnen starten.

De komende vier weken worden dus weer behoorlijk hectisch en we zijn intussen gestart met de 'het-is-de-laatste-keer' activiteiten. Heeeeel vervelend en niet goed voor onze emotionele toestand...
De kinderen vinden het wel OK, zijn precies wel toe aan een terugkeer (behalve Senne dan, die zijn draai hier helemaal heeft gevonden). Intussen wordt het huis leeg geruimd en spullen weggegeven. Alle rommel moet weg, om 'ontrommeld' in ons nieuwe huis in Herent te kunnen trekken, wat het natuurlijk ook wel heel spannend maakt.
Maar al bij al is het moeilijk, het is hier goed leven en het weer is hier zooooo goed :-). We hebben ook weer drie en half jaar kunnen genieten van veel buiten zijn, samen dingen doen als gezin, onvoorstelbare vakanties en uitstapjes en ontmoetingen met leuke vrienden. We moeten dat in België blijven doen, de balans moet blijven. Zal niet makkelijk zijn, denk ik.

Er moet nog veel geregeld en georganiseerd worden en ik heb de indruk dat we tot nu toe aan uitstel-gedrag hebben geleden. Maar 4 weken is kort en de paniek slaat toe.
Ik moet dus dringend weer aan het werk...

Onze spruiten

2010-05-13T14:09:00.000+10:00

Een kinderen-update.
SENNE

Ik ben al een aantal maanden op zoek naar middeltjes om Senne's concentratie te verbeteren, iets wat op school af en toe voor problemen kan zorgen. Ik ben al zo moedig geweest om een eliminatie-dieet te proberen: alle voedsel, processed en niet-processed, dat allergieën kan veroorzaken, wordt gebannen, tezamen met alle huishoudproducten waar kleur-, geur- en smaakstoffen inzitten. Ik kan je verzekeren dat er niet veel overblijft :-( Een helse klus dus. Vooral ook omdat de hele familie moet meewerken. Vanaf de vierde week mag je dan stilaan bepaald voedsel en producten herinvoeren om te zien welk effect het veroorzaakt. Na twee weken zwoegen (tijdens de vakantie, vorig jaar in juli, gelukkig, wat het veel makkelijker maakt wegens minder invloeden van buitenaf), zag ik al resultaat: rustigere kinderen, minder ruzies. En toen gingen we onverwachts naar België en is alles in duigen gevallen. Vliegtuigvoedsel past niet echt in een eliminatie-dieet. Sindsdien ben ik nog steeds op zoek naar nieuwe moed om het dieet in te voeren.
Maar ik ben wel overtuigd van het effect van smaak-, geur- en kleurstoffen en vooral bewaarmiddelen in voeding. Daarom let ik erg op wat hier in huis komt. De kinderen weten al dat ik heel streng ben op kleurtjes en viezigheid in het eten. Sport is ook een goede uitlaatklep natuurlijk en voor onze jongen is dat voetbal, zwemmen en karate. Ik hoop hem ooit nog te kunnen laten drummen of zo.
De volgende stap was een allergietest, waar meer dan 90 voedselgroepen getest worden. Daaruit is gebleken dat hij een grote intolerantie heeft tegen koemelk, eieren, tarwe, rogge, hazelnoten en geitenmelk. Dat resultaat betekent dat alle brood moet gebannen worden en vooral alles waar koemelk inzit. Kijk maar eens op de verpakkingen naar de ingrediënten van 'alle-dag'-producten: overal zit wel een ei in of tarwe, of melk. Moeilijk! Maar tot nu toe lukt het en volgende week ga ik eens vragen aan juf of ze verbetering merkt...

LUNA

Luna is Luna. Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Nog altijd hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.

Vorig jaar waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. Vorig jaar in oktober hadden we gepland om op zaterdagochtend, tijdens de schoolvakantie, naar Fraser Island te vertrekken, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgens kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen traan, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...

Ze is helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad...

Voor de rest een heel tof meisje, met veel vriendinnen, een uitgesproken willetje en perfect in staat om het 'kamer-opruimen' heel lang uit te stellen :-)

RUNE

Volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen. Nog steeds een perfectionistje, geïnteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Ze heeft al enkele wedstrijden meegedaan en was al eens eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk, tweede op de grond in een andere wedstrijd. Ferm he? Vorig jaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule (komt nog). De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen.

Ze sukkelde al een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken.

Na een uur of twee werden we ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...
Sinds februari zit Rune in Year 7, in de middelbare school dus. En op enkele maanden tijd is Rune geen kind meer, maar een ferm jong meisje. Het spelen is er wat af, Facebook is heel populair, chatten en kletsen en veel vriendinnen hebben. Maar vooral: niet thuis zijn :-) Ze is graag ergens anders en probeert zoveel mogelijk het thuis zijn te omzeilen. Natuurlijk steekt mama daar af en toe een stokje voor... tot groot verdriet van 'ons oudste' :-) Ik was twee weken geleden op de school voor een gesprekje met de juffen en iedereen vindt haar een leuke en goede leerlinge. Dus wij content.

April-mei

2010-05-13T13:29:00.000+10:00

Het is hier de laatste tijd heel hectisch geweest, daarover later meer.

Maar wat gebeurde er verder nog in april en mei?
Luna mocht op kamp. Naar Bathurst met Year 5. Met maar 1 overnachting, maar de zenuwen stonden niettemin behoorlijk gespannen. We moesten erover vergaderen op school, inpakken volgens de regels van de juf en opstaan om kwart voor 6, allemaal heel spannend. Bathurst is een populaire school bestemming: er is een oud goudmijn-stadje nagebouwd en de kinderen worden ondergedompeld in de Australische goud-zoekers-tijd. Naar het schijnt heel leuk allemaal. Uiteraard krijg je als mama tegenwoordig weinig verhaal achteraf, dus het enige dat ik kan aanbieden is wat foto's van het vertrek en de verzekering dat het leuk was en dat ze niet geslapen hadden :-)

Een week later vond de jaarlijkse cross-country plaats. Geen populair event bij de kinderen, omdat ze niet zo zeker zijn van zichzelf :-) Maar het kwam allemaal goed:
Senne werd 12de bij de 8-9-jarigen (zo'n 70 kinderen), nadat hij struikelde en zodoende bij de laatsten was aan de start. Toch nog super, hij had ze bijna allemaal ingehaald :-)
Luna werd 16de van de 30 bij de 10-jarige meisjes, ook een heel goed resultaat. Ze waren terecht fier.

En nog een week later was het aan mij: ik mocht genieten van een lang weekend met de Vlaamse vrouwen, zonder kinderen en zonder echtgenoten. Wandelen, kuieren, winkeltjes in en uit, 2 uur in een boekenwinkel, wijn proeven en voor de rest kletsen en lachen. Super. Het zou verplicht moeten worden voor alle vrouwen/mama's.

Het is hier de laatste weken buitengewoon prachtig weer geweest. Nu is de herfst echt aangebroken, vandaag halen we maar 17 graden, maar tot eergisteren hadden we nog 26. En dat voor late herfst... super!
Zondag wilden we dan ook nog zeker eens naar zee, het is zo dichtbij en toch gaan we zo weinig... Rune is tegenwoordig tegen 'familie-dingen', dus die ging niet mee, maar de twee anderen genoten met volle teugen.