Nieuws

Het is zover: we moeten de feiten onder ogen zien en moeten leven met de werkelijkheid. We vertrekken uit Sydney. Terug naar België.

We hebben redenen genoeg om te vertrekken, maar eens zoveel redenen om te blijven. Het was dus een heel zware beslissing, waar maanden over gedacht, gepraat en geredeneerd is. Wat onze beslissing uiteindelijk heeft bepaald, wil ik graag vertellen, maar ik zie geen reden om het hier publiek te maken. Iedereen heeft er uiteindelijk een ander idee over en er is al genoeg over gepraat, ik ben het even beu. Dus als je het echt wil weten, laat maar weten, dan bellen we of mailen wel eens :-).

Binnen 4 weken vertrekken we uit Sydney voor een trip naar de andere kant van Australië, om dan ergens midden augustus terug op Belgische bodem te staan, net op tijd om wat aan te passen en in september op school te kunnen starten.

De komende vier weken worden dus weer behoorlijk hectisch en we zijn intussen gestart met de  'het-is-de-laatste-keer' activiteiten. Heeeeel vervelend en niet goed voor onze emotionele toestand...
De kinderen vinden het wel OK, zijn precies wel toe aan een terugkeer (behalve Senne dan, die zijn draai hier helemaal heeft gevonden). Intussen wordt het huis leeg geruimd en spullen weggegeven. Alle rommel moet weg, om 'ontrommeld' in ons nieuwe huis in Herent te kunnen trekken, wat het natuurlijk ook wel heel spannend maakt.
Maar al bij al is het moeilijk, het is hier goed leven en het weer is hier zooooo goed :-). We hebben ook weer drie en half jaar kunnen genieten van veel buiten zijn, samen dingen doen als gezin, onvoorstelbare vakanties en uitstapjes en ontmoetingen met leuke vrienden. We moeten dat in België blijven doen, de balans moet blijven. Zal niet makkelijk zijn, denk ik.

Er moet nog veel geregeld en georganiseerd worden en ik heb de indruk dat we tot nu toe aan uitstel-gedrag hebben geleden. Maar 4 weken is kort en de paniek slaat toe.
Ik moet dus dringend weer aan het werk...

April-mei

Het is hier de laatste tijd heel hectisch geweest, daarover later meer.

Maar wat gebeurde er verder nog in april en mei?
Luna mocht op kamp. Naar Bathurst met Year 5. Met maar 1 overnachting, maar de zenuwen stonden niettemin behoorlijk gespannen. We moesten erover vergaderen op school, inpakken volgens de regels van de juf en opstaan om kwart voor 6, allemaal heel spannend. Bathurst is een populaire school bestemming: er is een oud goudmijn-stadje nagebouwd en de kinderen worden ondergedompeld in de Australische goud-zoekers-tijd. Naar het schijnt heel leuk allemaal. Uiteraard krijg je als mama tegenwoordig weinig verhaal achteraf, dus het enige dat ik kan aanbieden is wat foto's van het vertrek en de verzekering dat het leuk was en dat ze niet geslapen hadden :-)

Een week later vond de jaarlijkse cross-country plaats. Geen populair event bij de kinderen, omdat ze niet zo zeker zijn van zichzelf :-) Maar het kwam allemaal goed:
Senne werd 12de bij de 8-9-jarigen (zo'n 70 kinderen), nadat hij struikelde en zodoende bij de laatsten was aan de start.  Toch nog super, hij had ze bijna allemaal ingehaald :-)
Luna werd 16de van de 30 bij de 10-jarige meisjes, ook een heel goed resultaat. Ze waren terecht fier.

En nog een week later was het aan mij: ik mocht genieten van een lang weekend met de Vlaamse vrouwen, zonder kinderen en zonder echtgenoten. Wandelen, kuieren, winkeltjes in en uit, 2 uur in een boekenwinkel, wijn proeven en voor de rest kletsen en lachen. Super. Het zou verplicht moeten worden voor alle vrouwen/mama's.

Het is hier de laatste weken buitengewoon prachtig weer geweest. Nu is de herfst echt aangebroken, vandaag halen we maar 17 graden, maar tot eergisteren hadden we nog 26. En dat voor late herfst... super!
Zondag wilden we dan ook nog zeker eens naar zee, het is zo dichtbij en toch gaan we zo weinig... Rune is tegenwoordig tegen 'familie-dingen', dus die ging niet mee, maar de twee anderen genoten met volle teugen.

Voornemens

Ha! Voornemens. Wat doen we daarmee? Ik alvast niet veel, ik heb intussen geleerd om ze stilletjes te maken en niet te grabbel te gooien. Want meestal komt er toch niets van :-)

Maar eentje wil ik hier wel bekendmaken: terug meer bloggen. Het wordt voor ons een spannend jaar, met grote gebeurtenissen en beslissingen. Misschien dus toch een goed idee om het allemaal een beetje bij te houden. Voor later.

Morgen begin ik alvast met een fotoreeks over Fraser Island, waar we in november waren. Volgen ook nog: een verslagje van onze 'grote vakantie'. Die overigens weer eens heel wat mooie plaatjes heeft opgeleverd. Ik laat u de mooiste wel zien.

Voor nu: groeten!

Een nieuw jaar

We wensen iedereen een fantastisch 2010.

En ook: vreugde, pret, een gezond lijf, genoeg van alles en vooral veel leuke tijden.

Geniet van uw geliefden en de mooie dingen des levens!

Voorbereid

Eindelijk heb ik nog een puntje op mijn lange 'to do'-lijst kunnen schrappen: samen met Eva heb ik dit weekend gedurende twee dagen een Eerste Hulp bij Ongevallen-cursus gevolgd. We weten nu alles over het toedienen van eerste hulp en hoe we iemand kunnen proberen in leven te houden. We hebben een aantal dingen geleerd (zoals CPR ofte mond-op-mond beademing), een hele hoop wisten we al. Maar we zijn geslaagd voor het examen en kunnen onszelf nu gedurende drie jaar een gecertificeerd 'First Aider' noemen. Hopelijk moeten we onze lessen nooit in de praktijk omzetten, maar als het moet, zijn we voorbereid!

Weduwen en wezen verenig u!

Wezen in dit geval. Een stuk of dertig.
Van elke kleur en in elke maat wel eentje.
En soms lijken er twee wel heel erg op elkaar en kunnen we denken aan een herenigingsceremonie. Maar meestal blijkt het ijdele hoop, schelen de randjes net een mm of twee of is de kleur of de maat net niet hetzelfde.
Sommigen zijn al heel erg lang wees, anderen nog maar net. En dan ben ik op mijn hoede. Dan ga ik op zoek naar hun wederhelft. Soms weet ik meteen waar nummer 2 zich bevindt. Zoals eentje van Senne's uniform, die ergens achter Cameron's tuin in de beek ligt. Die was meteen na het uitspelen ribbedebie. Maar meestal kom ik van een kale reis thuis. Niets, nada, nothing te vinden. Niet beneden, niet boven, niet buiten.

En na een zoveelste blikworp op mijn mini-wasmandje vol, ben ik stilaan de wanhoop nabij...
Wie eet nu sokken?

De laatste weken

Het wordt een fotoreportage, want het allemaal gaan vertellen, daar heb ik nu echt geen zin in...
Gewoon kijken!
(Klik op de foto en selecteer dan diavoorstelling)

juli-augustus 2008

Vanalles en nog wat

Zoals men soms zegt: sch**t!

Ik ga u al mijn zieleroerselen besparen, het zou mij te ver brengen en u allen in een instante depressie doen wegzinken, en dames en heren, dat is geheel niet de bedoeling!

Stelt u zich voor dat ik vannacht en morgen een 70-tal reacties en/of mails binnenkrijg in mijn al zo overvolle reactie- en gmail-inbox, en dat in elk van die mails UW zieleroerselen worden besproken.

Van 'ik ziet hier aan de rand van mijn zwembad te bleiten als een klein kind' tot 'mijn zweetvoeten zijn er nog erger door gaan stinken, bedankt!' Of 'nu is mijn kat zwanger geworden (de pil vergeten geven wegens volledig opgeslokt door het bericht)'.
Ja, het zou vreselijk zijn als ik verantwoordelijk werd geacht voor allerhande onverwachte emotionele gebeurtenissen, van weglopende honden, die de onrust in hun baasje aanvoelen, van pubers die nog meer rebelleren, nu ma en pa opeens niet meer naar hen omkijken en hen al het kattenkwaad toelaten, van krijsende kinderen die schreeuwen om eten terwijl mama een heerlijke mail aan het schrijven is.
De gevolgen zouden duidelijk niet te overzien zijn.
Neen, ik zou het niet aankunnen, dames en heren.

Daarom zeg ik gewoon: sch**t! Af en toe mag dat.

En nu doet u daarmee maar wat u wil.
Hoewel, een reactie of een mail zou wel fijn zijn...

Note to self

Gebruik het hulpstuk van de broodsnijmachine!
Vooral als je bijna aan het einde van het brood bent!

Uw wagen, uw vrijheid

Inderdaad: hoe erg het ook moge klinken, maar in mijn geval is het toch wel waar.

Ik had namelijk het ongelofelijke genoegen om gedurende een hele maand gratis over Inn haar wagen te beschikken, terwijl zij in ons Belgenland vertoefde. Waarvoor uiteraard mijn hartelijkste dankbetuigingen! (valt op haar knieën en buigt nederig)
Het was vakantie en tijdens de tweede week en ook erna, ben ik met de kinderen een aantal uitstapjes kunnen gaan doen, die zonder wagen onbegonnen werk zijn (later meer).

Boodschappen doen zonder te moeten nadenken of het wel in de fietszakken kan, iemand opzoeken die meer dan 2 km verder woont, een uitstapje naar de mall, op een kwartier naar de orthodontist, het lijken misschien allemaal luxe voordelen, maar in dit land van heuvels, een totaal gebrek aan fietspaden en een verschrikkelijk openbaar vervoersnetwerk, is een auto bijna een must...
Ik weet dat ik niet scoor bij de milieuactivisten onder u, het zij zo. Ik heb genoten!

En uiteraard, goed opgevoed zijnde, gaven wij Inn haar wagen vorige zondag terug, properkes, zonder deuken, in prima conditie en met een 500-tal km meer op de teller...

Vervlogen tijden

Wij hebben ooit, voor wie dat nog niet had begrepen, nog in de USA gewoond.
Vertrokken in 1999, met een 11 maanden-contract en een uk van 1,5, richting stoffig Dallas, TX.
Teruggekeerd in 2002, inderdaad, 3 jaar later, met een meisje van 4,5, eentje van 2 en een baby van 4 maanden. Voor ons was het een heerlijke tijd en we denken er nog altijd met veel plezier aan terug. We hadden er een rustig familieleven, woonden telkens in leuke buurten, kregen veel bezoek en hebben er vrienden gemaakt voor het leven. 2 Amerikaantjes hebben we geproduceerd (Luna en Senne hebben 2 nationaliteiten) die niet naar de opvang gingen en altijd bij mij waren. (Net voor onze terugkeer werkte Filip al weer in België -het project in Austin werd na 1 maand al gecancelled- en was ik 5 weken alleen thuis met de meisjes en Senne, die 3 weken oud was. We waren pas verhuisd naar Austin en kenden al 1 koppel (!) Hoe heb ik dat ooit gedaan?). Toch hebben we ook wat uitstapjes gemaakt, alleen of met bezoekers. In die tijd zijn we 4 keer verhuisd: van Dallas naar Raleigh, NC (en daar ook nog 2 keer verhuisd) en dan naar Austin, TX.
En het leverde ons 6 dikke fotoboeken op. Al die foto's worden tegenwoordig door ondergetekende verwerkt tot een fijn kijkboek. Hier een voorsmaakje. Voor wie meer wil zien, moet over een paar maanden maar eens op bezoek komen!

Wie heeft het gemerkt?

Het uurverschil met België is sinds een week 3 uur... tot vannacht, dan verandert het uur hier ook. Wij gaan naar de winter :-(
Dat betekent dat we nog maar 8 uren van elkaar verwijderd zijn, een wereld van verschil!

Ziezo

De laatste dag van de week is weer aangebroken.
We zijn weer uitgepakt en alle was is gedaan (hij moet wel nog terug in de kast geraken, maar dat is voor het weekend).
Het was een beetje een onbestemde week, ik had maar 1 doel en dat was de kapper. Daar heb ik gisteren dan ook 3 uur gezeten en ik ben tevreden over het resultaat. Meestal voel ik mij dan weer stukken beter en leef ik een beetje op, maar om een of andere reden lukt het niet deze keer, geen idee waarom. Senne is ook gepasseerd bij de kapster en heeft terug een korter coupke. Hij zeult nu wel overal rond met wax, want zijn haar moet omhoog staan in het midden. Een echt haantje dus, dat belooft.
De temperatuur is hier 's morgens al flink gezakt en je kan de herfst al ruiken. Daar word ik dus niet vrolijker van, ik zal het u vertellen. Het zal wel mooi zijn en zo, maar terug dat koude-gevoel, ik moet er echt niet van weten.
Dit weekend staat er niet veel op het programma, wat in huis rommelen en dan zondag toch een klein uitstapje, waarschijnlijk. We zullen wel zien.
Morgenavond is het hier Earth Hour, van 20u tot 21u gaan alle lichten uit in enkele grote steden ter wereld. (die alle is wel heel relatief, vorig jaar hebben we er, in de stad wonend, niet echt veel van gemerkt). Maar we maken er hier thuis dan wel een gezellige kaarsjes-avond van. Er wordt bij jullie in België zelfs een nieuws-item aan gewijd, want ze komen hier filmen bij onze vrienden Jan en Inn thuis en dat wordt dan uitgezonden op het VRT-journaal. Allen kijken, dus.
Vanavond gaan we nog een beetje scrapbooken, wat kletsen en knutselen. Vind ik ook wel leuk om te doen.
En ziedaar, ik wens u bij deze nog een fijn weekend en aan Hilde en Tine en co: een deugddoende, veilige ski-vakantie!

Eikes

Wij wensen jullie van harte een fijn Paasweekend en een zalig Pasen!

Genant

Na bijna een jaar links rijden in een auto waar het stuur rechts staat, op een volle parking links vooraan instappen met de sleutel van de auto in de hand, klaar om te vertrekken...
Ik ben even blijven zitten tot de voorbijgangers, die wat vreemd keken, ook weg waren...

Uit de Oude Doos

Dit is ergens begin jaren 70: mama, zus Marie-Astrid en ik.

Van deze twee weet ik niet wanneer ze zijn genomen. Papa? Mama?

Goed nieuws uit onze regio

De gemeenteraad van Leuven heeft tegen het hoofddoekenverbod gestemd.
Ik ben fier op mijn stad...

Uit de Standaard van 26/2/08:
LEUVEN - De Leuvense gemeenteraad heeft gisterenavond, zoals verwacht, het voorstel van Vlaams Belang voor een hoofddoekenverbod verworpen.

Volgens burgemeester Louis Tobback (SP.A) is een hoofddoekenverbod niet aan de orde in Leuven. Van onze medewerker Met 36 stemmen tegen en negen voor werd het hoofddoekenverbod gisteren in de Leuvense gemeenteraad verworpen. Dat het voorstel van Vlaams Belang het niet zou halen, stond al langer als een paal boven water. Enkele weken voordat fractieleider Hagen Goyvaerts er vorige week mee op de proppen kwam, had Tobback al laten weten dat hij eigenlijk geen discussie over het thema wilde voeren en dat als het toch tot een stemming zou komen, de SP.A-Spirit-fractie zou tegen stemmen.

Groen! bood spontaan zijn steun aan zodat de meerderheid in de gemeenteraad er eigenlijk al was nog voor het voorstel op tafel lag. Dat het toch tot een hoofddoekendebat en een stemming is gekomen is een gevolg van het feit dat de meerderheidspartijen zo hard riepen dat het hoofddoekenthema in Leuven niet aan de orde is - er zijn geen ambtenaren met een hoofddoek - dat het precies wel aan de orde werd. Goyvaerts zegt dat het voorstel in een preventief licht moet gezien worden. Dat het thema leeft, bewijst een kleine delegatie protesterende Leuvenaars en beduidend meer toeschouwers dan gebruikelijk voor de gemeenteraadszitting.

Uiteindelijk stemden SP.A en Spirit, Groen! en CD&V/N-VA tegen het voorstel. Een niet eens volledige Vlaams Belang-fractie stemde voor. Open VLD onthield zich. Het debat dat Tobback zo graag wilde vermijden kwam er uiteindelijk toch, al was het zonder veel verhitte discussies. Zijn collega's in het schepencollege volgde zijn voorbeeld. 'In tegenstelling tot in Antwerpen maakt een hoofddoekenverbod geen deel uit van ons coalitie-akkoord. Daarom volgen de schepenen en ik de mening van onze verschillende fracties', zegt Tobback.

Els Van Hoof, de fractievoorzitter van CD&V vindt dat het voorstel nodeloos mensen met een geloofsovertuiging in de stad stigmatiseert en de emancipatie en integratie absoluut geen dienst bewijst. 'De neutraliteit moet blijken uit het gedrag van de ambtenaren aan het loket en niet uit hun kledij', meent ze.

Hans Bracquené (Open VLD) pleitte, net zoals zijn collega's in Antwerpen, Gent en Lier waar het hoofddoekenverbod werd ingevoerd, voor een zo strikt mogelijke scheiding van kerk en staat, ook in de stedelijke administratie.

Fatiha Dahmani van Groen! benadrukte dat het stigmatiseren van de hoofddoek de al fragiele kansen van vrouwen van allochtone origine op de arbeidsmarkt nog meer in de hand werkt. Ze roept vrouwen, ook met een hoofddoek, op om zo veel mogelijk te solliciteren voor vacatures bij de stad.

Stijn Bex van Spirit drukte op de voorbeeldrol die Leuven speelt in de regio. 'Er zullen in de loop van de volgende weken nog wel meer debatten volgen in Vlaams-Brabantse gemeenteraden. Ik denk dat het van het grootste belang is dat Leuven als provinciehoofdstad het goede voorbeeld geeft en zich massaal tegen het verbod uitspreekt', zegt Bex.

Luk Bellens van N-VA had de meest ludieke, maar ook de hardste uitspraak in huis. 'Eigenlijk hadden we even goed kunnen stemmen voor een verbod op loslopende olifanten in de stad. Ze zijn er niet, maar je weet natuurlijk nooit. De N-VA is voor een zo strikt mogelijke scheiding van kerk en staat, maar dit is eigenlijk een zielige vertoning. Ik zie partijen van alle kleuren zich profileren op de kap van een bepaalde bevolkingsgroep', klinkt het.

Straf

Om mensen uit uw eigenste Vlaams dorp te leren kennen (die ook bevriend zijn met een jeugdvriend van Filip), moet ge naar Sydney trekken. Om dan te ontdekken dat diezelfde mensen van Singapore komen en daar bevriend waren (zijn) met de broer van Jan, die samen met Inn en de kinderen hier woont en intussen goede vrienden van ons zijn geworden... Kan je nog volgen? Maar voila, het cliché, dat van de wereld is klein... 't is weer maar eens juist.
Ik verwacht Babs elke minuut...
(Update: Babs kon er door omstandigheden toch niet zijn, maar ze komt maandag wel!)

Morgen wordt Senne eindelijk echt zes, naar eigen zeggen, want dan is zijn feestje. De meisjes gaan in het aquarium logeren met de scouts en wij gaan zondag kijken naar de QE2 en haar zus Queen Victoria, die dit weekend samen aangemeerd zijn in Sydney Harbour. Druk weekend dus, verslag volgt later.
Ne goeie gewenst aan u allen!

Hobby's en zo

De meisjes volgen drama-lessen op vrijdag, Senne en Luna gaan ook nog sjotten (nu zondag oefenmatchen om hun niveau te bepalen) en Rune gaat nog netballen en dansen en heeft ook auditie gedaan bij het schoolkoor en... ze zit erbij! Daarnaast zijn ze ook alle drie nog bij de scouts.
En zijn wij weer ettelijke honderden dollars armer en de kinderen een aantal ervaringen rijker...

Het weekend belooft mooi te worden, morgen collega-etentje hier thuis en zondag voetbal. Meer moet dat niet zijn. Salut en prettig weekend.

Liefde, voor iedereen!