Dag -1: oef!

Intussen zijn we 6 dagen verder en het ergste is voorbij: woensdag en donderdag kwamen er 4 zware mannen inpakken, het was weer als een wervelwind die door het huis raasde :-) Je weet wel, alles is klaar, behalve de keuken, want die gebruik je nog en waar beginnen ze? Juist ja...
Maar al goed, donderdag om 16u zag ik met lede ogen onze inboedel vertrekken, mooi ingepakt en gestapeld in een enorme container.
Daarna begon de grote kuis, die we, moedig als we zijn, voor het merendeel zelf hebben gedaan (de tapijten niet, die laat je hier het best doen door een 'vakman'). Donderdagavond trokken we dan naar de stad voor een eerste overnachting in een leuk hotelletje. De kinderen gingen elk nog wat laatste sleepovers doen, kregen afscheidsfeestjes, kadootjes en kaartjes en profiteerden nog volop van de laatste dagen school. En dus hadden wij elke avond minimum 1 kind minder om mee op restaurant te gaan :-)
Uiteindelijk is alles nu gepoetst en gaan we nu stilaan onze laatste nacht hier beginnen, om morgen aan de grote tocht te starten. De auto moet nog ingeladen worden, maar alles staat klaar in de garage. Als we nu nog een bestemming zouden hebben voor de volgende dagen, dat zou leuk zijn. Nu weten we alleen dat we richting Noorden gaan :-)

Morgen hopelijk wat foto's en wat meer nieuws.
Aan alle studenten (en mama's en papa's van), veel succes!

Dag -10, -9 en -8: Party!!!!

Vrijdagavond nog een fijn etentje bij Tara en Kris, teveel van alles, veel te laat en veel te leuk. De volgende ochtend kwam dan ook veel te snel en we moesten alles klaarhebben voor onze mega talenten-show kids party in de namiddag.
Die overigens een onverdeeld succes was, al was het maar omdat de goden ons bijstonden en de regen wegbleef. Gelukkig maar, want 30 kinderen in huis zag ik niet echt zitten. Nu konden ze allemaal mooi buiten blijven :-) Enkele vrienden van Rune dachten zelfs dat het geschikt weer was om in de pool te springen. Ze moesten wel toegeven dat het frisjes was...
Ze traden op, maakten lol en vonden het jammer dat we weggaan... ik ook...
Maar eind goed, al goed, dat is misschien wat we moeten onthouden.

Gisteren was een serieuze werkdag en er werd nog heel wat gerommeld. 's Avonds genoten we nog van een heerlijk etentje met Hans en Babs in de stad.

En nu is het maandag en hebben we nog twee dagen voor het inpakgeweld binnen valt :-(

Dag -13: eentje van mooie verrassingen

Vermits wij binnenkort even door OZ gaan trekken en daarbij frisse nachten in een tent tijdens de harde Ozzie winter tegemoet zien (althans toch in het Zuiden), hebben wij onszelve maar een betere slaapzak aangeschaft, evenals thermisch ondergoed, een goei muts en slaapzakliners uit zijde. Dat laatste zorgt ervoor dat de slaapzak proper blijft (gewoon de liner af en toe wassen en klaar is kees) en zijde zorgt voor extra warmte. Wel, de slaapzakken zijn aangekomen. Ha. Wij zullen geen kou lijden!

Ook, vermits wij meerdere lange weken zullen rondtoeren in een volgestouwde auto, moeten wij onze kroost op de achterbank koest kunnen houden, terwijl wij van de 'scenery' genieten. Vandaar de nieuwste MP3 aanschaffen van een welbekend fruitmerk. Ik denk dat ze content waren :-)

Dag -17: Pick up zone

Al enkele maanden sta ik elke namiddag om 5 voor 3 aan de schoolpoort. Dan gaat de bel en komen een 60-tal kinderen naar buiten gerend, recht naar de 'school pick up zone'.
Met mondjesmaat stromen dan de ouders toe, elk in hun eigen wagen, om de kinderen op te halen. Onze taak is om de kinderen vlot te laten instappen en te zorgen dat de veiligheid gegarandeerd wordt. We hebben op die paar maanden de regels wat aangepast, zodat alles wat vlotter verloopt. En bijna elke dag sta ik ervan versteld hoe respectloos sommige ouders durven zijn. Door de regels niet te volgen brengen ze niet enkel hun eigen, maar ook andere kinderen - en ons -in gevaar, maar daar wordt niet over nagedacht.
Wij zijn allemaal vrijwilligers die een 'dienst' verlenen. We vragen soms om een toertje te maken en later terug te komen, omdat de kinderen nog niet in de zone zijn aangekomen en er niet mag 'geparkeerd' worden. Wat ik al allemaal heb gehoord en gezien! Mensen die beginnen ruzie maken, die zich luidop afvragen wie ik wel denk te zijn en mensen die mij straal negeren en recht voor zich kijken. On-ge-lo-fe-lijk!
Gelukkig verloopt alles meestal vlot en zijn de kinderen super, die houden zich goed aan de regeltjes :-)

Dag -19: het is zover

Hij rolt. Met zijn ogen. Als ik tot 10 ga tellen. Opdat hij in die 10 tellen naar boven rent en sokken gaat halen. Het is voorbij. Ik kan niet meer tellen. Want hij rolt met zijn ogen. Hij is 8.
Zucht.

Dag -20: echte herfst en zo

Het regent pijpenstelen, het waait, het is koud (12 graden), het is herfst. De zon mag gauw weer tevoorschijn komen, of ik beland rechtstreeks in een winterdepressie...

Vandaag kwam de relocation agent: zij besprak met ons de verhuis, de inpak, de reis enz. Nu is 't voor echt. Brrrr....

En vanavond zitten de mannen en het kleinste vrouwtje (=Filip, Luna en Senne) voor de TV, om te kijken naar 'State of the Origin', 1 van de niet-te-missen-!!! rugby wedstrijden (NRL) hier in OZ. Het gaat om een verbeten strijd tussen NSW (wij) en Queensland en het gaat er verdikke hard aan toe. Het komt erop neer dat ze een ovalen bal van elkaar moeten afpakken en tussen twee palen schieten. Nooit ofte nimmer zou mijn zoon dit mogen doen, veeeeelste gevaarlijk voor hoofd en voortplantingsorganen :-). Sommige van die mannen hebben een soort helm aan, maar dat beschermt nooit genoeg, volgens mij. Hier in OZ is dit de sport van de heel straffe mannen en vermits Australische mannen heel macho zijn, moeten hun zonen ook naar de rugby. Kijk zelf maar eens.

(Rune's interesse is ver zoek, die heeft wijselijk besloten haar bed op te zoeken... slimme meid!)

Onze spruiten

Een kinderen-update.
SENNE

Ik ben al een aantal maanden op zoek naar middeltjes om Senne's concentratie te verbeteren, iets wat op school af en toe voor problemen kan zorgen. Ik ben al zo moedig geweest om een eliminatie-dieet te proberen: alle voedsel, processed en niet-processed, dat allergieën kan veroorzaken, wordt gebannen, tezamen met alle huishoudproducten waar kleur-, geur- en smaakstoffen inzitten. Ik kan je verzekeren dat er niet veel overblijft :-( Een helse klus dus. Vooral ook omdat de hele familie moet meewerken. Vanaf de vierde week mag je dan stilaan bepaald voedsel en producten herinvoeren om te zien welk effect het veroorzaakt. Na twee weken zwoegen (tijdens de vakantie, vorig jaar in juli, gelukkig, wat het veel makkelijker maakt wegens minder invloeden van buitenaf), zag ik al resultaat: rustigere kinderen, minder ruzies. En toen gingen we onverwachts naar België en is alles in duigen gevallen. Vliegtuigvoedsel past niet echt in een eliminatie-dieet. Sindsdien ben ik nog steeds op zoek naar nieuwe moed om het dieet in te voeren.
Maar ik ben wel overtuigd van het effect van smaak-, geur- en kleurstoffen en vooral bewaarmiddelen in voeding. Daarom let ik erg op wat hier in huis komt. De kinderen weten al dat ik heel streng ben op kleurtjes en viezigheid in het eten. Sport is ook een goede uitlaatklep natuurlijk en voor onze jongen is dat voetbal, zwemmen en karate. Ik hoop hem ooit nog te kunnen laten drummen of zo.
De volgende stap was een allergietest, waar meer dan 90 voedselgroepen getest worden. Daaruit is gebleken dat hij een grote intolerantie heeft tegen koemelk, eieren, tarwe, rogge, hazelnoten en geitenmelk. Dat resultaat betekent dat alle brood moet gebannen worden en vooral alles waar koemelk inzit. Kijk maar eens op de verpakkingen naar de ingrediënten van 'alle-dag'-producten: overal zit wel een ei in of tarwe, of melk. Moeilijk! Maar tot nu toe lukt het en volgende week ga ik eens vragen aan juf of ze verbetering merkt...

LUNA

Luna is Luna. Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Nog altijd hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.

Vorig jaar waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. Vorig jaar in oktober hadden we gepland om op zaterdagochtend, tijdens de schoolvakantie, naar Fraser Island te vertrekken, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgens kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen traan, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...

Ze is helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad...

Voor de rest een heel tof meisje, met veel vriendinnen, een uitgesproken willetje en perfect in staat om het 'kamer-opruimen' heel lang uit te stellen :-)

RUNE

Volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen. Nog steeds een perfectionistje, geïnteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Ze heeft al enkele wedstrijden meegedaan en was al eens eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk, tweede op de grond in een andere wedstrijd. Ferm he? Vorig jaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule (komt nog). De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen.

Ze sukkelde al een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken.

Na een uur of twee werden we ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...
Sinds februari zit Rune in Year 7, in de middelbare school dus. En op enkele maanden tijd is Rune geen kind meer, maar een ferm jong meisje. Het spelen is er wat af, Facebook is heel populair, chatten en kletsen en veel vriendinnen hebben. Maar vooral: niet thuis zijn :-) Ze is graag ergens anders en probeert zoveel mogelijk het thuis zijn te omzeilen. Natuurlijk steekt mama daar af en toe een stokje voor... tot groot verdriet van 'ons oudste' :-) Ik was twee weken geleden op de school voor een gesprekje met de juffen en iedereen vindt haar een leuke en goede leerlinge. Dus wij content.

April-mei

Het is hier de laatste tijd heel hectisch geweest, daarover later meer.

Maar wat gebeurde er verder nog in april en mei?
Luna mocht op kamp. Naar Bathurst met Year 5. Met maar 1 overnachting, maar de zenuwen stonden niettemin behoorlijk gespannen. We moesten erover vergaderen op school, inpakken volgens de regels van de juf en opstaan om kwart voor 6, allemaal heel spannend. Bathurst is een populaire school bestemming: er is een oud goudmijn-stadje nagebouwd en de kinderen worden ondergedompeld in de Australische goud-zoekers-tijd. Naar het schijnt heel leuk allemaal. Uiteraard krijg je als mama tegenwoordig weinig verhaal achteraf, dus het enige dat ik kan aanbieden is wat foto's van het vertrek en de verzekering dat het leuk was en dat ze niet geslapen hadden :-)

Een week later vond de jaarlijkse cross-country plaats. Geen populair event bij de kinderen, omdat ze niet zo zeker zijn van zichzelf :-) Maar het kwam allemaal goed:
Senne werd 12de bij de 8-9-jarigen (zo'n 70 kinderen), nadat hij struikelde en zodoende bij de laatsten was aan de start.  Toch nog super, hij had ze bijna allemaal ingehaald :-)
Luna werd 16de van de 30 bij de 10-jarige meisjes, ook een heel goed resultaat. Ze waren terecht fier.

En nog een week later was het aan mij: ik mocht genieten van een lang weekend met de Vlaamse vrouwen, zonder kinderen en zonder echtgenoten. Wandelen, kuieren, winkeltjes in en uit, 2 uur in een boekenwinkel, wijn proeven en voor de rest kletsen en lachen. Super. Het zou verplicht moeten worden voor alle vrouwen/mama's.

Het is hier de laatste weken buitengewoon prachtig weer geweest. Nu is de herfst echt aangebroken, vandaag halen we maar 17 graden, maar tot eergisteren hadden we nog 26. En dat voor late herfst... super!
Zondag wilden we dan ook nog zeker eens naar zee, het is zo dichtbij en toch gaan we zo weinig... Rune is tegenwoordig tegen 'familie-dingen', dus die ging niet mee, maar de twee anderen genoten met volle teugen.

Warrumbungles met Pasen

Het Paasweekend is hier zowat het enige extra lange weekend in het jaar: Goede Vrijdag, weekend en Paasmaandag zijn feestdagen. Dus de helft van OZ gaat dan even weg. Zo ook wij. Maar wij gaan dan net nog iets langer, want wij zijn geen OZ :-) Alsook een hoop van onze Belgische vriendjes. 8 volwassenen en 10 kinderen, da's al een hoopje en alles is weer prima verlopen.
Filip zorgde voor een uitgebreid programma, ikke voor wat reservaties en voila, vrijdagmorgen om 5u waren we al op weg. Dat moest, wat we hadden een 'ritje' van 6u voor de boeg en als je nog plaats wil op de campings kan je niet in de namiddag aankomen...
Mooi op tijd kwamen we aan in Warrumbungle National Park, een van de pareltjes van NSW, 450 km Noordwest van Sydney.

We versierden een mooi plekje, maakten er een mooie 'leefruimte' van, met tenten en camper in een cirkel, vuurtje en stoeltjes in het midden, een plekje voor de 10 kinderen en een afdakje voor de 'mensen'.
In de namiddag reden we nog naar een Whitegum lookout, met prachtig zicht op het park.

 (klik op de foto's om te vergroten)

De volgende morgen hadden we meteen een wandeling-met-uitleg geboekt. Een aboriginal vrouw en man gaven uitleg over de sites en de natuur. De jongens en mannen mochten op een bepaald moment in een 'mannengrot' voor wat meer uitleg, terwijl de meisjes zichzelf beschilderden met natuurlijke verf. Na de wandeling werd er nog wat gespeeld in het riviertje.

In de namiddag stonden de Sandstone Caves op het programma, een prachtig stukje natuur. 's Avonds kregen we een semi-professionele uitleg over de Zuidelijk Halfrond-elijke sterrenhemel. Dit stukje van NSW is uitermate geschikt voor ruimte-observaties door de combinatie van hoogte (1160 meter boven de zeespiegel), lage vochtigheid, een rustige atmosfeer met grote helderheid, zuivere lucht, plus een gemiddelde van 70% open nacht-hemels en de beperkte lichtvervuiling. Ook de grootste telescoop van Australië is hier. We konden Saturnus, Mars en de Maan in al hun glorie bewonderen. Een grote sterrenkijker helpt en het wordt dubbel zo fijn als je je digitale camera kan bevestigen op de telescoop. De foto's zijn wel degelijk gemaakt met onze camera! Je ziet detail van de maan en een sterrengroep, die deel uitmaakt van de 'Saucepan', een constellatie die je hier kan zien en deel uitmaakt van ORION.

Met Pasen komt de Paashaas en die had ook de weg naar ons plekje gevonden. Er werd nadien lustig geknutseld en gespeeld. In de namiddag kregen de kinderen uitleg van enkele rangers over het rivierleven. Ze vingen kleine kikkertjes, bloedzuigers, allerhande waterinsecten en zelfs kreeftjes. Nadien werden ze allemaal weer vrijgelaten :-)

Op maandag stond de grote dagtocht op het programma. Een fikse wandeling van 14 km pracht, bergop, langs de flanken van de Grand Hightops van Warrumbungle, met zicht op 'the Breadknife' en Mt Exmouth. Wij, bezorgde ouders als we zijn, dachten dat de kinderen het misschien wel moeilijk zouden kunnen hebben.
Maar het bleken niet de kinderen die de grootste problemen hadden :-) Integendeel, we kregen geregeld te horen dat we wat rapper moesten gaan...

 

Op dinsdag reden we naar Mount Kaputar, anderhalf uurtje rijden naar het Noorden, waar nog ander natuurschoon te bewonderen was. Het weer was intussen omgeslagen en het uitzicht hebben we nog tegoed, wegens te veel mist en te harde regen. Jammer, want ik vermoed dat het eindeloos moet zijn. Sawn Rocks konden we wel bewonderen, een fijne geologisch verschijnsel dat er vrij indrukwekkend uitziet. Onderweg kwamen we ook wat katoenvelden tegen, een primeur voor ons.

 

Op de terugweg naar het kamp, reden we nog langs de grootste site van Australische radiotelescopen. 5 op een rij, verplaatsbaar via een rail. Super. We gingen er gewoon eens langsrijden, maar de site bleek heel groot te zijn, met een bezoekerscentrum en veel uitleg. En met doe-dingen voor de kinderen. Jammer dat we niet konden blijven, want het werd al donker en het regende. We probeerden nog wat info mee te pikken waar kon. Als je er zelf eens passeert, zeker doen!

De volgende ochtend regende het nog. We pakten alles dan maar nat in en reden vlotjes naar huis :-)

En dan mag ik natuurlijk niet vergeten vertellen hoe leuk het allemaal was: de omgeving, de avonden, de activiteiten. Het eten was lekker, het gezelschap super en de kinderen heel braaf. Die hebben zich trouwens reuze geamuseerd op het kampterrein, tijdens de tochtjes en 's avonds rond het vuur.
Onbetaalbaar, zo'n vakanties, bedankt iedereen!

Luna is 10!

16 maart 2000. Die dag werd onze tweede dochter geboren. Zo blij dat we waren! Een zusje voor haar zusje, super. Luna is een heel fijne dochter, een leuke vriendin en een toffe zus. Ze heeft temperament en een duidelijke mening over alles en nog wat. Luna weet wat ze wil en vooral wat ze niet wil. En ze weet ook perfect hoe het te krijgen :-). 10 jaar later zijn we intussen en dus tijd voor een super feestje. Zusje Rune is intussen uitgegroeid tot grote zus en organisatiewonder. Ik moest bijgevolg enkel mijn telefoonnummer op de uitnodiging zetten voor de RSVP's (die van haar heb ik er toch maar afgehaald :-)). Ze had alles tot in de puntjes voorbereid, van boodschappenlijstjes tot schattenkaart en ballonnen met opdrachten erin. Toch wel handig en leuk. Ik heb me dus beperkt tot foto's maken en toezicht houden. In de namiddag kregen we 11 vriendinnetjes van Luna over de vloer en er bleven nadien nog 3 meisjes slapen. Het begon met haar-kleuringen en dan werd er gezwommen en gespeeld. Ze gingen een schattenjacht doen en met bloem en water spelen. Altijd een succes! Er werd taart gegeten, trampoline gesprongen en heel veel gegild en geroepen, echt op z'n 'meisjes'. 's Avonds werd er zelf pizza gemaakt en keken ze naar een film, met popcorn en al. De sleepover was iets minder succesvol, in de zin dat ik om 1u heb moeten ingrijpen en de meisjes moest splitsen. Als het de spuigaten uitloopt, grijpt moeder in...maar ik veronderstel dat ze het allemaal achteraf wel leuk genoeg vonden.
En Luna is uitermate tevreden met de cadeautjes. Vooral de 'rip-stick' blijkt een groot succes :-)

Fredje bis?

Na zijn puike prestatie van hier, mocht Senne meedoen aan de zone-wedstrijd. Dat betekent dat de beste zwemmers een dagje 'vrij' krijgen en mogen meedoen aan een interscolaire wedstrijd. De ouders rijden dan met hun kinders naar het zwembad en supporteren voor de school. Er namen die donderdag 15 scholen van in de streek deel. Senne mocht meedingen naar een finaleplaats in de 50m freestyle bij de 8-jarigen. Hij zwom weer voortreffelijk en werd 2de in zijn reeks. De tijden waren bepalend voor een van de 6 finaleplaatsen. Van de 25 deelnemers werd hij uiteindelijk 7de en veroverde zo net geen plek in de finale. Hij was zelf behoorlijk teleurgesteld, maar sprong terug thuis meteen het zwembad in en was alles weer gauw vergeten.

Op woensdag gaat hij ook fier en vrolijk naar de karateles. Echt iets voor hem.

3 jaar

3 jaar geleden streken we neer in deze fantastische wereldstad.

Man, man, wat is er sindsdien veel gebeurd. En welke mooie, prachtige dingen hebben we mogen aanschouwen en beleven. Onze kinderen zijn gegroeid, letterlijk en figuurlijk. Wij zijn zoveel rijker geworden (maar wel enkel figuurlijk :-)). Wat een avontuur.

Dit pakken ze ons nooit meer af...

Notenallergie wordt een epidemie in Australië

Geen idee hoe het gesteld is in België met voedsel allergieën, maar hier is het wel degelijk een heel groot probleem. In elke klas hangen grote posters met foto's en medische gegevens van kinderen met allergieën en de procedures om hen te behandelen in geval van shock. Bij ons in huis voelen we het vooral aan het feit dat onze kinderen (onder luid protest) geen choco op hun bokes mogen doen om mee naar school te nemen...
Vreemd is dat niemand weet wat de precieze oorzaak is en iedereen het maar op 'omgevingsfactoren' steekt.

Lees meer in onderstaand artikel:
(Met dank aan Tom)

Childhood food allergy 'an epidemic'

09 March 2010 | 03:30:18 PM | Source: AAP 

Canberra-based allergy expert Dr Ray Mullins said 15,000 Australian children born this year would develop a potentially fatal food allergy before they reached school age. (File Getty)

Childhood allergy rates have hit "epidemic proportions" in Australia, prompting health experts to broaden their efforts to combat the mysterious condition.

Canberra-based allergy expert Dr Ray Mullins said 15,000 Australian children born this year would develop a potentially fatal food allergy before they reached school age.
Food allergies - particularly allergies to peanuts and tree nuts - were a growing problem with no known cause, and they now affected three to six per cent of children under the age of three.
"This translates to 65,000 little kids with food allergy before they reach school age, (including) 25,000 now with peanut or tree nut allergies", Dr Mullins told AAP on Tuesday.
"On current birth rates, another 15,000 kids born every year will develop food allergy in the first few years of life.
"It's a public health problem of epidemic proportions."
Dr Mullins, president of the Australian Society of Clinical Immunology and Allergy (ASCIA), points to a WA-based study which found about 80 per cent of schools had at least one student at risk of a severe allergic reaction to food - anaphylaxis.
One in seven of the schools reported a student had suffered an anaphylactic reaction - requiring in emergency injection with adrenaline - in the past 12 months.
Dr Mullins said there were "lots of theories" about what was driving the nation's rising incidence of food allergy in children.
"Lots of work is being done to find reasons for the increase, and ways to intervene, they are still on the remote horizon," he said.
"In the meantime we have an immediate need to teach people to look after these kids, to care for them appropriately."
ASCIA on Wednesday launched an online food allergy training course targeted at childcare workers, teachers and other people who care for children.
The free course covers the basics of food allergy, its major triggers, how to identify someone suffering anaphylaxis and its first-response treatment including how to use an adrenaline injector such as an EpiPen.
Dr Mullins said the unique resource was designed to use in remote areas where face-to-face training was not possible, or as a refresher for staff.
It was a necessary move "given the size of the problem and the increasing numbers of kids that we are seeing day by day," he said.
"To our knowledge this is the first time anything like this has been made available anywhere in the world - It is a world first," Dr Mullins also said.
The free course can be found online at www.allergy.org.au/etraining.

Weekendje 4x4

Als het mooi weer is, de vooruitzichten nog beter zijn en wij een fijn voorstel krijgen van fijne mensen, dan springen wij de auto in en rijden zaterdagmorgen vroeg richting Blue Mountains. Het was even spannend met gewonde Luna, maar de dokter had zijn fiat gegeven, inpakken geblazen dus. En zo deden wij op zaterdag een 4x4 tocht, langs berg en dal, door rivieren en modderpoelen. Een spannende weg naar de kampplaats werd het, de rivier was toch wel diep genoeg (een cm of 60, schat ik) en om daar door te rijden met onze auto, zo zonder snorkel en al, stemt toch altijd even tot nadenken. Maar nadat we drie crossmoto's door de rivier zagen vliegen, was het besluit snel genomen en onze rivierdoortocht verliep vlotjes. Rond een uur of zes waren we op de kampplaats, een mooi plekje naast de rivier. Kamp opzetten, en dan een heerlijke avond, met lekker eten, leuke vrienden en veel geklets en gezwets. Zondag werd een 'rivier'dagje en tot een uur of een konden we wat luieren, een spelletje spelen, wat lezen... Dan moest het kamp opgebroken worden en mochten we weer richting city.

Party!

Tijd voor een feestje voor de 8-jarige!
Eigenlijk heel simpel in het geval van Senne: zwemmen, hotdog, zwemmen, trampoline, (verplichte) schattenjacht, zwemmen en dat is het. 4 uur pret verzekerd! Taart en knutselen hebben we gewoon overgeslagen :-)

Een wonder!

Hoe slecht het vorige maandag met Luna was, zo goed gaat het nu. Het is bijna niet te geloven, maar je ziet bijna niets meer van al haar verwondingen. Er heerste nochtans wat verwarring. Haar linkerarm genas voorbeeldig, we hadden het mooi ontsmet en dan open laten drogen. Bij haar linkerarm ook, maar dat vlotte niet zo best en de wonde brak altijd weer open. Omdat we zaterdag en zondag wilden gaan kamperen, zijn we dan toch maar langsgeweest bij de dokter om advies. Die raadde aan om het te blijven ontsmetten en open te laten drogen. En voor alle zekerheid moesten we de wondes beschermen op onze trip. Ik dus naar de apotheek. En daar kregen we een hele uitleg over hoe 'drogen' niet meer van deze tijd is... vandaag de dag moet je open wondes en schaafwondes behandelen met zalf en helemaal inpakken en dan elke dag de verbanden vervangen. We hebben beide gedaan dus. En gisteren waren de korsten er allemaal wonderlijk 'afgevallen' en had ze een roze huid. Ik ben dan ook genezende zalf gaan halen, met Aloe Vera en vitamine E voor wondheling. Dat helpt geweldig, mijn vermoeden is dat we binnen een week niets meer gaan zien... Geweldig he!

:-(

Ik kreeg gisteren te horen dat het toch niet gaat lukken met de job, de mannen hadden niet echt nagedacht over hoe ze het gingen aanpakken, een admin in huis, en blijkbaar hebben ze elk ingezien dat ze niet bereid zijn hun papierwerk aan een administratieve hulp te geven... daar sta ik dus weer...
En net op dat moment belde Luna van thuis om te zeggen dat ze gevallen was met haar fiets. Het kind is serieus gehavend: allebei haar armen serieus geschaafd van boven tot onder, een diepe wonde op haar hand, voorhoofd en kin geschaafd, een gat in haar bovenlip en een schaafwonde op haar knie. GELUKKIG had ze haar helm op of we waren nu ergens anders geweest.

Bergop

Elke morgen fiets ik samen met de kinderen naar school en daarna door naar de bushalte. In het begin deed ik dat te voet, dat kostte mij een half uur. Met de fiets gaat het uiteraard iets vlugger. Luna mag nu alleen met de fiets (vanaf year 5, hoewel niemand dat hier doet en de ouders rustig voor taxi spelen, hoewel ze maar op 200m van school wonen en het buiten 25 graden is) en Senne rijdt mee met mij. Rune neemt de bus, haar school is iets verder.

En ja hoor, gisterenmorgen ben ik de hele helling opgefietst! Een volle km bergop, met het eerste stukje serieus naar boven en vanaf dan vals plat!
En dat zonder achteraf van mijn stokje te gaan. Toegegeven, ik heb wat moeten uitpuffen en mijn benen hadden serieus de bibber. Maar ik was toch fier op mezelf :-).
Vanmorgen is het niet gelukt. De zon scheen recht in mijn ogen en het was al te warm...
Maar volgende week proberen we opnieuw :-)

Dit is het bergske op:

View Larger Map

HA!

Birthday boy!

Senne wordt 8 vandaag!

Foto's van twee zwemmerkes

Nog te goed:

Foto's van het swimming carnaval, dat vorige maandag plaatsvond in het Olympisch park.

Ik had de kinderen vervoegd, omdat ik dacht dat Senne niet oplettend genoeg ging zijn om op tijd aan zijn races te beginnen. Tenslotte moeten de kinderen een hele dag zichzelf bezig houden en intussen opletten wanneer hun wedstrijd begint. Maar ik was fout. Hij was enthousiast, geïnteresseerd, gemotiveerd en geconcentreerd. En bij elke race stond hij mooi op tijd aan de start. Luna en hij deden mee aan 50m freestyle (crawl) en 50m breaststroke (schoolslag). Luna werd derde in haar reeks freestyle, maar haar tijd was niet goed genoeg voor een finale plaats. In breaststroke werd ze vierde. Ze vond het zelf teleurstellend, maar ik was behoorlijk fier. Vooral ook omdat de kinderen niet verplicht zijn om deel te nemen en zij de uitdaging toch aangaat.
Senne werd 2de in zijn reeks van freestyle en veroverde daarmee een finaleplaats. En in die finale werd hij weerom tweede. Daardoor kwam hij terecht in de relay-ploeg (aflossing), waar hij als derde zwom en zijn ploeg van de derde naar de tweede plaats bracht. En binnen enkele weken mag hij deelnemen aan een interscolaire wedstrijd en de school vertegenwoordigen.
Al bij al een puike prestatie, wetende dat hij geen enkele training heeft gehad en zelfs geen enkele les freestyle. In zijn reeks van breaststroke werd Senne derde. Dat leverde geen finaleplaats op.

Enfin, ik was een behoorlijk trotse en verbaasde mama :-)

De rest van de week verliep vlotjes: de kinderen maken stilaan kennis met juf en klasgenootjes en alles lijkt goed te gaan. Ook Rune lijkt weinig moeite te hebben met de nieuwe school en de manier van lesgeven. Ze lijken allemaal gelukkig en blij met het nieuwe schooljaar. Ik wacht alleen nog op het eerste 'echte' huiswerk...


Gisteren wilden we de voorspelde regen in de auto ondergaan en daarom plande Bart een 4x4-tochtje naar de Blue Mountains. Als we toch in de regen moesten zitten, dan liever in de auto. Maar het regende niet! Gedurende de hele dag bleef de regen uit en konden we genieten van leuk gezelschap en een fijn ritje langs een hobbelig rotsweggetje. In Sydney bleek het de hele dag gegoten te hebben. De terugweg was iets minder droog. Net voor ons vertrek naar huis begon het hard te regenen en toen we bijna thuis waren, kregen we een heuse wolkbreuk te verwerken. Sommige wegen stonden blank en het water spoot uit de afvoeren. Gelukkig was het vandaag iets droger. De regen is hier wel eens nodig, maar te veel is te veel. Hopelijk niet te lang meer, tenslotte is het hier nog altijd zomer...
Vandaag was een iets rustigere dag en de mannen haalden de racebaan nog eens uit... altijd fijn voor een paar uurtjes plezier.