Commotie in 't dorp

Wij hebben hier in St Ives een kleine mall, helemaal voor ons alleen :-) Dat is voor de mensen van St Ives en omstreken. Dus als er iets gebeurt, dan is dat meteen wereldnieuws. In St Ives.

Tot gisteren. Gisteren reed een oudere man met auto en al door het zijraam van het winkelcentrum, op de eerste verdieping. Daarvoor had hij nog eerst twee grote, zware postbussen moeten rammen. Waar gelukkig niemand voor stond.
Maar het strafste was, dat hij 'geland' is op de ramp (Nederlands woord vergeten), waar mensen voortdurend met karretjes en koetsen van de ene verdieping naar de andere wandelen. En er liep niemand op dat moment. Ongelofelijk. Een verdieping lager, in de mall zelf, liep ook niemand, wat eigenlijk als een klein wonder mag beschouwd worden. Ook mijn vriendin Inn, die er twee uur later was en de nasleep van het drama meemaakte, ging eigenlijk twee uur eerder een brief posten in de bewuste postbus, maar wijzigde haar plannen op het laatste nippertje en ontsnapte zo wellicht aan een gewisse dood :-) Ze heeft een goeie engelbewaarder...

Enfin, het werd tijd dat er nog iets straf gebeurde, na dit voorval van alweer meer dan een jaar geleden. En natuurlijk waren wij nog het meest blij omdat St Ives weer eens in het nieuws kwam op TV!

Hier nog meer foto's van gisteren.

Gevaarlijk terrein: geloofstoestanden!

U bent gewaarschuwd: ik waag mij op gevaarlijk terrein. Ik wil namelijk graag iets schrijven over ons laatste Joods avontuur. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik de achtergrond van de hele zaak heel moeilijk te begrijpen vind, hoewel ik mij- onder andere hier - grondig heb proberen voor te bereiden. Ik lees tegenwoordig ook 'De weg naar Mekka' door Jan Leyers, maar ook daar vind ik heel de uitleg en de geschiedenis erg ingewikkeld. Daarom: vergeef me als ik hier blunders schrijf en als u toevallig een Joods lezer bent: ik schrijf gewoon mijn ervaringen neer en heb me echt niet genoeg verdiept in de materie. Ik wil niet bewust een oordeel vellen, hoewel ik dat misschien onbewust wel doe.

Enfin, een lange intro om een een kort verhaaltje te vertellen. We waren laatst namelijk uitgenodigd voor een Bat Mitzva, de vrouwelijke variant van de Bar Mitzvah. U moet namelijk weten dat hier in St. Ives - en dus op de school van onze kinderen - heel veel Joodse families wonen. Ik heb de indruk dat de meesten vanuit Zuid-Afrika naar hier zijn 'gevlucht', maar misschien heeft dat niets met hun geloof te maken en alles met het geweld dat ginder heerst. En andere families komen uit Israel. Onze kinderen weten of iemand Joods is of niet omdat ze op school Hebreeuws volgen en naar de Joodse godsdienst-klas gaan. Verder gaat het onderscheid niet (leve het uniform!) en is iedereen vriend van iedereen. Dat geldt gelukkig ook voor de mama's en papa's en zo ben ik bevriend met of ken ik veel leuke mama's met mooie Joodse namen.

In Rune's klas zit een meisjes-tweeling voor wie het belangrijke moment aangebroken was. En zij hadden ons uitgenodigd voor de ceremonie en het feestje. Rune en ik erop af, want ik was natuurlijk razend nieuwsgierig. Ik had me wel op voorhand geïnformeerd over de geschenk-traditie en over de kleding-regeltjes. We kwamen op tijd aan in de Synagoge en mochten meteen plaatsnemen bij de andere dames, aan een kant van het zaaltje. De stoelen stonden allemaal gericht naar de andere zijde van de zaal. De heren moesten langs een andere deur binnen, kwamen in dezelfde zaal terecht en hun stoelen waren naar het altaar gericht. De zaal werd gescheiden door lage gordijntjes. De vrouwenzijde van de zaal leek een heus kippenhok: alle vrouwen en meisjes waren naar hartenlust tegen iedereen aan het fluisteren. Aan de andere kant van de zaal begon een man luidop te bidden. Even verstomde het geroezemoes maar na 10 seconden gingen de dames rustig verder met hun verhalen. Af en toe kwam er een "shhht", maar ik had niet de indruk dat iemand daar ook maar enige aandacht aan besteedde. Jonge meisjes gingen voortdurend binnen en buiten, soms stond er eens eentje recht met een Torah, om rechtopstaand een aantal verzen te brabbelen. De kleinere kinderen waren buiten aan het spelen.
Intussen bleef de man luidop bidden. Geen idee of iemand luisterde. Het was alleszins voor ons ook moeilijk, omdat we geen idee hadden van de verwachtingen: kletsen of luisteren? En luisteren naar een gebed in een andere taal, is sowieso niet evident. Maar de beleefdheid won en we bleven stilletjes alles observeren.

Na een half uur gingen de gordijntjes open en stond de Rabbijn recht. Hij begon zijn 'preek' met een grapje. En toen begon hij een heel verhaal over de onderdrukking van het Joodse volk, over alle onrecht dat hen al was aangegaan en dat het volk nooit -ik citeer- "uit te roeien was". Hij sprak met verbazend gemak over de situatie en het lot van de Joden in WOII, noemde meermaals namen en plaatsen uit die tijd en ging daarna verder over de hedendaagse oorlog in het Midden-Oosten. En het enige wat ik kon denken was "Euh??". Er werd niet gesproken over de meisjes, waarvoor deze viering uiteindelijk toch georganiseerd werd, geen woord over de toekomst, geen visie over wat het betekende voor de mensen hier. En ik dacht: "we zijn toch in Australië?". Ik zou namelijk denken dat de mensen hier toch een 'moderner' beeld hadden, vredelievend zouden zijn en tolerant. Maar daar heb ik me toch een beetje in vergist. In het dagelijks leven kunnen de mensen zich blijkbaar gemakkelijk aanpassen aan de multiculturele samenleving die hier heerst, maar op zaterdag krijgen de kinderen elke week toch andere dingen te horen. Jammer vind ik dat. Een genuanceerder beeld geven van de situatie zou iedereen ten goede komen.
En ik weet, het is een moeilijke materie, het is niet gemakkelijk uit te leggen en er zijn natuurlijk verschrikkelijke dingen gebeurd in het verleden, die we nooit mogen vergeten. En ook vandaag is de zaak tamelijk uitzichtloos. Maar onze kinderen zijn de toekomst en hen opvoeden met een eenzijdige visie, komt een oplossing volgens mij niet ten goede. Moeilijk, want je kan de geschiedenis van een volk evenmin verdoezelen of verstoppen. Maar in deze preek kon ik nergens een sprankeltje hoop terugvinden, geen teken van de betrachting om naar een vredelievende oplossing te zoeken...

Tenslotte werd de half uur durende preek afgesloten met een ander gebed van een half uur, tijdens wanneer het getater van de vrouwen opnieuw begon.
Nadien werd iedereen uitgenodigd op het binnenterras van de Synagoge. Daar stonden lange tafels met lekker eten. Maar eerst mochten de meisjes hun 'speech' geven. Zij hadden er blijkbaar lang aan gewerkt en veel voorbereid en lazen elk gedurende 20 minuten voor. Ze overliepen eerst hun volledige stamboom en we kwamen zo te weten welke familieleden waar waren geboren en waar en wanneer ze waren overleden. Daarna beloofden ze elk strikt te zullen leven volgens de regels van het Joodse geloof. Ze hadden een duidelijke visie op hun leven en op de te volgen weg. Een van hen had ook besloten haar voornaam te veranderen en zou vanaf nu haar Joodse naam gebruiken. Straffe toespraken van de 12-jarige meisjes. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ze bij het schrijven ervan hulp hadden gekregen van bovenaf...

Uiteindelijk werd iedereen uitgenodigd om toe te tasten.
De zon scheen over het terras en iedereen was gelukkig. Ook ik, want ik was weer een ervaring rijker. Mazzeltov!

Ik had (heb) gemengde gevoelens over het hele gebeuren, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat het bij ons toch ook niet allemaal koek en ei is. Dopen, huwen voor de Kerk en de Eerste en Plechtige Communie zijn ook moeilijke materies dezer dagen, vind ik. Ja of nee? Ook onze kinderen volgen godsdienst op school en doen normaal hun communie (enfin, niet hier, maar dat is een andere discussie). En toch zijn wij geen regelmatige bezoekers van de Kerk. Leg dat maar eens uit aan een zevenjarige...

Voila, laat de discussie beginnen.

Over hier (2)

26 december (Boxing Day, zoals men wel meer zegt), vertrekt traditioneel de zeilwedstrijd Sydney-Hobart (Tasmanië) vanuit de stad. Dat blijkt een nogal spectaculair zicht te zijn, dat wij uiteraard niet wilden missen. Maar een gezin van 5 en 3 gasten tijdig uit huis krijgen, om op tijd een mooi plekje te versieren voor een schitterend uitzicht, blijkt geen sinecure en we moesten dat evenement jammerlijk aan ons voorbij laten gaan. Parkeerplaats vinden is niet zo simpel en dan nog 3 km wandelen in heet weer was er teveel aan. Het blijft dus voorlopig nog bij mooie verhalen over de zeilrace...
Gelukkig zijn er tal van alternatieven om gasten mooie plekjes te tonen. We namen de Manly-to-Sydney-ferry, wat een half uur lang mooie haven-zichten oplevert. En nadien gingen we op zoek naar duizenden slapende vleermuizen in de bomen van de botanieken hof. Ook het Operagebouw werd met een bezoekje vereerd (vooral de toiletten daar zijn een hoogtepunt voor onze kinderen, wegens de glooiende vormen van de deuren en de lavabo's) en goed bevonden.
We eindigden onze uitstap in de beroemde Opera Bar en genoten van de ferry-trip terug naar huis.

De volgende dag vertrokken we voor een vierdaagse trip zuidwaarts. Het was wat bewolkt, maar rustig weer. We moesten 2 uurtjes rijden naar onze verblijfplaats. Rond half twee waren we eindelijk ingepakt. De rit begon vlot, geen of weinig verkeer op de weg, dus makkelijk rijden. En dan, na een uur: file. Stapvoets verkeer. Storm. Hevige regen. Onweer. En stapvoets verkeer. Om half zeven (!) waren we waar we moesten zijn. Nog steeds hevige regen. Ik moet er niet bij vertellen hoe ons gemoed was. En toen moest onze tent nog op... die we uiteindelijk in de gietende regen hebben opgezet.

Gelukkig was het de volgende dag schitterend weer en we trokken naar Jervis Bay, wat nu een van mijn favoriete plekjes is geworden. Het zand is daar spierwit en het zeewater zo klaar als badwater. Heerlijk en prachtig! En op de weg terug naar huis maakten we nog een hele mooie wandeling door een stukje regenwoud. Uiteindelijk kwamen we gemakkelijk weer thuis.

Oudejaarsavond is hier ook een hele fijne dag: als je het Nieuwjaarsvuurwerk van de brug wil gaan bewonderen, moet je allerlei toeren uithalen om op tijd een mooi plekje te zien veroveren. En dus offerden Filip en Jan zich op (haha) om vanaf 14u te gaan plekje-houden, gewapend met stoelen, matjes, een aantal biertjes en een kartonnetje wijn... ze hadden het leuk gehad!

Rond 18u kwam dan de rest van de bende (we waren uiteindelijk met 4 grote gezinnen) met nog wat stoelen en een beetje eten. En we hebben goed ons best gedaan om nog wat op te schuiven...
Het was behoorlijk druk, echt veel bewegen zat er niet in en over de staat van de Wc's na enkele uren, zal ik ook wijselijk niet uitweiden. Ik kan u vertellen dat het kon tellen...

Om 21u kregen we dan het mooie family-vuurwerk, een mooi voorproefje van wat nog moest komen. Geef toe, dat is toch lief, dat ze aan al die gezinnetjes hier denken. Onze mee-vierders keerden richting huis, wegens wilde plannen de volgende dag en kleinere kindjes, maar wij bleven moedig zitten tot middernacht. Het was toch wat moeilijk voor de kinderen: op een klein plekje wachten tot 12u, maar we hebben het allemaal gehaald en het was zo ongelofelijk de moeite. Prachtig, veel superlatieven kan ik hier bovenhalen, zo mooi. We gaan verder niet nadenken over de miljoenen dollars die de lucht zijn ingegaan, want dan worden we hier gezamenlijk ongelukkig, maar kom, we hebben met zijn allen ferm genoten. Dit moest, dit was een van de redenen waarom ik op 31/12 in Sydney wilde zijn.
Uiteindelijk waren we om 2u weer thuis (we moesten 3 overvolle treinen aan ons voorbij laten gaan), maar de volgende dag was uitslaapdag, dus geen probleem...

1 Januari 2009: een uitrustdagje. Eventjes naar de mall - Rune had nog een shopping-dag in gedachten met de meisjes; en ja, een paar winkels waren zelfs open - nog eens een lekker diner (de mannen gingen koken), Nieuwjaarsbrieven voorlezen en wat vroeger naar bed. Heerlijk om tijd door te brengen met je familie op zo'n dagen. Jammer dat niet iedereen erbij kon zijn, maar we hebben zeker aan iedereen gedacht! Prosit!

WYD08

Intussen loopt de stad hier letterlijk vol... met jonge mensen!
World Youth Day begint vandaag en er worden 125.000 internationale bezoekers verwacht, meer dan tijdens de Olympische Spelen in 2000.
Veel van die mensen slapen bij Sydneysiders thuis, velen slapen in parochiezalen, kerken of jeugdcentra, anderen slapen buiten onder de sterrenhemel. Gedurende de week nemen de pelgrims deel aan allerhande activiteiten en catechese-sessies. Maar allemaal komen ze eigenlijk om de Paus te zien, die donderdag, zoals Sinterklaas een beetje, officieel met de boot arriveert in de stad. Hij is al in Sydney, maar rust nu wat uit van de reis en voor de hectische week en elke dag krijgen we een verslagje op TV van zijn activiteiten. Zaterdagavond vindt een viering met de Paus plaats en een slaap-onder-de-sterren-nacht voor de pelgrims. Zondag wordt de week afgesloten met een misviering, die de Paus zal opdragen in Randwick voor ongeveer 500.000 (een half miljoen!) mensen.
De hele stad staat in rep en roer: straten zijn afgesloten, er is enorm veel security op straat en uiteraard zie je overal jonge mensen met het logo op hun kleren of rugzak, die zingen en dansen en blij zijn. Het heeft wel iets, maar er tussen gaan staan, dat is te veel voor Korneel. Ik hou niet meer van grote menigten, van niets zien en mee te moeten met de hoop. Ik zal wel van hieruit kijken, de TV-helicopter brengt ongetwijfeld een goed verslag. En ik later hopelijk hier ook.