Dag -20: echte herfst en zo

Het regent pijpenstelen, het waait, het is koud (12 graden), het is herfst. De zon mag gauw weer tevoorschijn komen, of ik beland rechtstreeks in een winterdepressie...

Vandaag kwam de relocation agent: zij besprak met ons de verhuis, de inpak, de reis enz. Nu is 't voor echt. Brrrr....

En vanavond zitten de mannen en het kleinste vrouwtje (=Filip, Luna en Senne) voor de TV, om te kijken naar 'State of the Origin', 1 van de niet-te-missen-!!! rugby wedstrijden (NRL) hier in OZ. Het gaat om een verbeten strijd tussen NSW (wij) en Queensland en het gaat er verdikke hard aan toe. Het komt erop neer dat ze een ovalen bal van elkaar moeten afpakken en tussen twee palen schieten. Nooit ofte nimmer zou mijn zoon dit mogen doen, veeeeelste gevaarlijk voor hoofd en voortplantingsorganen :-). Sommige van die mannen hebben een soort helm aan, maar dat beschermt nooit genoeg, volgens mij. Hier in OZ is dit de sport van de heel straffe mannen en vermits Australische mannen heel macho zijn, moeten hun zonen ook naar de rugby. Kijk zelf maar eens.

(Rune's interesse is ver zoek, die heeft wijselijk besloten haar bed op te zoeken... slimme meid!)

April-mei

Het is hier de laatste tijd heel hectisch geweest, daarover later meer.

Maar wat gebeurde er verder nog in april en mei?
Luna mocht op kamp. Naar Bathurst met Year 5. Met maar 1 overnachting, maar de zenuwen stonden niettemin behoorlijk gespannen. We moesten erover vergaderen op school, inpakken volgens de regels van de juf en opstaan om kwart voor 6, allemaal heel spannend. Bathurst is een populaire school bestemming: er is een oud goudmijn-stadje nagebouwd en de kinderen worden ondergedompeld in de Australische goud-zoekers-tijd. Naar het schijnt heel leuk allemaal. Uiteraard krijg je als mama tegenwoordig weinig verhaal achteraf, dus het enige dat ik kan aanbieden is wat foto's van het vertrek en de verzekering dat het leuk was en dat ze niet geslapen hadden :-)

Een week later vond de jaarlijkse cross-country plaats. Geen populair event bij de kinderen, omdat ze niet zo zeker zijn van zichzelf :-) Maar het kwam allemaal goed:
Senne werd 12de bij de 8-9-jarigen (zo'n 70 kinderen), nadat hij struikelde en zodoende bij de laatsten was aan de start.  Toch nog super, hij had ze bijna allemaal ingehaald :-)
Luna werd 16de van de 30 bij de 10-jarige meisjes, ook een heel goed resultaat. Ze waren terecht fier.

En nog een week later was het aan mij: ik mocht genieten van een lang weekend met de Vlaamse vrouwen, zonder kinderen en zonder echtgenoten. Wandelen, kuieren, winkeltjes in en uit, 2 uur in een boekenwinkel, wijn proeven en voor de rest kletsen en lachen. Super. Het zou verplicht moeten worden voor alle vrouwen/mama's.

Het is hier de laatste weken buitengewoon prachtig weer geweest. Nu is de herfst echt aangebroken, vandaag halen we maar 17 graden, maar tot eergisteren hadden we nog 26. En dat voor late herfst... super!
Zondag wilden we dan ook nog zeker eens naar zee, het is zo dichtbij en toch gaan we zo weinig... Rune is tegenwoordig tegen 'familie-dingen', dus die ging niet mee, maar de twee anderen genoten met volle teugen.

Fredje bis?

Na zijn puike prestatie van hier, mocht Senne meedoen aan de zone-wedstrijd. Dat betekent dat de beste zwemmers een dagje 'vrij' krijgen en mogen meedoen aan een interscolaire wedstrijd. De ouders rijden dan met hun kinders naar het zwembad en supporteren voor de school. Er namen die donderdag 15 scholen van in de streek deel. Senne mocht meedingen naar een finaleplaats in de 50m freestyle bij de 8-jarigen. Hij zwom weer voortreffelijk en werd 2de in zijn reeks. De tijden waren bepalend voor een van de 6 finaleplaatsen. Van de 25 deelnemers werd hij uiteindelijk 7de en veroverde zo net geen plek in de finale. Hij was zelf behoorlijk teleurgesteld, maar sprong terug thuis meteen het zwembad in en was alles weer gauw vergeten.

Op woensdag gaat hij ook fier en vrolijk naar de karateles. Echt iets voor hem.

Foto's van twee zwemmerkes

Nog te goed:

Foto's van het swimming carnaval, dat vorige maandag plaatsvond in het Olympisch park.

Ik had de kinderen vervoegd, omdat ik dacht dat Senne niet oplettend genoeg ging zijn om op tijd aan zijn races te beginnen. Tenslotte moeten de kinderen een hele dag zichzelf bezig houden en intussen opletten wanneer hun wedstrijd begint. Maar ik was fout. Hij was enthousiast, geïnteresseerd, gemotiveerd en geconcentreerd. En bij elke race stond hij mooi op tijd aan de start. Luna en hij deden mee aan 50m freestyle (crawl) en 50m breaststroke (schoolslag). Luna werd derde in haar reeks freestyle, maar haar tijd was niet goed genoeg voor een finale plaats. In breaststroke werd ze vierde. Ze vond het zelf teleurstellend, maar ik was behoorlijk fier. Vooral ook omdat de kinderen niet verplicht zijn om deel te nemen en zij de uitdaging toch aangaat.
Senne werd 2de in zijn reeks van freestyle en veroverde daarmee een finaleplaats. En in die finale werd hij weerom tweede. Daardoor kwam hij terecht in de relay-ploeg (aflossing), waar hij als derde zwom en zijn ploeg van de derde naar de tweede plaats bracht. En binnen enkele weken mag hij deelnemen aan een interscolaire wedstrijd en de school vertegenwoordigen.
Al bij al een puike prestatie, wetende dat hij geen enkele training heeft gehad en zelfs geen enkele les freestyle. In zijn reeks van breaststroke werd Senne derde. Dat leverde geen finaleplaats op.

Enfin, ik was een behoorlijk trotse en verbaasde mama :-)

De rest van de week verliep vlotjes: de kinderen maken stilaan kennis met juf en klasgenootjes en alles lijkt goed te gaan. Ook Rune lijkt weinig moeite te hebben met de nieuwe school en de manier van lesgeven. Ze lijken allemaal gelukkig en blij met het nieuwe schooljaar. Ik wacht alleen nog op het eerste 'echte' huiswerk...


Gisteren wilden we de voorspelde regen in de auto ondergaan en daarom plande Bart een 4x4-tochtje naar de Blue Mountains. Als we toch in de regen moesten zitten, dan liever in de auto. Maar het regende niet! Gedurende de hele dag bleef de regen uit en konden we genieten van leuk gezelschap en een fijn ritje langs een hobbelig rotsweggetje. In Sydney bleek het de hele dag gegoten te hebben. De terugweg was iets minder droog. Net voor ons vertrek naar huis begon het hard te regenen en toen we bijna thuis waren, kregen we een heuse wolkbreuk te verwerken. Sommige wegen stonden blank en het water spoot uit de afvoeren. Gelukkig was het vandaag iets droger. De regen is hier wel eens nodig, maar te veel is te veel. Hopelijk niet te lang meer, tenslotte is het hier nog altijd zomer...
Vandaag was een iets rustigere dag en de mannen haalden de racebaan nog eens uit... altijd fijn voor een paar uurtjes plezier.

Na de eerste week

Zo, we zijn al aan de vijfde dag van het nieuwe schooljaar. Uiteraard is 'uit bed zijn voor mama' al afgeschaft, ik wek de kinderen 's morgens en moet toch nog wel eens een keertje terug voor een zachte aanporring :-)

Senne zit nu in Year 3 (het derde leerjaar dus). Hij heeft een leuke juf; of ze ook streng genoeg zal zijn voor hem is nog de vraag :-) Maar hij doet het goed, heeft al zijn achterstanden ingehaald en zit op het niveau van zijn klas. Hij leest Nederlandstalige en Engelstalige boeken en daar ben ik heel blij mee, lezen is zo belangrijk om een taal te onderhouden. Hij is bijna zo groot als Luna, een grote, sterke jongen. Ook heel sportief, heeft maandag nog heel de school en ons verbaasd met zijn zwemkunsten. Hij is zonder ooit fatsoenlijke zwemles te hebben gehad en zonder 'oefening' 2de geworden in zijn leeftijd-reeks in freestyle. Toch straf, ik moet dus met hem naar de zwemles. Hij gaat vanaf vandaag ook naar de karateles en in maart begint de voetbal weer.

Luna zit in Year 5 (vijfde) en is ook content met haar verse juf en al haar vriendinnetjes in de klas. Zij is een boekenwurmke en is bezig aan de reeks van de famous 5 die erdoor gaat als zoete koek. Nog altijd een slimmerikske en zij gaat nu tennissen en voetballen. Ik zou haar ook graag laten piano spelen, maar dat zit er nu niet in... muzieklessen zijn hier extreem duur en je bent verplicht om prive-les te nemen.
Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Soms hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes, hoewel ik vind dat ze wat meer 'gepusht' zou mogen worden. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.
In 2008 waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. In oktober hadden we gepland om tijdens de schoolvakantie op zaterdagmorgen naar Fraser Island te vertrekken voor een week, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgen kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen emotie, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...Ze is uiteraard helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad... Uiteindelijk zijn we vier weken later dan gepland naar Fraser Island gegaan.

En Rune is nu volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen.
Ze gaat met de bus naar high school, is content en heeft al wat huiswerk. Maar niet vet, simpele wiskunde en veel tekenen en knutselen. Ze krijgen allemaal hetzelfde het eerste jaar: wiskunde, Engels, een taal (Frans), aardrijkskunde, sport, muziek, drama en voor de rest knutselen allerhande (naaien, hout, tekenen). Pas vanaf Year 9 (derde middelbaar) kunnen ze iets kiezen, maar de grote keuzes vallen pas in Year 11 (5de leerjaar). Dan pas beginnen ze hier te studeren. Of niet want dan mag je al van school en kan je een vak gaan leren.

Nog steeds een perfectionistje, geinteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Enkele maanden geleden heeft ze haar eerste wedstrijd meegedaan en was eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk. Ferm he? Vorig schooljaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule. De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen. Ze sukkelde enkele maanden terug een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken. Na een uur of twee werden we weer ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...

Alle drie zijn de kinderen quasi perfect Engelstalig (op hun leeftijdsniveau wel te verstaan) en hebben een schoon ozzie accent...

Met Filip alles kits. Hij is geweldig geinteresseerd in 4x4-tochtjes en vindt aan auto's prutsen ook wel leuk. Op het werk verloopt alles ook zoals gepland, buiten 'de crisis', die ook in zijn sector hard te voelen is.

En ik heb in september mijn ontslag gegeven, na een jaar werken. Het was genoeg geweest: te ver, te veel en te te. Dat is eventjes schrikken, maar uiteindelijk blijkt het wel de juiste keuze te zijn. Na een maandje schoolvakantie en ziekenhuisbezoeken, ben ik beginnen solliciteren. En tot mijn grote vreugde ben ik na 1 e-mail en 1 gesprek aangenomen bij een klein bedrijfje als PA/admin assistent. Ik ben al drie maanden bezig en het valt mee: perfecte uren, erheen met de bus, 10 minuutjes van hier. Kan niet beter. Het is nog rustig en heel relax, ik hoop dat er stilaan wat meer werk gaat komen. Mijn collega's zijn sympathiek en het werk is OK. Goede keuze dus.Ook ben ik sinds een maand of vier weer verlost van harde lenzen. Doordat ik aan een lichte vorm van astigmatisme lijd, waren zachte lenzen 10 jaar geleden geen optie. Maar nu dus blijkbaar wel. Wat een opluchting!

Vreemd weer hier ook de laatste maanden: de ene dag zonnig en 34 graden, de volgende 22 en regen. Echt Maartse buien en Aprilse grillen in september, oktober en november. De ene dag heet, dan storm en een val van 10 graden op een uur of zelfs 20 op enkele uren. En veel regen. Met overstromingen als gevolg. Tegelijk extreme droogte in het binnenland en boeren die vechten voor het bestaan van hun 'farms'. Het gevaar voor branden is heel erg hoog. Daar is men hier terecht heel bang voor. Intussen zitten we ruim over de helft van de zomer en gelukkig zijn er nog geen zware branden geweest. Maar we hebben wel al extreme temperaturen gezien: het record is gebroken en we waren erbij: 47 graden! We hebben heel veel hete dagen gehad, 40, 43.
De pool wordt hier elke dag uitgebreid gebruikt, soms tot 1u 's nachts omdat we toch niet kunnen slapen van de hitte wegens geen airco in ons niet-geisolleerd huis met enkel glas...

En nu zou ik al mijn verhalen weer willen spijzen met wat mooi beeldmateriaal, maar jammer genoeg is de 'grote' computer nog altijd niet terug in gebruik. Dus ik kan geen filmpjes en foto's bewerken. Frustration!!!

Maar het zal in orde komen.
Spoedig. Hopelijk.

Terug van veel te lang weggeweest - augustus-september 2009

De tijd vliegt voorbij. Intussen zijn we weer zoveel verder en is er uiteraard het een en ander gebeurd ten huize V-H.
Maar eerst even wat uitleg over de nieuwe blog. Af en toe hunker ik naar verandering. De meubels in ons huis blijven hier ook nooit lang op dezelfde plaats staan :-)  Daarom ben ik maar gaan experimenteren met een nieuwe layout. Ziehier het resultaat. Het zal waarschijnlijk wel wat wennen zijn.

Ik begin het verhaal: wij zijn intussen verhuisd, maar dat had u al wel begrepen. Het nieuwe huis is al volop 'ingeleefd', de kinderen hebben hun draai gevonden en ook wij voelen ons hier heel goed. Het is hier rustig, een mooi plekje op een pleintje vol huizen met kinderen van dezelfde leeftijd als onze kiddies, een mooi zwembad en zo goed als in orde. Het blijft een Ozzie huis, slecht geisoleerd dus, maar al bij al ruim en perfect voor ons. De verhuisdozen zijn gepromoveerd naar doolhof in de garage, een verhuis-traditie hier. Hier wat foto's. Vooral onze Jacaranda, daar ben ik verliefd op. De paarse bloemen zijn zo mooi en de bomen staan allemaal in bloei nu en kleuren Sydney weer paars.

 (Klik op de foto om te vergroten)

In augustus waren we even dakloos tussen twee huizen door en zijn we naar Belgie gereisd. Het was een surprise-visite, midden in de mooie Europese zomer en we hebben er allemaal zo van genoten! Het was heerlijk om familie en vrienden terug te zien, al was het maar voor even. De meisjes zijn enkele dagen gaan kamperen met Kris, de peter van Luna, Filip en ik hebben gewerkt in ons huis in Herent en heerlijk vakantie genomen. Het deed deugd om een aantal mensen te zien en voelen en tegelijk jammer omdat we zoveel vrienden en familie niet konden ontmoeten. We zijn allemaal verfrist teruggekomen. Dank je wel nog allemaal, voor de heerlijke ontvangst! Nog enkele foto's hier.

September, lente en heerlijk weer in Sydney. Een aantal uitstapjes, een kampeerweekend met de Vlamingen en veel plannen op de kalender. Het bewijs hieronder. En ook in september: een ontslag van mijnentwege. Te ver, te veel, te te. Op zoek naar iets anders dus.

Nog in september: Rune wordt 12! AL 12! Wat gaat de tijd vlug. We maken de woonkamer leeg, voorzien wat eten en een film en 6 meisjes worden verwacht voor een sleep-over. Rond 5 uur 's ochtends is het stil...

En in dezelfde maand: Sydney volledig rood gekleurd. Onvoorstelbaar. Nooit gezien. Eerste gedachte als we de gordijn openmaakten: het brandt! (we wonen niet zo heel ver van een Nationaal Park). Raam openmaken en ruiken. Geen brandgeur. Dan maar de TV opzetten, foto's maken en pas rond een uur of negen beseffen hoe mega speciaal dit is. Zelfs op de bodem van het zwembad lag een dun laagje rood stof. Weken erna kom ik nog rood stof tegen (o.a. op de koelkast :-)).

Eind september: einde van het voetbal seizoen. Gaat gepaard met een gala-dag, een tornooi dus en iedereen krijgt op het eind een gepersonaliseerde trofee. Altijd leuk en geweldig om mooie plaatjes te schieten. En omdat ik dit jaar manager speelde voor Luna's fantastische meisjes-ploeg, werd ik samen met de coach extra in de bloemetjes gezet! Leuk, leuk.

 

BTW: glad to back!

Nippers

Ik heb het nog altijd niet gehad over de Nippers, waar onze kinderen naartoe gaan.
Gewoonlijk moeten we op zondagmorgen om 9u al op Freshwater Beach zijn, want dan starten de activiteiten.
Maar omdat er zoveel competitie is en omdat wij drie weken met vakantie zijn geweest, zijn ze nog maar 3 keer gegaan... En onze kinderen doen niet mee aan de competities omdat ze simpelweg niet goed genoeg kunnen zwemmen voor Nippers. Inderdaad. 5 Jaar elke week Sporty zwemles hebben tot niet veel geleid dat hier kan dienen: Rune en Luna moesten allebei 'ingangsexamen' gaan doen: 200m crawl zwemmen binnen de 6 minuten. Ze hebben het niet gehaald. Om te beginnen hebben onze meisjes nooit echt crawl geleerd (hier wordt dat 'Freestyle' genoemd) en zeker nooit tegen de tijd. Blijkt dat ze in vergelijking met Nipper-kinderen van hun leeftijd ver achter staan. En als je in een ruwe zee met golven van een meter hoog moet zwemmen, is dat wel belangrijk natuurlijk.

De eerste keer Nippers was heel overdonderend, we hadden nooit zoveel mensen verwacht. Het is allemaal een beetje chaotisch, veel ouders, heel veel kinderen en daartussen 'gewone' strandbezoekers.
In Rune's groep zijn 20 meisjes, dat valt wel mee. Bij Luna zijn ze met zo'n 40 en bij Senne met een 80-tal jongens en meisjes. Met 1 of 2 leiders. De bedoeling is dat de ouders zoveel mogelijk meedoen met de activiteiten en ook mee het water ingaan met de kinderen. Dat is wel nodig: 80 kinderen in een ruwe zee loslaten, daar kunnen 20 redders niet allemaal tegelijk naar kijken. Maar als je, zoals ik, drie kinderen hebt en een echtgenoot die hard studeert voor een examen, dan is het wel wat moeilijk. Op zaterdag kunnen ze ook board-training gaan doen, dan leren ze wat meer dingen op een surfboard.
Senne's groep doet een uur spelletjes: racen op het strand, zwemmen in de rockpool, de branding inlopen en er weer uit, allemaal heel vermoeiend. Bij Luna komt er al een uur board-training bij: dan moeten ze 20 meter de zee in, op een surfboard liggend, rond een boei peddelen en weer terug. Niet simpel hoor. Ze leren ook hoe je over golven loopt, hoe je erin duikt enz. Dat is natuurlijk allemaal een aanloop naar een opleiding als 'lifeguard'.
Rune moest vorig weekend ook rond de boei met haar board. Ze liep de zee in, kwam een metershoge golf tegen die haar bord wegsloeg, haar overspoelde en seconden later zagen we een woeste Rune uit de zee lopen, huilend en roepend. Haar leider zei haar nog om terug te proberen, maar er was geen houden aan, de Nippers-sessie was voorbij. Ik hoop alleen dat ik haar er volgende week nog in krijg...
Het hele concept is heel Australisch (daarom vonden wij ook dat ze het eens moesten meemaken): de zee, het strand, het leren met een board omgaan, in zee zwemmen,...
Maar de competitie, dat hadden we niet echt verwacht. Het is een beetje teveel van dat. Niet genoeg plezier en dikwijls ook lang wachten, vooral bij de jongere groepen. Doordat er ook veel competities zijn tussen de verschillende surf-clubs (elk strand heeft wel een club met Nippers), die meestal op zondag plaatsvinden, vallen de gewone Nippers-sessies vaak weg.
Maar goed, het oogt allemaal heel mooi, we zijn dikwijls op het mooie strand en misschien leren ze er toch iets van.

Van hoog en ver en vlug

Intussen ben ik zaterdagmorgen terug naar Little Athletics gegaan. Alleen. Om mijn centen terug te vragen.
Onze kinderen hadden er dus echt geen zin in. Ze kunnen dan wel alle drie hard lopen en ver springen, maar als het niet in hun hart zit, heeft het toch geen zin. En ik zag het eerlijk gezegd niet zitten om elke zaterdagvoormiddag de kinderen naar een activiteit te sleuren met gezeur en gedoe. Op de koop toe moeten ze soms een half uur wachten voor ze aan het volgende atletieknummer kunnen deelnemen. En als het in de zomer 34 graden is, is dat niet echt aangeraden. Dat ze maar wat thuis spelen en zwemmen.

Zomersport

Het voetbalseizoen is afgelopen. Dus moesten we op zoek naar zomerse alternatieven.

Nieuw plan: alle drie gaan ze op dinsdag turnen van 17u tot 19u, op zaterdag atletiek van 8u30 tot 11u30 en op zondag Nippers van 9u tot 11u. De meisjes doen ook nog altijd drama op vrijdag en ze gaan ook allemaal nog naar de scouts. Enige vrije dag: woensdag... Uiteindelijk valt het nog mee, zeggen we dan...

Zaterdag (2)

Voetbalmatch Luna.
Gewonnen met 4-1.

Zaterdag (1)

Voetbalmatch Senne.
Gewonnen met 5-2.

Nu niet komen wenen, he!

Om een of andere reden heb ik de indruk dat in vergelijking met Belgie, veel topatleten hier serieus agressieve trekjes vertonen, maar misschien is dat gewoon omdat ik de Belgische media niet genoeg meer volg...

Het is alleszins zo dat er hier de laatste maanden al enkelen zijn gepasseerd die hun handen of hoofd niet konden thuishouden. Daar breekt dan een helse mediastorm over los. Die mannen hun leven wordt helemaal binnenstebuiten gekeerd, ze worden gevolgd en vervolgd en heel Australië komt de meest intieme details te weten. Hier hebben topsporters namelijk nogal een hoog aanzien en die vallen dan uiteraard van heel hoog naar beneden. Vooral kinderen blijken heel erg teleurgesteld in hun helden. Mijn andere indruk is dat de doorsnee Australiër weinig sympathie toont en de atleten voorgoed hebben afgedaan.

Et voila, ook zwemmer Nick D'Arcy wordt zwaar gestraft voor zijn daden, hij mepte vorige maand een collega zwemmer in elkaar.

Persoonlijk denk ik: "'t zal hem leren! Hij moest maar eerst denken en dan niets doen, de oen!"

Enfin, dat is dus weer een minder die naar Peking gaat:

Queensland swimmer Nick D'Arcy has been axed from the Australian swimming team for the Beijing Olympics.

D'Arcy was charged with assault and assault occasioning grievous bodily harm after an alleged fight with former swimmer Simon Cowley after the Olympic trials in Sydney last month.

The president of the Australian Olympic Committee (AOC), John Coates, announced the decision in Sydney this morning.

He said the AOC made the decision to drop him from the team after ruling that his presence in Beijing would bring the team into disrepute and censure.

"I was required to consider Nicholas D'Arcy's conduct in a number of respects given widespread media coverage of incidents in which he was reportedly involved," Mr Coates told a press conference.

"It is clear that being charged with criminal offences of such a serious nature is sufficient to bring Nicholas and the sport of swimming into disrepute and is likely to bring the team and the AOC into disrepute if he continues to be a member of the team."

The 20-year-old D'Arcy, from Queensland's Sunshine Coast, had qualified to swim the 100 and 200 metres butterfly in the Olympics.

D'Arcy is expected to appear in a Sydney court on Monday.

"I express no view about the outcome of those proceedings except to note that Nicholas is entitled to the presumption of innocence and the charges must be proved beyond reasonable doubt," Mr Coates said.

Mr Coates says D'Arcy will have the right to appeal the decision in the Court of Arbitration for Sport.

"It goes without saying that the reputation of the sport of swimming, the Olympic Team and the Australian Olympic Committee is of the highest level in this country and must remain so," Mr Coates added.

"Membership of the team is a privilege to enjoy and the standards expected of our athletes is extremely high because of the public reputation which has been established and maintained by our Olympians over many years."

D'Arcy's coach Brian Stehr says the AOC's decision means D'Arcy's career is over.

"I doubt that he'll swim again, this will be the end of his swimming career," Stehr said.

"Basically for him it's a life sentence if you consider that perhaps your one opportunity to swim in the Olympics has been taken away from you."

"I think it's unfair. I think it amounts to a penalty that basically affects him for the rest of his life and that's not fair, doesn't give him an opportunity to move forward from this and show his true character."

Juju

Ook hier haalt 'ons Justine' de headlines. Dat ze het er nu maar van neemt. Ze heeft het verdiend, gottomme!

Uitslagen voetbal

St Ives FC - Asquith: 11-0 (Senne)
Kissing Point - St Ives FC: 4-7 (Luna)
Hoera, hoera, hoera!

Inzinkinkje

Gisterenavond was het zover: de eerste tekenen van herfstdepressie piepten om de hoek.
Het was 18u en donker, het regende en ik hoorde de auto's over de natte straat rijden. Op slag kreeg ik kou en wilde ik niets liever dan in mijn bed kruipen...
Maar de huisgenoten moesten voedsel krijgen en de kleine huisgenoten moesten ook nog lezen en op tijd in bed geraken...

Vandaag beter. Ik zal mij mentaal voorbereiden op den donker. (Hoewel het niet simpel zal zijn, want vandaag gaat Senne voetballen van 15u45 tot 17u en Luna van 17u15 tot 18u30 en dan moeten de meisjes vlug vlug eten en bij de scouts zijn om 19u. En dat allemaal met de fiets en in de regen... voor mij ne Whiskey, ajb!)

Daarbij moeten we stilaan beslissen of we richting Zuiden of Noorden gaan tijdens de komende kampeervakantie. Sowieso zal het frisjes zijn 's morgens en 's avonds, maar 300 km naar beneden rijden of 300 km naar boven, 't zal toch wel enig verschil maken, niet? Ik ben er nog niet uit (naar het schijnt is Canberra zo mooi in de herfst), maar ik ken mezelf en de combinatie van ondergetekende en kou is geen geslaagd huwelijk. Het zal ongetwijfeld menig gezeur opleveren (en niet alleen van mij, ook van de kinderen, die hebben Filip zijn thermostaat niet geërfd). Misschien moeten we dat toch maar vermijden...

Voetbalmatchen

Uitslag match Senne : 5-5
Uitslag match Luna: 5-2 voor de andere ploeg... maar ze was wel 'Player of the week'!
(ik moet voor allebei wel nog het bijpassend broekje en de bijpassen de kousen gaan kopen :-) )
Ze hebben allebei super goed gespeeld! En het was zo'n heerlijk weertje vandaag, geweldig!

Voetbaldames

Na blogdame ben ik nu ook weer voetbaldame: het seizoen is weer begonnen en Luna en Senne hebben hun eerste training achter de rug. Morgenochtend om 9u30 speelt Senne zijn eerste match en Luna een uur later de hare. Het wordt wel een gepuzzel, want ze spelen bijna op hetzelfde uur, maar wel 20 km van elkaar verwijderd... Morgen foto's.

Rune hoort nu ook definitief tot de 'buurtkliek': met enkele meisjes en jongens van de klas gaan ze 2 keer per week fietsen. Ze rijden hier wat rond in de buurt en gaan van de ene oval (voetbalplein) naar de andere. Tussendoor stoppen ze even en 'kletsen' wat. Ik heb ze eens achtervolgd en tot nu toe lijkt het allemaal nogal onschuldig... Hopelijk voor even, anders zal het rap gedaan zijn :-). 't Is wel fijn voor haar, kinderen van de klas die in de buurt wonen, dat hadden we niet in Pellenberg.
Nu moet ik haar overtuigen dat het OK is als ik eens alleen de deur uitga, want dat blijft nog altijd een groot probleem...

We hadden deze week afspraken met de juffen en met de meisjes gaat alles heel goed. Luna's juf had nog maar vorige week 'ontdekt' dat we hier nog maar een jaar wonen en dat Luna nog maar een jaar geleden met Engels startte. Daar was ze naar eigen zeggen behoorlijk van onder de indruk. Rune is ook ferm bezig en heeft de beste juf ever. Ze gaat moeilijker wiskunde krijgen omdat ze nog steeds wat verder staat dan de rest van de klas.
Senne heeft nog steeds wat moeite met lezen, hoewel we toch wat verbetering zien. De juf is er zeker van dat het in orde gaat komen. We werken allemaal heel hard, vooral aan zijn zelfvertrouwen, want dat kan een opkikker gebruiken. Hij denkt dat hij 'stupid' is, omdat hij voelt dat de anderen wat verder staan. Maar hij is bereid om ervoor te werken en doet echt goed zijn best. Hij heeft geen moeite met wiskunde en vindt dat super leuk, dus dat zit wel goed. Lezen, lezen en lezen, dat moeten we doen. En woordjes vanbuiten leren, want Engels kan je alleen op die manier leren, het is immers geen fonetische taal en letters zeggen en ze dan aan elkaar kleven werkt dus niet. Komt wel goed, 't is een slimmerik en hij heeft een beestig geheugen, want de boekjes die hij met de juf leest, kent hij gewoon vanbuiten (na 1 keer lezen!)

Zo, dat was de scholen-update. Nog een week te gaan en dan eindelijk 2 weken mentale rust. 't Is toch lang, 11 weken school zonder noemenswaardige onderbrekening (buiten Pasen dan).

Zwemmen met Ian Torpedo

Elk jaar organiseert de school van onze kinderen een zwemdag. Vorig jaar hebben we dat gemist wegens nog niet hier. Dit jaar konden de meisjes wel meedoen ('t is maar vanaf year 3). Tot mijn groot plezier (de kinderen hebben geen besef van waar ze waren!) huurt de school het Olympisch zwembad voor dat event. Ja, HET OLYMPISCH ZWEMBAD 2000, dat van Ian Thorpe en Inge De Bruyn en zo. Misschien u niet, maar ik was behoorlijk onder de indruk. Dit gezegd zijnde, wij en zo'n 450 kinderen naar het zwembad (ik mee met de schoolbussen, want met de fiets was het iets te ver, off course!). We komen binnen en wat staat er op een groot scherm?

Ikke nog meer impressed, zoals u misschien kan begrijpen. De school had deze dag echt al weken voorbereid: alle deelnemers waren op voorhand doorgegeven, zodat alles in de computer stond van het Olympisch center, en bij elke wedstrijd de juiste namen van de deelnemers op het bord verschenen. Net echt! Ik ben daar toch wel gevoelig voor, blijkbaar, want mijn gemoed schoot voorwaar vol...

Om 10u begonnen de wedstrijden, die duurden tot half drie, er waren zo'n 34 verschillende reeksen. De meisjes hadden zich elk ingeschreven voor 3 categorieën: schoolslag, crawl (hier heet dat freestyle) en rugslag. De kleinsten begonnen eerst aan de voorrondes. Rune en Luna kunnen nogal goed zwemmen, maar aan zulke races hadden ze nog nooit meegedaan, ik denk zelfs dat Luna nog maar zelden meer dan 25 m heeft gezwommen. Maar hier was het echt, meteen erin duiken en een 50m lengte zwemmen. En zoals jullie kunnen zien hebben ze het goed gedaan! Rune werd zelfs geselecteerd om mee een 4x4 freestyle-wedstrijd te zwemmen voor haar HUIS. (de hele school is opgedeeld in 4 'huizen' en op dagen als deze zitten de huizen bij elkaar en strijden ze een strijd om de meeste huispunten. Vandaar dat ze ook allemaal een badmuts moesten hebben in hun huiskleur (geel, rood, blauw of groen). Kyeema, ons huis, waar alles groen is, verloor de huizenstrijd, maar statistisch gezien was dat heel normaal, vermits de kinderen niet verplicht waren om mee te doen en er nu eenmaal minder inschrijvingen waren uit Kyeema. Dit geheel ter zijde).
Kyeema verloor ook de 4x4 race. Rune was zelfs het laatst in het water vermits de snelste het laatst moest zwemmen, en de drie anderen waren zo traag dat alle andere huizen al gedaan hadden met zwemmen... Maar niet getreurd, de kinderen hebben allemaal super goed gezwommen. Er zijn zelfs een aantal schoolrecords gebroken.
Ik vond het zelf ook een leuke dag! Ik heb niet gezwommen, maar genoten van de wedstrijden, de sportieve supporters en de sfeer in het stadium. Het is eigenlijk wel grappig, want de kinderen, ook de niet-zwemmers, zitten allemaal in het stadium, bij hun huis, maar zonder supervisie. De leerkrachten zijn immers allemaal ingeschakeld op andere plaatsen. Er zijn wel veel ouders mee, maar toch, die kinderen hangen eigenlijk een hele dag rond in het zwembad. En toch loopt alles van een leien dakje. Iedereen supportert mee en moedigt alle deelnemers aan. De complimenten vlieger er een hele dag in het rond. Chapeau.