Aanrader voor Leuvenaars

Ik kan de voorstelling echt aanraden, wij hebben ze twee keer mogen aanschouwen en het is echt de moeite!

Laatste kans: Jan Hautekiet en Rick De Leeuw in Leuven op 11 april

18:56 2 april 2008 door Carolien · No Comments

Op 11 april spelen Jan Hautekiet en Rick De Leeuw de allerlaatste voorstelling van ‘Het leven is nog nooit zo mooi geweest‘ in de stadsschouwburg van Leuven. Jan Hautekiet en Rick De Leeuw hebben deze voorstelling gedurende twee seizoenen meer dan 120 keer gespeeld in Vlaanderen en Nederland en eindigen in de thuishaven van Jan Hautekiet.

In ‘Het leven is nog nooit zo mooi geweest‘ vermengen Jan Hautekiet en Rick De Leeuw verhalen, gedichten en veel muziek tot een hartverwarmende avond. Met gloedvolle vertolkingen van eigen werk en eigenzinnige vertalingen van Tom Waits, Léo Ferré en Lou Reed vertelt ‘Het leven is nog nooit zo mooi geweest‘ het verhaal van de jongen die zijn verbeelding volgt, en van de voetangels en klemmen op die lange weg. Ontroerend in zijn eenvoud, onbegrepen in zijn botsingen met de administratieve wereld, ongeremd in zijn ambities en in zijn onverwoestbare liefde voor het leven. Nooit lagen de poëzie van Rainer Maria Rilke en de harde levenslessen van een remblokmonteur dichter bij elkaar. Soms intiem, dan weer hilarisch, maar altijd pakkend, troostend en herkenbaar, slagen Hautekiet en De Leeuw er samen in om een hele zaal te laten geloven dat het leven werkelijk nog nooit zo mooi is geweest.

Tickets zijn verkrijgbaar bij In&Uit Leuven.

Rat

Hebben we overlaatst ook nog meegepikt: een stukje van het Chinese Nieuwjaar-spektakel in de stad. Luidruchtig (blijkbaar worden er dan enorm veel bommetjes afgestoken), veel mensen, mooie draken gespot, maar de kinderen vonden het allemaal maar niets. Blijkbaar laat de Oosterse cultuur hen Syberisch koud... Ik kom volgend jaar terug, ik zal wel een babysit zoeken tegen dan!

Voor nu: Gelukkig Nieuwjaar, 't is aan de ratten dit jaar!

The Police

Doorgaan dus, met de verslagen van de afgelopen weken, anders worden het al gauw oude koeien die nog in de gracht liggen...
Eerste week terug thuis. De jetlag toestanden vielen nogal mee, ik heb voor het eerst echt moeite gehad in december, als we in België waren. Het heeft toen een dag of 10 geduurd voor ik me weer lekker voelde. Maar nu ging de aanpassing merkelijk vlugger. Naar het oosten vliegen ligt me beter, of zo? Het was nog vakantie, dus veel werd er niet uitgespookt. Wat spelen, nog uitpakken, wassen en boodschappen doen. Filip was al terug aan het werk en vlugger terug in zijn routine.

Donderdag was dan voor mij de langverwachte dag. In juni vorig jaar had ik deze dag al gepland (en betaald) en de tickets waren mij al 6 maanden aan het beloeren. The Police in Sydney! We hadden afgesproken met Jan (die speciaal zijn werk zo had geregeld dat hij op Sydney vloog) en zijn vrouw Kristel. Zij hadden het optreden in België gemist wegens afgelast en dit was poging nummer 2. Ook een deel van de crew ging mee naar het concert. We gingen eerst iets eten in de Japanner (en na het concert nog een afsluitertje in Darling Harbour, met zijn co-pilote) en dan naar Telstra Stadium. HET Telstra Stadium, in het Olympisch Park, groot, heel groot. Er werden 50000 mensen verwacht. Het stadium is zonder meer indrukwekkend, mooi, verzorgd, een fantastische organisatie, geen files, geen gedrum. En dan zit je, nadat je als bijna eerste je ticket hebt gekocht, helemaal achteraan in dat stadium, weliswaar recht voor het podium, maar toch ver. (Gelukkig ben ik tegenwoordig zo slim om een verrekijker mee te nemen). En dan komen Sting en de zijnen op (en ik zal u de intiemste details van mijn gevoelens onthouden) en dan beginnen die mannen te zingen en dan denk je: "welke f**ing idioot staat hier achter de PA, dat geluid trekt op NIETS!!!" En dan is de helft van de pret dus al weg na 1 liedje. De zangpartijen kwamen niet door, maar de hele zaak stond vooral veel te luid, zodat Filip soms zelfs zijn oren dichthield omdat de hoge tonen te scherp waren. En dan blijkt op de koop toe (nadat ze na 3 liedjes de on-knoppen van de videoschermen hadden gevonden) dat Sting een grijze baard heeft en ineens lijkt die mens zo OUD en dat heb je dan echt niet nodig, dit is JEUGDsentiment, die mensen worden verondersteld NOOIT te veranderen... Maar goed, uiteindelijk heb je hier dan zolang op gewacht en naar gesmacht dat je maar probeert te genieten van de muziek. (Want anders moet je je achteraf schuldig voelen omdat je, als fan van het eerste uur, niet hebt genoten en je het ondanks alles niet FANTASTISCH vond...) Met vertraging genieten, want wegens zo ver, kwam het geluid een halve seconde nadat het vertrokken was vooraan, bij ons aan. Goede muziek, uiteraard, dat blijft. Hoewel ik soms ook gewoon wilde dat die mannen hun songs speelden zoals altijd en er geen eindeloze variaties op verzonnen. Uiteindelijk verbeterde de geluidstoestanden wel wat en zong ik, weliswaar onhoorbaar, een beetje mee. De heren waren maar met drie, dat blijft ook knap en ze amuseerden zich duidelijk. (Hoewel ik Stewart Copeland and Andy Summer maar rare kwibussen vind: niet lachen, jong, gewoon niet willen!) Het was mooi, maar ik had er meer van verwacht. Het was leuk, maar geen goede locatie voor een concert. In het Opera House was het wellicht indrukwekkender geweest...

(foto's by Jan)

Fijne dag vandaag

Hoewel de regen hier weer met bakken uit de hemel valt, is (bijna) iedereen hier gelukkig vandaag.
Kevin Rudd, versgebakken Eerste Minister, heeft vandaag 1 van zijn verkiezingsbeloftes ingelost en zich in naam van vorige regeringen verontschuldigd bij de originele bewoners van Australië. Meer bepaald tegenover de families van de Stolen Generations, 100.000 Aboriginal en Torres Strait Islander kinderen die in een tijdspanne van 70 jaar (tot midden jaren '70!), systematisch bij hun ouders werden weggehaald, zogezegd om hen een beter leven te geven.
Al ettelijke jaren vragen de Indiginous People om een formeel excuus, maar vorige Eerste Ministers, zoals John Howard (die er overigens niet bij was), weigerden dit halsstarrig. Eindelijk kregen de mensen vandaag waar ze recht op hebben. Kevin Rudd gaf een emotionele toespraak, zonder verbloemingen en zonder excuses te verzinnen voor wat vroeger gebeurd is. Duizenden mensen volgden overal in land de toespraak live op grote schermen of thuis op TV en radio.

Vandaag moet ook het begin worden van echte verbeteringen. Er is nog altijd een verschil van 17 jaar in levensverwachting tussen de originele bewoners en de 'nieuwe' bewoners van Australië. Er is nog altijd enorm veel analfabetisme, een hoge kindersterfte, sociale problemen en werkloosheid. Al die dingen moeten nu echt aangepakt worden en de Eerste Minister kleefde er zelfs een tijd op. Geen 20 jaar, maar 5! Dat betekent dat hij de zaken toch echt serieus neemt en iedereen is hier heel erg blij mee.
Go, Kevin, go!

Voor wie het interesseert, kan hier de toespraak beluisteren. De volledige tekst vind je hier. Voor meer achtergrondinformatie kan je hier terecht.

Tegen

Geen 40 stemmen gehaald... teleurstelling! Nochtans het is niet moeilijk en volledig anoniem!

De tegenstanders van de vorige poll zijn in de meerderheid... Nochtans, het kan hoor, leven in een multiculturele samenleving, met alle symbolen erbij! Jullie zijn van harte uitgenodigd om hier een kijkje te komen nemen...

Kerstsfeer

De winkelcentra hangen vol slingers en bollen en glitters, al enkele weken nu. Er worden kerstbomen verkocht en enorm veel kerstversiering. En de Kerstman ontvangt al een week of twee kleine kindertjes met hun wensen.

En toch wil het maar niet lukken, hoezeer ik ook mijn best doe. De sfeer zit er gewoon niet in. Er is immers iets dat niet klopt. Het is 26 graden vandaag, de zon schijnt, er is een stralend blauwe hemel. De kinderen spelen in het openluchtzwembad, we moeten ons goed insmeren en de krekels maken veel lawaai. Dat kan toch geen Kerstperiode zijn?
Ik heb gelukkig een beetje een excuus: geen echte kerstboom dit jaar, wegens toch weg en niets bij van kerstgerief.
Maar ik heb mijn best gedaan, om al wat te wennen voor volgend jaar.

De Kermis, uitgaan en Sint Nikolaas

Druk weekend geweest. Niet gaan kamperen, maar dat is hopelijk voor heel weldra.

Vrijdag ondernam ik een tweede poging om naar Paddy's Market te gaan in de stad (vorige keer stond ik voor gesloten deuren). Ik had afgesproken met Wikke en haar dochtertje Jara. We liepen langs de kraampjes en gingen daarna een hapje eten in China Town, super leuk! Het jammere is dat ik om 11u in de stad ben en ik om 14u de bus al terug naar huis moet nemen, want om 15u staan er drie kinderen aan de deur. Maar goed, we doen dat dan maar gewoon een paar keer opnieuw.

Zaterdag vierde Alcatel-Lucent gepast Kerstmis door tickets voor Luna Park te schenken, iets wat bij onze kinderen natuurlijk altijd reuze in de smaak valt. We zijn pas rond 12u vertrokken omdat we aan het wachten waren tot de hemelsluizen weer dicht zouden gaan. Maar het bleef met bakken naar beneden vallen en we hebben dan toch maar de trein genomen. Pret alom, vieze troep gegeten en veel rondjes gedraaid. Filip is ons nog achterna gekomen (de arme stakker is dezer dagen hard aan het studeren geslagen voor een examen dat nog voor ons vertrek moet afgelegd worden...) en gelukkig stopte het met regenen, net voor we terug de trein naar huis namen.

Zaterdagavond hadden Inn, Cathy, Maaike en ik een avond Sydney gepland. Een echte Vlaamse vrouwen-klets-avond, ik kan daar toch geweldig van genieten! We waren in het mooiste stuk van Sydney, The Rocks. We gingen eerst iets drinken in de Blu Horizon, op de 36ste verdieping van een hotel, en we hebben even van het fantastische uitzicht kunnen genieten. We gingen eten in The Waterfront Restaurant en dronken daarna nog een kriekske in The Belgian Beer Cafe. Geslaagde avond, jammer genoeg was het een beetje afscheid nemen van Maaike, die vanaf januari terug in België zal wonen, samen met hubbie Joern en dochter Silje.

Zondag kwam Sinterklaas dan, bij de Belgische Club. Corinne, de voorzitster, stelt elk jaar haar tuin ter beschikking en dit jaar waren er wel 41 kinderen die een cadeau kregen van de Sint. Iedereen brengt dan wat 'fingerfood' mee en het viel op dat lokale gewoontes snel overgenomen worden: bij feestjes brengen Australiërs vaak cake mee, in alle vormen en smaken en ook gisteren was de tafel rijkelijk gevuld met allerhande lekkere cakes.
Geen idee of de regerings troubles in België ter sprake zijn gekomen bij de mannen, maar 'klaps' hadden ze wel, in het Vlaams, Frans of het Engels (niet-Belgische wederhelften waren er ook bij). Op een bepaald moment zaten er 20 kinderen gelijk in het zwembad en volgens Corinne was dit jaar een absoluut deelname-record. Toen Sinterklaas weer ging vertrekken (hij blijft nog even in Sydney om te genieten van het weer en zaterdagnacht brengt hij nog een paar cadeau's) verscheen opeens een Poolse priester/pastor(?) die een zegen uitbracht over het Belgische volk in Sydney. Tegen 18u30 keerde iedereen weer huiswaarts, met een fijn Belgisch gevoel en de magen vol...

Over beeldjes en Belgen

Twee weken geleden had een activiteit van de Belgische Club plaats. Enkele keren per jaar organiseren ze een event voor Belgen die in Sydney wonen. Het ging een wandeling zijn en daarna een picknick. Nu was het toch al daaaaagen aan het regenen, dus Inn en ik hadden al een paar keer bedacht dat het weleens niet zou kunnen doorgaan. Maar... o, onvoorspelbaar Sydney-weer: zondagmorgen stralende blauwe lucht. Volgens de berichten ging het 20 graden worden. (Maar ... o, onvoorspelbaar Sydney-weer: het werd 27 graden!) We vertrokken richting Clovelly Beach en ontmoetten daar een aantal mensen die we al kenden (zoals Dominique en Inn en Jan) en ook enkele versgebakken inwijkelingen, waaronder Astrid en Justin.

Het werd weerom een prachtig tochtje, langs de mooie kusten van Zuid-Sydney en ook langs Waverly Cemetery. Hier wil ik ook wel mijn laatste rustplaats hebben...

We stapten van Clovelly Beach tot aan Bondi Beach en dan terug. Onderweg werden we nog getrakteerd op een mooie verrassing: het Sculpture By The Sea Festival was begonnen en er stonden echt pareltjes tussen.

Nadeel: er was enorm veel volk op loop en na een tijdje waren we iedereen kwijt. Ikzelf was voortdurend als een echte moederkloek op zoek naar haar kinders en dan is de pret er wat af... Het was er op de koop toe heel heet geworden en er was nood aan drank, een zwempartij en eten. Dus wij terug. Aan Clovelly Beach is een leuk strandje, een zwembad-iets (openbaar, met zeewater in) en een leuk BBQ-hoekje. En zoals echte Aussies betaamt, hebben wij zo maar eventjes alles bovengetoverd om hamburgers te bakken en op te smullen. Op al die BBQ-plaatsjes staan immers gas-BBQ's die iedereen vrij kan gebruiken. Geweldig vind ik dat! Waar ik dan weer schielijk gefaald heb als Aussie, is in het voorzien van zwemgerief... geen handdoeken, geen zwempakken... Dom, dom! Er werd wat gedeeld (ja, dat kan!) en Senne had een slipje aan dat ook kon dienen als zwembroek, dus dat was vlug opgelost. Weg waren ze en we hebben ze een aantal uren niet gezien...
Fijne dag weerom en ook fijne Belgen hier (naast die Nederlandse dames uit mijn clubke)!
Nog aub.

Hoorngeschal

Een vreemd weekend hadden wij. Van alles hadden we gepland: beslissingen nemen over onze december-reis, gaan wandelen en verbouw-toestanden, ...
Op zaterdagmorgen werd de district-activiteit van de Cub-scouts afgeschaft wegens slecht weer. We gingen een wandeling maken in een nationaal park en nadien op z'n Australisch BBQ-en. Het werd uiteindelijk wel een lekkere 22 graden en de zon scheen, maar het zou een glad tochtje geweest zijn, over natte stenen en er moest ook een riviertje overgestoken worden, dat wegens de vele regen van de laatste weken serieus was gezwollen. Niets dus.

Op zaterdagmiddag mocht Senne naar een feestje, weerom in de bowling-zaal. 1 uur en 45 minuten, zolang ging het feestje duren. In die tijd moest er gespeeld en gegeten worden. Ik blijf erbij dat zulke feestjes voor kinderen van 6 niet geschikt zijn: teveel kinderen, dus te lang wachten; teveel lawaai, dus stress-kinderen; te zware ballen en een spel dat eigenlijk toch nogal moeilijk is, dus verveelde kinderen en als kers op de taart een kilo snoep, dus kleurstof-gekke kinderen om mee naar huis te nemen. Maar hij vond het leuk, dus wat zit ik hier weer te zeuren?

In tussentijd gingen Filip, de meisjes en ik de mall in, om de hoek. We gingen nog eens kijken naar een tent, die we van plan waren te kopen in 'the nearby future'. Wat bleek? K-Mart had dit weekend een 25%-korting op al het kampeergerief. De vergelijkings-slag begon: op naar Big W, ook een keten waar je kampeerspullen kan kopen. Uiteindelijk toch maar gekozen voor een K-Mart-exemplaar. Maar nu het nog vinden. Dat zou voor zondag zijn.
Op zaterdagavond maakten we lekkere reuze-zalmforellen klaar, die we in de viswinkel hadden gevonden. Vis blijft hier heel duur en bijgevolg staat het jammer genoeg niet zo vaak op ons menu.

Zondagmorgen. Filip naar de dokter voor een knie-probleem dat al een jaar of 8 (!) aansleept.
Nog gezocht naar een kapper om Senne te laten kortwieken, maar dat bleek niet zo simpel. En klokslag om 11u: hoorngeschal door de mall! Remembrance-Day vandaag. Dus dat is toch ook iets dat ze hier niet vergeten zijn...

En dan terug naar de dichtsbijzijnde K-Mart. De tent was er niet... natuurlijk niet, dat overkomt ons altijd. Terug naar huis dan maar, beginnen rondbellen en jawel, in de K-Mart in Blacktown, op 40 minuten rijden van bij ons, was er nog eentje! De kinderen waren intussen tot een behoorlijk wij-zijn-het-nu-echt-beu-en jullie-zullen-het-weten-gehalte gekomen, maar uiteindelijk waren we om 17u (volledig dolgedraaid) thuis met een tent, matjes en nog wat prutskes. Et voilà, onze 8 personen Jackeroo tent! Dus nog plaats over voor bezoekers... (En nog vrije dagen vinden om te gaan kamperen...)

Nog een zwemmeke, eten (BBQ), wat gek doen en opeens... 21u zondagavond... en geen beslissingen over onze december-reis, niet gaan wandelen en geen verbouw-toestanden...
Maar wel een tent.
ZUCHT.