Dag 0: vanalles en auto-inpak

Jawel, ik moet een dag 0 invoeren. Er was nog zoveel te doen gisteren. We moesten uitchecken, de valiezen naar Hans en Babs brengen, boodschappen doen, naar de post en naar Kmart voor een gasfles. En er sneuvelde nog een deksel van een doos, zodat we die ook moesten vervangen. Maar het meest jammer  was het feit dat de nieuwe fotozak, die ik op 25 mei had besteld, nog niet was aangekomen en ik dus noodgedwongen een andere moest gaan kopen in een winkel in Sydney.
Het huis werd gisteren ook geïnspecteerd. Daarvoor kwam de dame van het verhuurbureau langs. Gelukkig keurde ze ons zware poetswerk goed en kregen we een ‘all clear’. De waarborg komt dus volledig terug. En dan moest de auto helemaal gepakt worden: het rek op het dak, de dozen vastsjorren, de koelkast vullen, de dozen inladen. En toen was het half negen. Te laat om nog te vertrekken. We hadden gelukkig al een overnachting met diner aangeboden gekregen bij Hans en Babs en konden zo een drukke dag afsluiten in leuk gezelschap.

Dag -1: oef!

Intussen zijn we 6 dagen verder en het ergste is voorbij: woensdag en donderdag kwamen er 4 zware mannen inpakken, het was weer als een wervelwind die door het huis raasde :-) Je weet wel, alles is klaar, behalve de keuken, want die gebruik je nog en waar beginnen ze? Juist ja...
Maar al goed, donderdag om 16u zag ik met lede ogen onze inboedel vertrekken, mooi ingepakt en gestapeld in een enorme container.
Daarna begon de grote kuis, die we, moedig als we zijn, voor het merendeel zelf hebben gedaan (de tapijten niet, die laat je hier het best doen door een 'vakman'). Donderdagavond trokken we dan naar de stad voor een eerste overnachting in een leuk hotelletje. De kinderen gingen elk nog wat laatste sleepovers doen, kregen afscheidsfeestjes, kadootjes en kaartjes en profiteerden nog volop van de laatste dagen school. En dus hadden wij elke avond minimum 1 kind minder om mee op restaurant te gaan :-)
Uiteindelijk is alles nu gepoetst en gaan we nu stilaan onze laatste nacht hier beginnen, om morgen aan de grote tocht te starten. De auto moet nog ingeladen worden, maar alles staat klaar in de garage. Als we nu nog een bestemming zouden hebben voor de volgende dagen, dat zou leuk zijn. Nu weten we alleen dat we richting Noorden gaan :-)

Morgen hopelijk wat foto's en wat meer nieuws.
Aan alle studenten (en mama's en papa's van), veel succes!

Dag -7: laatste loodjes

Alles opzij zetten en heel goed opletten dat de verhuizers niets inpakken dat nog mee moet...
Zodat we, zoals elf jaar geleden toen we naar de USA vertrokken, onze paspoorten en vliegtuigtickets niet terug moeten boven toveren uit een of andere doos.
En ik ben blij met mijn nieuwe tripod en wat andere spulletjes, die gisteren aankwamen uit de States.

Dag -10, -9 en -8: Party!!!!

Vrijdagavond nog een fijn etentje bij Tara en Kris, teveel van alles, veel te laat en veel te leuk. De volgende ochtend kwam dan ook veel te snel en we moesten alles klaarhebben voor onze mega talenten-show kids party in de namiddag.
Die overigens een onverdeeld succes was, al was het maar omdat de goden ons bijstonden en de regen wegbleef. Gelukkig maar, want 30 kinderen in huis zag ik niet echt zitten. Nu konden ze allemaal mooi buiten blijven :-) Enkele vrienden van Rune dachten zelfs dat het geschikt weer was om in de pool te springen. Ze moesten wel toegeven dat het frisjes was...
Ze traden op, maakten lol en vonden het jammer dat we weggaan... ik ook...
Maar eind goed, al goed, dat is misschien wat we moeten onthouden.

Gisteren was een serieuze werkdag en er werd nog heel wat gerommeld. 's Avonds genoten we nog van een heerlijk etentje met Hans en Babs in de stad.

En nu is het maandag en hebben we nog twee dagen voor het inpakgeweld binnen valt :-(

Dag -14

...

Dag -20: echte herfst en zo

Het regent pijpenstelen, het waait, het is koud (12 graden), het is herfst. De zon mag gauw weer tevoorschijn komen, of ik beland rechtstreeks in een winterdepressie...

Vandaag kwam de relocation agent: zij besprak met ons de verhuis, de inpak, de reis enz. Nu is 't voor echt. Brrrr....

En vanavond zitten de mannen en het kleinste vrouwtje (=Filip, Luna en Senne) voor de TV, om te kijken naar 'State of the Origin', 1 van de niet-te-missen-!!! rugby wedstrijden (NRL) hier in OZ. Het gaat om een verbeten strijd tussen NSW (wij) en Queensland en het gaat er verdikke hard aan toe. Het komt erop neer dat ze een ovalen bal van elkaar moeten afpakken en tussen twee palen schieten. Nooit ofte nimmer zou mijn zoon dit mogen doen, veeeeelste gevaarlijk voor hoofd en voortplantingsorganen :-). Sommige van die mannen hebben een soort helm aan, maar dat beschermt nooit genoeg, volgens mij. Hier in OZ is dit de sport van de heel straffe mannen en vermits Australische mannen heel macho zijn, moeten hun zonen ook naar de rugby. Kijk zelf maar eens.

(Rune's interesse is ver zoek, die heeft wijselijk besloten haar bed op te zoeken... slimme meid!)

Vervlogen tijden

Wij hebben ooit, voor wie dat nog niet had begrepen, nog in de USA gewoond.
Vertrokken in 1999, met een 11 maanden-contract en een uk van 1,5, richting stoffig Dallas, TX.
Teruggekeerd in 2002, inderdaad, 3 jaar later, met een meisje van 4,5, eentje van 2 en een baby van 4 maanden. Voor ons was het een heerlijke tijd en we denken er nog altijd met veel plezier aan terug. We hadden er een rustig familieleven, woonden telkens in leuke buurten, kregen veel bezoek en hebben er vrienden gemaakt voor het leven. 2 Amerikaantjes hebben we geproduceerd (Luna en Senne hebben 2 nationaliteiten) die niet naar de opvang gingen en altijd bij mij waren. (Net voor onze terugkeer werkte Filip al weer in België -het project in Austin werd na 1 maand al gecancelled- en was ik 5 weken alleen thuis met de meisjes en Senne, die 3 weken oud was. We waren pas verhuisd naar Austin en kenden al 1 koppel (!) Hoe heb ik dat ooit gedaan?). Toch hebben we ook wat uitstapjes gemaakt, alleen of met bezoekers. In die tijd zijn we 4 keer verhuisd: van Dallas naar Raleigh, NC (en daar ook nog 2 keer verhuisd) en dan naar Austin, TX.
En het leverde ons 6 dikke fotoboeken op. Al die foto's worden tegenwoordig door ondergetekende verwerkt tot een fijn kijkboek. Hier een voorsmaakje. Voor wie meer wil zien, moet over een paar maanden maar eens op bezoek komen!

Noord-Zuid ontmoeting

Nog 2 dagen voor Maaike defintief vertrekt. Nog een week voor wij vertrekken, tijdelijk dan. Nog 9 dagen voor Henriette definitief vertrekt. Het is de week van het afscheid, verdikke. En dat vinden we NIET leuk! Maar om onszelf dan maar wat te troosten, houden we www-feestjes (wie kan het raden?) en dat vinden we WEL leuk... Gisteren hielden we een lunch party hier bij ons. Eveline, Henriette, Wikke (mijn Nederlandse vriendjes, Marike en Marielle konden er niet bij zijn) en Cathy, Inn, Dominique (die in januari terug naar ons Belgenland verhuist), Veronique en ik (de Vlaamse ploeg). Maaike moest afbellen wegens een zieke dochter. Geweldige Noord-Zuid besprekingen, reflecties over een leven Down Under, en zoooo gezellig!
Volgend jaar nog meer van dat, om ons te troosten bij al dat gemis... En dan moet ik met m'n kop erbij blijven en een foto nemen, zoals een attente fotograaf betaamt...

Dag 4 van de verhuis

4 sterke mannen en 1 sterke vrouw bellen aan om stipt 8u.
Ze wachten samen met ons op een grote vrachtwagen om te beginnen puzzelen.
Maar eerst moeten de laatste dingen nog worden ingepakt: laatste aankopen, laatste cadeautjes en laatste ooit-eens-uitgeleend-en-nu-terug-gekregen spullen. Tegen 15u zit alles erin: 1 hele grote vrachtwagen met ons hebben en houden, maar hij is niet vol en dat was de bedoeling, we hebben ons best gedaan om veel weg te doen!

De vrachtwagen rijdt weg en we moeten eens slikken, nu kunnen we niet meer terug...
Vanavond begint ook onze logeertocht: we slapen bijna elke avond in een ander bed en de kinderen ook, hopelijk vinden ze het leuk.
De volgende dagen is een mix van opruimen, administratie, laatste afspraken, etentjes en vooral veel poetsen, we willen het huis prima in orde.

Op dinsdag krijgen de kinderen nog een feestje op school. Er is veel chips, er zijn tekeningen, cadeautjes en veel chips en drankjes. Bedankt aan iedereen van de Gobbel voor de leuke tijd!

Dinsdagavond zeggen we dag tegen de buren, en tegen Loveld 6, we hebben er graag gewoond, we waren klein behuisd, maar onze kinderen hebben de tijd van hun leven beleefd en het was er rustig wonen...
We gaan slapen met een vreemd gevoel: we hebben ons huis achtergelaten, we zijn voor de ‘laatste’ keer gaan eten met onze ouders en morgen gaan we weg, ik besef het nog altijd niet...

De Grote Inpak

De grote mannen zijn gearriveerd!

Het waren er dinsdagmorgen 6, en wij serieus in de patatten, zo'n inpakgeweld :-)

De eerste dag werd alles ingepakt wat opgeslagen wordt. Dinsdagavond was het hier dus al een enorme ravage. Nog even 'rustig' verder doen, we lagen om 1 uur in bed.

Filip was heel ongelukkig dat zijn grootste fles (lege) wijn moest gaan...

Op woensdag waren ze nog met drie, dat was al iets relaxer.

Maar op woensdagavond moesten we valiezen pakken: 1 voor een week in België, 1 voor een dag in Singapore en nog 5 andere voor de komende 6 weken in Australië.

Dan nog een scheiding voor de aircargo (vooral speelgoed) en opletten dat er geen belangrijke papieren werden ingepakt.

We lagen om 3u30 in bed...

Op donderdag zijn ze nog met twee. Tegen 16u zal er nog 1 zetel en 1 tv oningepakt staan en wat gerief dat we niet mogen meenemen (voedsel en spuitbussen allerhande) en natuurlijk een lading poetsgerief voor de GROTE KUIS!

Intussen gaan de kindjes naar school maar zijn ze toch een beetje in de war, alles is nu echt wel ingepakt en slapen tussen dozen is voor hen toch niet alledaags, zelfs niet bij ons!

En tussen al het gewoel door hebben Rune en Astrid weer een blitsoptreden gegeven op Studio Brussel (bij Peter Vande Veire nota bene). Dat was ook een serieuze hit!

(www.stubru.be)

Morgen komt de grote vrachtwagen, met een grote oplegger, waarin alles mooi wordt gepuzzeld, klaar voor eerst de douane in België en dan de boot op.

Op 13 maart vertrekken onze spullen en ze komen aan op 13 april.

Dat zal het grote moment zijn, wat dan moet alles door de Australische inspectie, en die mannen lachen er niet mee!

Alles moet haarfijn aangegeven zijn en modder en alles wat leeft, haar heeft en hout is, is voor hen 'gevaarlijk'. Dus we hebben alles piekfijn gepoetst en opgeblonken.

Ik ben benieuwd.

Ik wil hierbij ook iedereen bedanken voor de aanwezigheid op onze drink, de lieve wensen en de bijdrage aan de trampoline. Wij hebben ervan genoten, de kinderen ook en het doet toch altijd deugd om te zien wat een leuke vrienden en familie wij hebben!

Tot gauw.

Anne

Nog 10 dagen...

En dan staat hier een grote vrachtwagen met heel veel dozen in en 4 stoere mannen/vrouwen om alles te beginnen inpakken!
4 hele dagen hebben ze nodig om alles in te pakken en uit het huis te halen!

We geraken een beetje in paniek, omdat de tijd nog zo kort is:
We moeten nog een nieuw bed voor Senne kopen, nog een tafel en een nieuw bed voor ons...
We moeten nog ramen en deuren kiezen voor het huis in Herent.
We moeten nog heel veel administratieve rompslomp in orde brengen.
We moeten nog twee auto's verkopen.
We moeten enorm veel nog ...

Maar niet getreurd, intussen organiseren we het ene feestje na het andere, worden we nog bij vrienden en familie gevraagd en moeten we nog met 100 mensen iets gaan drinken :-)
Het is duidelijk dat het nachten doordoen wordt ... maar zelfs dat is spannend!

De kinderen beginnen het stilaan ook te beseffen en stellen heel veel vragen.
We hebben Engelse software gekocht en hopen hen daarmee al te laten proeven van de taal.
Het echte werk volgt in Sydney, daar krijgen ze privé-lessen.

Onze visums zijn in orde, we hebben alle contracten en documenten op zak en zijn er klaar voor, hoewel de emotionele kant van de zaak soms de kop opsteekt en dan zie ik het toch even niet meer zitten.

We reizen af op 7 maart, via Singapore (overnachting daar) en dan verder naar Sydney. De eerste twee weken kunnen we beschikken over een appartement van de firma in het midden van de stad. Binnen die twee weken moeten we dan een huurhuis zoeken en meubels huren in afwachting van de komst van de container met onze eigen spullen.

Intussen is Senne 5 geworden en Luna wordt binnen een maand 7, dus aan die twee feestjes kunnen we niet ontsnappen.
Maar ik vind kinderfeestjes altijd leuk en dus geniet ik er van!
















Anne

verhuizen

Gisteren zijn twee nette heren Allied Verhuizingen op bezoek geweest.

Zoals de vorige keer krijgen we eerst een vragenlijst en dan gaan we allemaal samen rond in het huis.

Ze moeten een idee krijgen van onze inboedel (hoeveel dozen moeten ze meebrengen voor de inpak?). Het blijft een vreemde gewaarwording, want er zijn toch niet zoveel mensen die al onze spullen al hebben mogen aanschouwen. Onvermijdelijk 'zie' je op dat moment allerhande rommel en dingen waarvan je denkt 'wat doet dit hier'? Maar daarvoren is dat gewoon een deel van het geheel en valt het niet op :-)

Ik heb al heel veel weggedaan, weggeschonken of gewoon weggegooid, maar er is nog veel te gaan: blijkt dat we dubbel zoveel volume hebben dan we mogen meenemen!

Ik heb nog een beetje weggooi-werk...

Intussen blijft Filip hard werken in Herent om toch goed voorbereid te zijn. Zo kunnen de aannemers later op het jaar goed aan de slag. De bedoeling is dat zij niets meer moeten afbreken, dat spaart veel tijd en centen natuurlijk! Gelukkig krijgt hij veel hulp van Michel sr., dat is motiverend en het werkt natuurlijk leuker!

De kinderen willen tegenwoordig niets liever dan vriendjes die komen spelen, eten of slapen.

Ik heb daar normaal geen problemen mee, maar op een schooldag twee logés, is misschien toch iets teveel voor korneel. Het aantal kinderen doet me niets, 10 kan ook als ze plaats vinden in huis, maar die blikken van de mama's de volgende dag, omdat hun kroost te laat is gaan slapen wegens teveel getetterd...

Maar ik gun het hen, zij beginnen het ook te beseffen, binnen zes weken zijn we weg!

Brrrrr......

Anne