Allez vooruit

Bedankt allemaal voor de lieve reacties, het heeft mijn gemoed wat opgekrikt en voila, ik zal nog eens een poging wagen: hierbij een verslag(je) over de voorbije twee weken. De vakantie is verleden tijd, we kijken weer vooruit en het leven van alledag gaat zijn gewone gangetje.

School: alles OK, Rune gaat binnen twee weken op uitstap naar Canberra, ze hebben een vol drie-dagen programma en ze gaan vooral de musea en de belangrijkste gebouwen bezoeken. Vermits C. de hoofdstad is van Australië (goeie quizvraag!), staan ook het parlementsgebouw en de Senaat op de lijst. Ze kijken er weer heel erg naar uit. Vorige week vond ook de jaarlijkse cross-country plaats (veldloop) en de meisjes moesten meelopen in hun leeftijdsgroep. Rune raket werd eerste bij de 12/13-jarige meisjes (en ze wilde eerst niet eens meedoen), Luna 23ste bij de 9-jarige meisjes. Puike prestatie van allebei, zo ineens drie km lopen is toch niet niets, zonder noemenswaardige training...

Intussen hebben de kids van Year 6 ook hun speciale 2009-trui gekregen, een van mijn persoonlijke favorieten hier op school: alle namen van de Y6-kinderen staan in een grote 2009. Een fantastisch aandenken.


Luna is een echte boekenwurm aan het worden. Dezer dagen leest ze vier boeken tegelijk, in het Nederlands en het Engels. Ik merk ook dat het goed is voor haar Nederlands: ze schrijft merkelijk weinig fouten in het Nederlands, in mails en briefjes. En toch heeft ze maar 6 maanden 1ste leerjaar gevolgd voor we naar hier kwamen. Zo zie je maar.

Senne is goed gevorderd met lezen en schrijven, maar we moeten wat actie ondernemen om zijn concentratie wat te verhogen, dat loopt tegenwoordig wat mis. Volgende week afspraak met de school-counselor voor advies. By te way: wie kan me tips geven over mooie Nederlandstalige leesboeken voor onze kinderen? Ik ben er helemaal uit, uiteraard. Luna zit in een Engelse Roald Dahl-fase, maar kan gerust iets anders aan en ze leest ook graag in het Nederlands. Senne moet nog overtuigd worden van het feit dat er zoiets bestaat als: men gaat zitten/liggen, men neme een boek en men leest. En misschien kan een tof boek wel helpen (we lezen nu samen Dolfje Weerwolfje en hij luistert geboeid, altijd een goed teken in zijn geval). Voor Rune weet ik het helemaal niet. Al mijn ‘jeans-reeks’boeken van in mijne tijd (wie kent dat nog???) en alles wat ik nog heb liggen van toen (ja, die heb ik allemaal meegebracht) worden systematisch afgedaan als ‘oud en niet meer hip’ en blijven dus schoon ongelezen in de kast staan. Ik heb dus alternatieven nodig. De Jommekes moeten stilaan wijken voor iets serieuzers. Voor haar leeftijd vind je hier veel boeken met een mysterieus thema: heksen, geesten, draken, maar dat interesseert haar niet zo. En over de manege-paardjes-club-verhaaltjes is Rune ook al over. Dus laat maar komen, die titels.

Intussen hebben we nog heel wat medische bezoekjes achter de rug: tandarts, orthodontist, kinesist,… de cyste in mijn knie is nog steeds niet verdwenen, nog even en we moeten ook hier andere actie te ondernemen...

Twee weken gelden waren we ook gevraagd voor een bier-avond bij onze Zuid-Afrikaanse vrienden. Er was nog een Duits koppel, een Deens koppel en een Australisch paar. En vooral veel bier, van elk land een beetje. En geen kinderen. Af en toe is toch wel leuk: geen gezeur, geen geruzie en vooral geen ‘nu moeten we naar huis, want het is al laat’. Het werd dus naar Australisch normen behoorlijk laat. En het was ook behoorlijk gezellig en prettig.

Mijn allerliefste zusje Marie-Astrid was ook jarig op 6 mei, proficiat nog eens!!!

Op 5 mei stond Belgisch Sydney op zijn kop (???) want we kregen onze Minister van Buitenlandse Zaken, Karel de Gucht op bezoek. Er stonden wat bedrijfsbezoeken op het programma, o.a. koffieklets bij Jan De Nul en we waren ’s avonds uitgenodigd voor een receptie in het Belgisch Beer Cafe in The Rocks. Het blijft leuk om onze Vlaamse vrienden tegen te komen, het is een leuke kliek en we komen allemaal goed overeen. Plezier verzekerd dus. De minister pleegde een speech - in het Engels weliswaar, een goed compromis, vermits ook Franstalige landgenoten waren uitgenodigd – waarna wij verwachtten HEM de hand te kunnen schudden en een foto met de ladies te nemen, maar nee, HIJ verdween mysterieus naar een geheime plek voor een intiem diner met ???. Over een blitzbezoek gesproken, ik vond het wel wat flauw... Wij zochten dan maar troost in mosselen met friet, Hoegaarden, Kriek en Leffe en vergaten al snel hoe onze dromen aan diggelen waren geslagen. De volgende dag moesten we weer eens twee keer nadenken... wie was hier???

Op donderdag verzamelden enkele ladies bij Babs voor een Dimitri Verhulst-avondje. We hadden allemaal geprobeerd om, met het oog op de komende libris-prijs-uitreiking, een boek van hem te lezen. Ik ben nog steeds bezig in Mevrouw Verona daalt de heuvel af. En eerlijk gezegd, het is me iets te literair. Dat was trouwens onze algemene conclusie: hij kan ongetwijfeld schrijven, maar soms is het donker, zwaar en moet je zinnen 5 keer lezen om ze te begrijpen. Te veel woorden, te veel omschrijvingen. We zijn dus geen fans van het eerste uur. Wij willen een boek dat vlot leest, simpel geschreven is en niet eindeloos ver gezocht. Maar misschien zijn wij wel mis, want hij heeft de prijs intussen in handen. Enfin, wij hadden toch een heel leuke avond.

De voetbal is ook weer volop bezig: trainingen op dinsdag en donderdag en op zaterdagmorgen staan we weer fier te supporteren aan de zijlijn. Senne’s ploeg doet het goed, ze beginnen stilaan pasjes te geven en als team te spelen. Het is niet meer met 10 tegelijk naar de bal spurten, om ter eerst en dan de bal afpakken van je teamgenoot en wegsjotten. Ze beginnen echt te spelen en samen te werken en dat is wel grappig om naar te kijken. Luna zit nu in een all-girls-team, ze zijn met 10. Kei-serieus zijn ze, ze komen aan op het veld, geen getetter, geen gedoe, geen gegiechel. De andere ploeg (meestal jongens) denkt meteen ‘dat is hier dik in orde, alleen maar meisjes’. De match begint en de girls maken de andere ploeg genadeloos af met tactisch spel, pasjes en koppen, hoekschoppen en genadeloze doelpunten. Super om te zien. Vorige week: 10-6, vandaag 8-1! Ze mogen echt fier zijn: vorig jaar was de topscorer een jongen en blijkbaar kunnen ze het geweldig af zonder hem. Maar het allerleukste voor ons, mama’s en papa’s, is dat ze achteraf nooit echt enthousiast zijn over hun eigen spel. Zo serieus! Het zijn waarlijk de 10 coolste meiden die ik al heb gezien :-)))

Rune gaat 3 uur per week gymmen en gaat met rasse schreden vooruit. Ze is nog niet sterk genoeg voor competitie (gelukkig maar), maar dat zal niet lang meer duren. Ze zit ook in het schoolteam voor netbal (korfbal in BE) en vindt het geweldig.

En dan was het natuurlijk Moederdag vorige week. Ik werd enorm verwend met cadeautjes en kaartjes, een heerlijk ontbijt en een warm bad, inclusief massage en haar-wasbeurt. Er stonden kaarsjes in de badkamer, er lagen bloesems in het water en het rook heerlijk naar lavendel (extract weliswaar, dus iets te straf, maar dat waait wel weg, mama!).

Vorige maandag werd mijn mama 60 en dat was zaterdag gevierd met een verrassingsfeest, waar we jammer genoeg niet bij konden zijn. Maar we waren er een beetje bij, doordat ik een filmpje in elkaar had geknutseld, dat getoond werd tijdens het feest. De berichten achteraf waren heel positief: het was een mooi feest en Moeke vond het goed. Missie geslaagd. En natuurlijk nog eens een dikke proficiat.

Intussen hebben we ook een wagen gekocht: een dikke 4x4 om te gaan kamperen. Filip is er weer in geslaagd een goede tweedehandse te vinden, met alles erop en eraan (inclusief CB, om met Inn en Jan te kunnen converseren onderweg J). En het is een LPG-model, dus ecologisch iets meer verantwoord (die dingen drinken immers benzine zoals een Rus Wodka drinkt). Het was even spannend toen Filip op een speciale website ging kijken, waar je de financiële geschiedenis van de auto kan opzoeken, en merkte dat de auto nog niet was afbetaald. Hier koop je bij tweedehandsauto's namelijk de banklening - indien die er nog is - mee over. Dus altijd checken is de boodschap. Gelukkig bleken de mensen heel eerlijk en zaten ze erg verveeld met de hele zaak. Het kwam allemaal snel in orde. De kinderen verwachtten een ‘oude’ stationwagen (een witte, eikes!!), trokken de hele weg vieze gezichten en waren uiteraard blij verrast toen bleek dat het een grote grijze jeep was met 8 zetels... Nu nog een volgend kampeerweekend plannen en we kunnen echt testen of we een goede koop hebben gedaan (let op de nummerplaat!).

Maar voorlopig vind ik het te koud om te kamperen, ’s nachts is het hier al een frisse 6,7 graden en de verwarming draait alweer. Overdag schijnt het zonneke en wordt het een lekkere 22. Prachtige herfst. En de bomen zijn zo mooi.

We hebben hier in OZ ook weer een fantastisch sport-drama: de hele AFL-wereld (Australian Football League) staat op zijn kop. Blijkbaar wordt er in het football-wereldje nogal wat aan groeps-bedgymnastiek en andere gore spelletjes gedaan als de spelers op verplaatsing zijn. Vrouwen en lieven zijn niet welkom, dus krijg je zulke toestanden, blijkbaar is het een aanvaarde mentaliteit. Zeven jaar geleden, ergens in Nieuw-Zeeland, vond in een hotel zo’n feestje plaats, waarbij een toen 19-jarig meisje enkele spelers van de eerste ploeg bij haar op de kamer uitnodigde. Maar meer en meer spelers sijpelden binnen en speelden mee. Alle partijen namen vrijwillig deel aan het hele gebeuren, maar het meisje was geschrokken van het grote aantal deelnemers en was daarom naar de politie gestapt, na een dag of vijf. Er kwam een politie onderzoek en de zaak werd geklasseerd, omdat toen was gebleken dat er op geen enkel ogenblik kwaad opzet was en omdat het meisje meteen na de feiten zelfs had opgeschept over het gebeuren. Zeven jaar lang werd er niets meer over gezegd. Maar nu opeens heeft de bewuste vrouw alles naar buiten gebracht, voor geld, aandacht? Gevolg: TV-interviews langs alle kanten, kranten vol artikels, reportages van hier tot in Tokyo, uren radio-zendtijd is er al aan besteed. De kapitein van de ploeg toen, die nu bij een commercieel TV station werkt als football-commentator, is kop van Jut en werd deze week op staande voet ontslagen. Hij werd tijdens een live interview op TV moreel compleet afgemaakt. Zijn vrouw zat naast hem en je kon zien hoe die mensen braken voor de camera, achteraf bleek dat ze alletwee ook fysiek in elkaar gestort zijn. Ik kon alleen maar medelijden hebben. Na zeven jaar zo’n gedoe voor iets dat initieel door de politie al was geklasseerd als een ‘incidentje’, het kan tellen. Je kan uiteraard vragen stellen over hetgeen er allemaal gebeurt tijdens zo’n uitstappen, maar om nu een persoon te viseren en compleet te breken, is er volgens mij iets te veel aan. Ik vind het eerlijk gezegd nogal Australisch: een beetje hypocriet. Alles oogluikend toelaten, maar als een persoon erop springt, moet er iemand aan geloven en staat het halve land op zijn kop. Straf.

Zo, in een notendop onze voorbije twee weken. Dit weekend gaat ook de huizenjacht weer verder en mogen wij weer genieten van mooi weer, mooie matchkes en het gezelschap van vrienden hier thuis of op verplaatsing. Ik hou u op de hoogte... zoals steeds.

Even geen zin in bloggen

Sorry. Ik zit weer in een 'voor wie doe ik het?'-fase. En ook het besef: iedereen weet alles over ons en wij weten heel vaak niets over iedereen. Belgie is soms heel ver weg. Ergens hoop je toch dat er op bepaalde ogenblikken nog eens aan je gedacht wordt, hoewel je beseft dat overal het leven gewoon verder gaat... het stemt tot nadenken.
[Op zulke momenten mag je geen belangrijke beslissingen nemen, heel gevaarlijk!]

Het is gewoon soms niet leuk. Hopelijk kom ik het weer te boven binnenkort.
Voor nu: slaapwel.

Vakantie zoveel

Ik had vorige week al een heel lang bericht geschreven over onze vorige vakantie, mooi voorzien van onze gevolgde reisweg. Alleen de foto's moesten er nog bij. En dan kon ik nu het bericht in zijn geheel publiceren.

En nu: bericht voor het grootste deel weg! Foetsie. Nochtans 10 keer bewaard. Nog eens nagekeken toen ik de PC afzette. En toch is het weg. Dus nu moet ik de moed vinden om het allemaal weer neer te pennen. Dat zal voor volgende week zijn.

Ik zal hier nu de foto's al geven. Een voorproefje in beeld dus (klik op de foto's om te vergroten).

In een notendop: de reis, Mungo National Park met de 'Walls of China', Kinchega National Park, langs de Darling River, waar we Jurgen en Eva tegen het lijf liepen, dan Menindee Lakes (volledig uitgedroogd), daarna Broken Hill en de Flying Doctors, een bezoek aan een monument voor gevallen mijnwerkers, ons wandelingetje in de Daydream Mine, het spookstadje Silverton, en dan Mutawintji National Park, waar we een begeleide Aboriginal tour maakten en ook nog Bart en Sabine tegenkwamen. En tenslotte White Cliffs, het opaal-mijnen-dorpje en de terugweg naar huis. Een fantastische tocht, 3000 km en ik ben nu helemaal in bewondering voor THE OUTBACK, zo mooi en zo veel niets! Weg van alles is echt weg, in die dorpjes staat de tijd stil.
Zeker voor herhaling vatbaar. Onze auto was een ander verhaal: zoveel rood zand heb ik nog nooit gezien, vooral in de kleinste en onbereikbaarste hoekjes en gaatjes. Het heeft ons een uur of 5 gekost om hem weer te doen blinken :-)









Intussen is de tweede week vakantie ook voorbij en begint woensdag Term 2. Dat wil zeggen, terug naar het winteruniform, met de witte bloesjes en de dassen en een trui 's ochtends. Het begint aardig fris te worden, ook 's avonds en 's nachts, maar gelukkig is het overdag nog rond 20 graden.

Belgisch weekend

We zijn intussen al een beetje bekomen. Van een leuk Belgisch weekend.
Zaterdag kwam de Belgische club bij elkaar ter ere van carnaval. Het weer was niet echt denderend, maar de regen schrikte ons niet af en we trokken naar Maroubra, in het zuiden van Sydney, voor een gezellige bijeenkomst. De opkomst was niet erg groot, maar we hadden leuk gezelschap en de kinderen hadden zich mooi verkleed. (Rune was Paris Hilton, Luna leek heel erg op Pipi Langkous en Senne was onherkenbaar als Zorro. Van de laatste twee jammer geen foto). Rune en Luna wonnen een doos Bouchee-kes, die hier altijd erg worden gesmaakt.

Zondagmorgen hadden Luna en Senne voetbal-grading (om te bepalen in welke ploeg ze zullen zitten) en om 14u hadden we afgesproken met Jan en Kristel en hun dochters, die deze week in Sydney op bezoek zijn. We brachten de namiddag door op Manly Beach, ook altijd een geslaagde trip en namen hen 's avonds mee naar huis voor een zomerse BBQ. We hadden meteen ook Shirley en Peter uitgenodigd, die deze week Hilde op bezoek hebben. Zij volgt een cursus hier en gaat donderdag terug richting Adelaide. En in de late uurtjes kwam ook Jan nog binnen gevallen.
Waar bloggen toch niet allemaal toe kan leiden...

En zo lagen wij allemaal, na een reuze gezellige avond, veel te laat in bed ;-) .

De vraag is...

Wat doe ik eerst? Ons vakantieverhaal van oktober aanvullen, het verblijf van mijn ouders verder afwerken, of vertellen over onze reis in het Zuiden????
Twijfel, twijfel...

Lijstje

In het vet staat wat ik al heb gedaan:
(52/100, en jullie?)

1. een eigen blog begonnen.
2. geslapen onder de blote hemel.
3. gespeeld in een band.
4. in Hawaiï geweest.
5. een vallende sterrenregen gezien.
6. meer dan je kon missen aan een goed doel geschonken
7. Disneyland of de Efteling bezocht.
8. een berg beklommen.
9. een sprinkhaan gevangen.
10. een solopartij gezongen (voor publiek).
11. gebungeejumped.
12. Parijs bezocht.
13. in een storm op zee gezeten.
14. jezelf een kunstvorm aangeleerd.
15. een kind geadopteerd.
16. bij Comme chez Soi gegeten.
17.In de bovenste bol van het Atomium geweest.
18. je eigen groenten gekweekt. (tellen kruiden ook?)
19. de Nachtwacht of de Mona Lisa gezien.
20. in een nachttrein geslapen.
21. een kussengevecht gehouden.
22. gelift.
23. je ziek gemeld, terwijl je alleen een kater had.
24. een zandkasteel gemaakt.
25. lamskoteletjes gegeten.
26. naakt gezwommen in ‘n lichtende zee.
27. een (halve) marathon gelopen.
28. met een gondel over het Canal Grande gevaren.
29. een zonsverduistering gezien (een halve toch).
30. de zon zien opkomen.
31. gescoord met korfbal.
32. een cruise gemaakt.
33. de Niagara Watervallen gezien.
34. de geboorteplaats van je voorouders bezocht.
35. een Amish familie gezien.
36. jezelf een vreemde taal geleerd.
37. genoeg geld gehad om tevreden mee te zijn.
38. de toren van Pisa gezien.
39. op een klimwand geklommen.
40. de David van Michelagelo gezien.
41. karaoke.
42. een geiser zien spuwen.
43. een vreemde een maaltijd aangeboden.
44. Afrika bezocht.
45. bij maanlicht langs het strand gelopen.
46. in een ambulance gelegen.
47. je portret laten schilderen (géén karikatuur in Parijs…).
48. diepzeevissen.
49. de Sixtijnse kapel gezien.
50. op de Eifeltoren geweest.
51. gaan duiken of snorkelen.
52. kussen in de regen.
53. een modderbad genomen.
54. naar een openluchtfilmfestival geweest.
55. in een film- of televisiescène verschenen.
56. op de Chinese Muur geweest.
57. een eigen onderneming begonnen.
58. een kunstwerk gemaakt.
59. in Rusland geweest.
60. soep geserveerd.
61. dingen deur aan deur verkocht.
62. op walvissafari.
63. zomaar bloemen gekocht.
64. bloed gedoneerd, of een ander orgaan. (bloed en plasma)
66. een concentratiekamp bezocht.
67. met een geblokkeerde pinpas aan de kassa gestaan.
68. in een helikopter gevlogen.
69. een dierbaar speelgoed van vroeger bewaard (Barbies).
70. het Lincoln Memorial bezocht.
71. kaviaar gegeten.
72. een sprei gehaakt.
73. op Times Square gestaan.
74. door de Everglades getrokken.
75. ontslagen. (op eigen vraag)
76. het wisselen van de wacht in Londen gezien.
77. iets gebroken. (mijn kleine teen)
78. achterop een snelle motorfiets gezeten
79. de Grand Canyon gezien.
80. een boek uitgebracht.
81. het Vaticaan bezocht.
82. een nieuwe auto gekocht.
83. door Jeruzalem gewandeld.
84. in de krant gestaan.
85. de hele bijbel gelezen.
86. het Witte Huis bezocht.
87. je eigen eten geslacht (dat was een goed forelleke!).
88. de mazelen gehad.
89. iemands leven gered.
90. in een jury gezeten.
91. een BV gezoend.
92. lid geweest van de ECI.
93. een dierbare verloren.
94. een kind gebaard.
95. Adamo in levende lijve gezien.
96. gezwommen in het Great Salt Lake.
97. een rechtszaak aan de broek gehad.
98. een mobieltje gehad.
99. door een bij gestoken.
100. een heel boek in één dag uitgelezen.

Blijkbaar is dit een vertaling, want er is ook een Engels lijstje, en dat verschilt een klein beetje: (en nu heb ik 55/100!)

1. Started your own blog
2. Slept under the stars
3. Played in a band
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity
7. Been to Disneyland
   
8. Climbed a mountain
   
9. Held a praying mantis
10. Sang a solo
11. Bungee jumped
12. Visited Paris
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty
18. Grown your own vegetables
19. Seen the Mona Lisa in France
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill
24. Built a snow fort
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset
31. Hit a home run
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person (hier hoop ik volgend jaar verandering in te brengen)
34. Visited the birthplace of your ancestors
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language
37. Had enough money to be truly satisfied
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person
39. Gone rock climbing
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa Telt Mauritius?
    
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury
91. Met someone famous
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone
99. Been stung by a bee
100. Read an entire book in one day

Blog Action Day

15 oktober vandaag. Bloggen over armoede. Niet simpel om zo meteen iets uit mijn mouw te schudden. De clichés, dat kan altijd: het is een onrecht, niemand mag arm zijn, weg met armoede!

Maar iedereen weet dat het allemaal niet zo simpel is. En wat is armoede? Materiële armoede is erg: geen eten kunnen kopen, geen kleren, geen huis hebben. Uren moeten lopen voor water. Ziek zijn en de medicijnen niet kunnen betalen. Naar school willen maar niet kunnen. Triest.

Maar nog triester is psychologische armoede: geen liefde krijgen, eenzaamheid alom, kinderen die opgesloten worden gedurende jaren, babietjes die nooit aangeraakt worden, nooit geknuffeld. Dat blijft hangen voor de rest van je leven. Er zijn kinderen die geliefd zijn, voelen dat er mensen zijn die om hen geven en van hen houden, maar die weinig of geen eten kunnen krijgen, geen cadeautjes met Kerst en voor hun verjaardag, die niet naar school kunnen of geen medische behandeling kunnen krijgen. Materiële armoede dus, maar in een liefdevolle omgeving. En dan zijn daar die andere kinderen, die opgroeien in een koude omgeving, geen liefde krijgen, maar kletsen en lelijke dingen horen. Kinderen waar niet naar gekeken wordt, die aan hun lot worden overgelaten. Hoe erg materiële armoede ook, die armoede is volgens mij veel erger...

Liefde, voor iedereen!

En dan opeens

Is alle hoop verdwenen...
Ik heb Luca eens mogen ontmoeten en ik vond haar een heel bijzonder en leuk kindje.

Het is moeilijk om de juiste woorden te vinden...

Met een harde smak val ik weer even terug met mijn 2 voeten op de grond en bedenk hoe ongelooflijk dankbaar wij moeten zijn voor onze drie kinderen...

Ze doen dat hier ook (2)

Dat is: onschuldige kinderen een fatsoenlijke medische behandeling ontzeggen.

Steunen, die zaak!

Koffie en soep

Koffie en groentensoep smaakt nog lekkerder als je kan delen met een leuke troep madammen!
Gisteren vertoefde ik in Pymble, tussen enkele Nederlandse blogdames, een Australische blogster en een Vlaamse niet-blogster. Lol en veel geklets verzekerd. We hebben weer een heleboel interessante analyses gemaakt...
Vlnr: Fiona, Marielle, Eveline, ikke, Babs en Marike. Nog, nog!

't is aan ullie voor een keertje

Heeft iemand vragen?

Inhaalmanoeuvre

Soms ontbreekt de goesting. Of heb ik geen tijd genoeg om me echt te zetten en te beginnen schrijven. Vandaar, vandaag: een inhaalmanoeuvre.

Ik moet al eens denken waar we waren gebleven. De laatste post dateert al van vorige woensdag. Ik moest het toen absoluut hebben over de school, maar eigenlijk had ik die dinsdag ook nog 7 dames en 7 kinderen op bezoek gehad voor lunch. Gelegenheid: Wikke's vertrek, wat ik heel erg betreur. Ik weet nog dat ik, een paar maanden voor we er weer moesten vertrekken, een fantastische madam had ontmoet in onze straat in Raleigh (USA), waar we toen woonden. Cathy was iemand met een andere visie, heel erg non-Amerikaans, een frisse wind. En ik voelde mij meteen thuis bij haar. En toen moesten we vertrekken... nog altijd spijt van dat ik haar niet beter heb leren kennen.
Hetzelfde gevoel bij Wikke: door gebrek aan auto aan beide kanten en toch wel een heel gedoe om 'gemakkelijk' af te spreken, heb ik het gevoel dat we onze vriendschap niet echt hebben kunnen uitdiepen (hoor mij!). Maar het klikt gewoon en dan is het jammer dat onze paden weer even uit elkaar gaan. Hopelijk kruisen ze elkaar weer als we terug in Europa vertoeven: zij in Nederland en ik een beetje meer Zuidelijk. Bij deze: doe er mij aan denken! We hebben gelukkig nog even tijd gehad voor een leuke lunch, samen met Eveline, Marike, Marielle en Inn, Cathy en Babs. Leuke circle of friends, voorwaar! Na Henriette haar vertrek in december (ook al zo snel), mag het nu wel echt stoppen, ik heb even genoeg van jammerlijke afscheiden...

Donderdag niets speciaals, vrijdag op stap om inkopen te doen. Zaterdagmorgen, voetbalmorgen. Luna won met haar ploeg met 9-1 van een team jongens, die de dames hadden zien arriveren en dachten hen serieus te kunnen afdrogen... volgende keer zullen ze twee keer nadenken, vooraleer zulke uitspraken te doen, hoop ik :-) .
Senne maakte de eerste goal van 5 en werd speler van de week. Ze beginnen al goed te spelen en vooral bij de meisjes is er een ongelooflijke samenhang, een serieux en een volharding. Nooit gezien: geen geklets, geen gezever, geen gegiechel: spelen en winnen! Super om te zien...

Et voila, vermits we nogal ver verwijderd zijn van onze circle of family and friends in België, en dat nog wel even gaat duren, wilde ik mijn 40ste hier toch een beetje vieren. (normaal hadden wij ter gelegenheid van dat heuglijke gebeuren en van ons 'nieuwe huis' een enorm tuinfeest moeten geven deze zomer. Maar vermits ons 'nieuwe huis' nog steeds in oude huis-staat verkeert en wij nu hier leven, zullen we dat maar gewoon 2 jaar uitstellen).
Dus: feest. De kinderen van de genodigden mochten voor een keer thuisblijven (dat viel bij de ouders nogal goed in de smaak :-)) en het mocht allemaal heel kleurrijk en vrolijk zijn. Een uitgebreide mix van geweldige Australiërs, Zuid-Afrikanen, Nederlanders en Belgen vulden ons huisje en het werd een super gezellig feestje. Bedankt allemaal. Hopelijk is er binnenkort nog iemand jarig... We zijn namelijk nogal voor feestjes (hierna enkele slechte foto's: de uitnodiging, voor, tijdens en na).

Alleen Manu, kersvers zoontje van Veronique en Tim kwam mee: drie weken oud en een voorbeeldig ventje! Een mens zou warempel terug goesting krijgen in een baby... Gelukkig gaat dat over als dat schattige boeleke met mama en papa naar huis gaat en we met het oog op een fijne nacht slaap, in bed kunnen kruipen tot een uur of 9, woeha!

Zondag was het moederdag. Ik kreeg leuke cadeautjes van de kindjes, bloemetjes van hubbie en een lekker ontbijtje. Het hoofd wilde niet helemaal mee (witte wijn, mijnheer!) en ietwat te weinig slaap eisen onvermijdelijk hun tol. We hebben bijgevolg zondag gewoon wat rondgewaggeld in huis, wat opgeruimd en onze mama's aan de andere kant van de bol gebeld.

Maandag verliep ook nogal rustig. Ik had nog een Engelse en Franse mede-3H-mama op bezoek om plannen te maken voor deze term. Wij zijn de klasmama's dit jaar en elke trimester wordt er een activiteit georganiseerd voor de ouders. Deze trimester wordt het een etentje bij de Thai (vorige keer was het koffieklets) en volgende keer gaan we misschien bowlen. Dat is echt wel leuk, op die manier leer je ook de mama's (en soms papa's) achter de kindjes kennen...

En vandaag, wel, hier zit ik. Maar ik moet nu de garage gaan opruimen, er is onweer voorspeld en zoals geweten, is onze garage niet waterdicht.
Bij deze, morgen deel drie van ons vakantie en misschien nog wat meer...

Een beetje stillekes

Het is hier, zoals u ongetwijfeld heeft gemerkt, wat stilletjes tegenwoordig. Dat is gewoon omdat ik terug even moet zoeken naar wat meer inspiratie. Ik wil veel schrijven, maar doordat er nu toch meer mensen lezen en er heel wat bij zijn die ik niet ken, voel ik me een beetje meer geremd... 't Is blijkbaar een probleem dat nog wat mensen hebben (ik hoop dat ze terugkomt, nochtans).
Ik kom er wel uit. Het is eigen aan het medium, we wisten dat wel een beetje.

Uiteraard heeft veel ook te maken met het weer in de plooi moeten vallen. Term 2 is begonnen en dat is even weer zoeken naar het juiste ritme, intussen staat er hier al heel wat op mijn agenda (wat natuurlijk alleen maar toe te juichen is) en moet er nog veel beslist en bekeken worden ivm ons huis in Herent. De kinderen hebben ook net de eerste week school achter de rug en er moet terug gezorgd worden voor boterhammekes, genoeg fatsoenlijk eten met groenten en fruit en schoon gestreken uniformkes.
En blijkbaar ben ik nog altijd niet goed genoeg georganiseerd.
't Zal gewoon dat zijn.

Komt in orde.

Opgepast!

In de balk hiernaast: een nieuwe enquête en een lijst met Vlaamse blogs die ik volg.
Maar ik moet eerlijkheidshalve dit waarschuwingsbericht plaatsen:

Blogs volgen is uitermate verslavend!

Ondergetekende is niet verantwoordelijk voor gebeurlijke problemen met uw werkgever/partner/kinderen.

Allez, hup!

Vertel eens hoe jullie weekend geweest is...
't Is hier weer allemaal eenrichtingsverkeer tegenwoordig!

De bloggers zijn uiteraard vrijgesteld!

Nederlandse blogdames

Koffieklets op een terras bij dertig graden: mijn favoriete bezigheid, voorwaar (word ik nu oud?).

En als het dan nog eens gezellig is, met leuke mensen, mag dat mij nog eens overkomen.
Wikke, Eveline en Marielle, al mijn vooroordelen over Nederlanders smelten als sneeuw voor de zon... :-) Woeha!!!

Bloggen in Vlaanderen (2)

Vervolg van de Wijvenweek

3. Mannen
Ik heb er goed over nagedacht.

6. Wat mannen niet begrijpen
Hoe vrouwenhersens in elkaar zitten, vrouwelijke hormonenhuishouding en vrouwelijke tegenstrijdigheden.

't Is hopeloos. Maar we zullen het ermee moeten doen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van mijn man en van mannen in het algemeen. Ze hebben hun functie. Ze kunnen nuttig zijn, vriendelijk, liefdevol en grappig. Maar evengoed ergeren ze mij soms blauw.
En eigenlijk is dat niet helemaal eerlijk, we moeten iets verdraagzamer zijn. Het is nu eenmaal een feit dat zij de wereld en de dingen erin niet zien zoals wij. De kunst is om de twee visies te begrijpen en ze te verzoenen.
Ik vrees dat het een eeuwige strijd zal zijn.

Emotionele gelijkheid tussen man en vrouw, volgens mij bestaat het niet.
Financiële gelijkheid, gelijke kansen en die dingen, dat is weer een andere kwestie, daar mag zelfs geen twijfel over bestaan.

Ik heb (een beetje) gezegd. Indien u meer wil weten over mijn visie op mannen, gelieve een afspraak te maken.

7. Vrij onderwerp
Ik dacht, laat ik eens schrijven over de dagelijkse vraag: 'wat eten we vandaag?'

Tegen een uur of 4 komt de vraag op en dan ga ik al eens kijken in de koelkast. Maar dat is eigenlijk al te laat, zeker als ik dan vaststel dat er niets in huis is. Ik heb meestal geen zin om met de fiets naar de winkel te rijden, met de drie kinderen erbij en wachten tot Filip thuis is voor de auto, is meestal te laat.
Ik heb wel een aantal klassiekers, waaronder spaghetti, dat is vlug klaar en iedereen vindt dat wel lekker. Voor de klassiekers heb ik meestal alles in huis. Bij goed weer grijpen we vaak terug naar BBQ, ook altijd een hit. Ikzelf hou van sla of rauwe spinazie met van alles in (feta-kaas, kerstomaatjes, pine-nootjes, ...). Luna zweert bij macaroni, maar ze is de enige, dus dat komt niet vaak op tafel. Rune maakt graag koude schotel en Senne wil liefst Pizza of pasta. Filip is nogal flexibel, maar het moet gezond zijn, zonder room of vetstoffen, met groenten en een klein stukje vlees, gevogelte of vis. Gisteren aten we bruine rijst met tijgergarnalen, tonijn, mais en doperwtjes en dat viel wel in de smaak. Tegenwoordig eten we ook linzen en zoete aardappel en bijna altijd look (wij moeten echt bekend staan als de stink-familie :-)). Het zijn bijna altijd moment-ideeën, die opborrelen om half zes 's avonds.

Ik moet dringend terug in mijn boekskes kijken en een 4-dagen menu opstellen. Dat is toch zoveel gemakkelijker: je beslist op een bepaalde dag wat er de volgende dagen zal gegeten worden, je doet alle boodschappen en klaar is kees. Geen hersenbrekers meer, geen gezoek in kasten en koelkast op zoek naar iets eetbaars.
Dan mag er natuurlijk niets misgaan en moet ik goed plannen, en als we lasagne eten moet het winters of herfstig weer zijn, anders krijg ik commentaar. Te kinderlijk? (kip met appelmoes, vb) Commentaar (van alle 4!) Te Vlaamse kost-ig? Inderdaad...
We kunnen geen gebruik maken van school- en bedrijfsrestaurants, het gezonde, gevarieerde eten moet echt van hier in huis komen. Soms gaan we eens voor Chinees, maar dat is nooit echt lekker en ook behoorlijk duur. Frietkoten zijn onbestaand en ander fast-food is wat het is: fast food, niet gezond en dikwijls niet eens lekker.

Maar soms heb ik er dus ECHT geen zin in, elke dag iets nieuws verzinnen. Ik zal de hits ook eens gewoon opschrijven en dan kan ik daar makkelijker naar teruggrijpen.
Organisatie, weeral, zeker?

Bloggen in Vlaanderen

In Vlaanderen wordt er duchtig geblogd. Ikzelf volg een aantal zeer verdienstelijke blogs, meestal van vrouwen (toeval?) (ik zal bij deze mijn links hiernaast eens updaten).
Af en toe wordt er eens volgens thema geblogd en dat is wel eens fijn om te lezen. Officieel durf ik niet goed meedoen, omdat mijn blog van een andere orde is: buitenlandse/expat/verweg blog en dus voel ik mij niet echt op mijn gemak tussen al die Vlaamse bloggende dames en heren. Zij schrijven over het Dagelijks Leven en ik over ons leven in het buitenland. Dat is anders. Maar officieus wil ik dus wel eens meedoen. En daarom: wijvenweek. Weliswaar een week later. En geen hele week.

Ik weet het, het is een wat vreemde titel. Maar iemand die wel eens de blogwereld binnentreedt, weet wat er aan de hand is. Voor de leken: Lilith won een blogprijs en kreeg het verwijt (of zo klonk het althans) een wijvenblog vol te schrijven. Daarop dacht ze, ik zal eens laten zien wat dat is, een wijvenblog, trommelde een paar straffe madammen op en vroeg hen te schrijven over wijvendingen. Ik ga maar even in op de titel. Of u wijf een goed of slecht synoniem vindt voor 'vrouw', ik moet het echt niet weten. Geen energieverspilling. Ik aanschouw het persoonlijk als een compliment als iemand van mij zegt dat ik een straf wijf ben en als een belediging als iemand mij een stom wijf noemt. Maar wijf kan vervangen worden door vrouw, madam, of iets dergelijks. Het laat mij dus steenkoud. (die van ons, dat vind ik daarentegen wel erg!)
Maar waarover het gaat, zijn de onderwerpen. Vrouwenthema's en daar kunnen we allemaal heel goed over schrijven.
Daar gaan we:

1 : Mijn wijflijf
Lijf en ik dat is iets raars. Lijf doet niet wat ik wil. Ik wil minder Lijf, maar Lijf wil niet mee. Vroeger was Lijf nogal in orde. Buiten Buik, die was altijd bron van ongenoegen. 3 keer negen maand heeft mij dat niets kunnen schelen en liet ik Buik volledig links liggen. Maar Buik is volledig terug en wil niet meer genegeerd worden. Buik IS niet meer te negeren. Actie dringt zich op, want ik heb gehoord dat Buik gevaarlijk kan zijn. Eerst een actieplan.
Lijf gaat voor de rest nogal goed mee met de leeftijd. Lijf geeft mij geen ouderdomskwalen, geen stramme spieren en botten tot nu toe. Wat gebroebelde benen misschien en wat schoonheidsfoutjes hier en daar. Maar dat is NORMAAL voor mijn leeftijd, dus verwaarloosbaar.
Als ik niet naar Lijf kijk, ben ik vrij gelukkig (afgezien van Buik, maar dat is dus een heel andere kwestie). Ik voel mij namelijk niet een met Lijf, Lijf en ik horen in mijn hoofd niet bij elkaar. Als ik naar Lijf kijk, ben ik nogal ongelukkig. Dus... inderdaad, we kijken niet veel naar Lijf. En we hopen dat niemand foto's neemt of filmkes draait en ze mij nadien laat zien, want daarmee kan iemand mij dus (meestal ongeweten) zwaar ongelukkig maken. Zwemmen in de zee, aan een vol strand? Misschien, met een badpak aan. Bikini's zijn absoluut taboe en als er volk bij is dat we kennen, zal ik mijn dikke teen in het water steken, maar daar zal het bij blijven. Make-up, ja, beperkt. Ik wil eigenlijk wel eens dat een professional mij opmaakt en zegt wat leuke en mooie kleuren zijn voor mij. Voorlopig doe ik het zelf en probeer ik af en toe iets uit de Libelle.
Hoe heet dat? Ontkenning? Ja, in die fase zit ik met Lijf. Ik moet nog leren leven met Lijf. 't Wordt misschien tijd.

2. Shoppen
Vroeger (zo'n 17 jaar geleden) was shoppen leuk. Ik was alleen, werkte voor mezelf, had geen kinderen en geen partner. Ik durfde al eens iets uit te geven aan mezelf. Nooit excessief, want zo ben ik niet grootgebracht, gelukkig. Maar af en toe mocht al eens iets. Toen kwamen de partner en de kinderen. En kocht ik voor hen. Nu is het bijna helemaal gedaan. Nu zijn we aan het verbouwen :-) Voor de kinderen is dat OK, ze dragen meestal een uniform (wreed gemakkelijk, ik zal het u zeggen!) en mijn liefste zus geeft heel veel door van haar kindjes. De partner heeft af en toe een nieuwe broek nodig en een paar nieuwe hemden en T-shirts, maar is ook niet van het gat-in-de-hand-type. En ikzelf heb tegenwoordig meestal geen zin om zelfs al maar iets te passen (zie punt 1). Het is dus van te moeten. En ook altijd uit de solden, maar dat vind ik niets om mij over te schamen, want kleren kosten sowieso te veel. Het spijtige van de zaak is dat ik wel van het type ik-heb-niets-om-aan-te-doen ben op sommige momenten en dat is nogal vervelend . Soms neem ik me voor om iets te gaan kopen voor mezelf en dan geniet ik wel van het rondlopen en van het kijken. Maar iets kopen komt er meestal niet van. Als ik een zak bij heb, is het een van een kinderwinkel. Voorlopig kom ik ook niet veel buiten, dus het stoort me niet echt. Ik zal moeten investeren als ik terug ga werken...

3. Mannen
Mmm, moeilijk, ik zal daar nog eens over nadenken.

4. Mijn huishouden
Daar heb ik al over gepost, ik ga het niet allemaal herhalen. Het komt erop neer dat ik graag een vlot lopend huishouden zou hebben, maar dat mij dat toch niet lukt. Omdat ik mijn tijd er niet wil insteken. En omdat dat hier een straatje zonder eind is. En omdat een proper huis hebben na een uur al niet meer zichtbaar is. En omdat ik geen zin heb om mij een huissloor te voelen die enkel thuis is om het huishouden te doen en de rommel achter iedereen zijn g...t op te ruimen. En omdat ik liever andere dingen doe. Dus heb ik een huishouden dat niet altijd vlot loopt. En daar moet iedereen maar mee leren leven.

5. Kinderen
Ik heb altijd 4 kinderen gewild (het zijn er drie geworden, na Senne zag ik het even niet meer zitten). Ik ben leidster geweest bij de scouts, ik heb gebabysit als zot, ik had al vroeg een kinderwens. Er was een tijd dat ik het gevoel had te lang te moeten wachten om mama te worden.
Ik ben uiteindelijk mama geworden op mijn 29ste. Langer had het niet moeten duren. Maar ik ben wel blij dat ik voor het mama-zijn heb kunnen reizen, uitgaan en onbezorgd leven.
En toen kwam Rune. En was het onbezorgde voorbij. Ik wilde niets liever dan voor mijn kinderen zorgen. Ik wilde nog kinderen en nog. En ik ben blij dat ik al die jaren fulltime voor hen heb mogen zorgen.
De laatste tijd is er iets veranderd. Ik leef in tegenstrijd. Ik blijk een onvoorstelbare moederkloek te zijn. Ik wil er zijn voor mijn kinderen, ik wil voor hen zorgen en hen liefhebben. Maar ik besef dat de tijd vliegt en dat ik weer dingen wil voor mij, in de vorm van werken. En daar maak ik me zorgen over, want de twee combineren lijkt me een onmogelijke opdracht. Ik wil mezelf ontplooiien (wat een stom woord), ik wil leren en volwassen dingen beleven. Ik wil nog iets verwezenlijken. Maar het kan niet. Ik kan mijn bloedjes niet achterlaten. Ik kan het emotioneel niet opbrengen, zonder mij schuldig te voelen. Ik heb nooit gekozen voor 3 kinderen om hen dan over te laten aan naschoolse opvang en allerlei vakantieoplossingen, waar ik overigens helemaal NIETS tegen heb. Maar ik vind het moeilijk. Ik kan halftijds gaan werken, maar ik besef dat niemand op halftijdse basis dingen kan verwezenlijken. Et voila, ziehier mijn midlife crisis!

Ik ben heel erg gelukkig met mijn kinderen, het zijn stuk voor stuk schatjes, met hun eigen persoonlijkheid. Het is een uitdaging om hen te helpen zich te ontwikkelen tot fijne mensen en het is voorwaar een emotionele zoektocht. Ik raad het iedereen aan, maar met de bijkomende boodschap dat moeder zijn een heel bewuste keuze moet zijn en dat je weet waaraan je begint.
En bij deze besef ik dat er nog veel denkwerk moet gebeuren...

6. Wat mannen niet begrijpen Hoort bij punt 3.

Morgen meer. De kinderen zijn thuis.

Op verzoek...

Speciaal voor Tine en Hilde, die op dit moment nacht doen op de kinderafdeling in het UZ Gasthuisberg, en trouw elke nacht op zoek gaan naar nieuwe berichtjes op deze blog: dat telefoontje van daarnet was waarlijk geweldig! We gaan dat zeker meer doen!
Dikke kus, ik mis jullie!

En dit is de enige foto die ik nog heb van ons, genomen op oudjaar 2005!

Australia - Part 3

10 dingen waar Australië Sydney (?) niet fier moet op zijn

2. Internet

Wij hebben een Internetaansluiting. Enfin, iets dat erop trekt. Enige uitleg is nodig. Elke maand krijgen wij 3 gigabyte om 'op' te doen. 3 GB voor een hele maand. Daarmee moet worden gemaild, geblogd, foto's ge-upload en gedownload, ge-MSN-et naar het nieuws gekeken, filmpjes bekeken en spelletjes gespeeld. En ook gebeld, want wij bellen via het internet naar onze naasten en geliefden aan de andere kant van de bol (met www.voipbuster.com). Wel, je moet eens proberen om dat allemaal te doen met 3 gigabyte! ONMOGELIJK! Bijgevolg zijn al afgeschaft: online nieuws kijken, Ketnetkick spelen, online Playmobil spelen, foto's uploaden, you tube-filmpjes bekijken, ... En sinds een dag of 3 bellen. Want we zitten al 4 dagen boven onze limiet en dan wordt de snelheid van de internet-verbinding teruggeschroefd. We kunnen nog mailen en surfen, maar dat gaat zo traag dat we tussen twee webpagina's rustig een tas koffie kunnen gaan halen, die helemaal opslurpen, daarna nog een deftig WC-bezoek kunnen afleggen, alwaar wij een halve HUMO kunnen verslinden, daarna nog een wandelingetje kunnen gaan doen, om dan langzaam terug te keren richting scherm en een pagina met tekst, maar zonder afbeeldingen te zien verschijnen. Onnodig te zeggen dat bellen in die omstandigheden nogal mo..ei..il...ijk is. Er zit niets anders op dan te wachten tot 5 maart middernacht. Pas uw abonnement aan, zegt u? Gaarne, maar eerst en vooral kost 3 GB per maand al een slordige 40 dollar (25 euro) en daarbij worden zulke contracten hier afgesloten per periodes, in ons geval 18 maanden. Opzeggen gaat niet, tenzij u de volle 18 maanden betaalt. Aanpassen gaat, maar dan gaat een nieuwe periode van 18 maanden in en zoals de zaken er nu voorstaan, keren wij terug naar belgenland binnen 15 maanden...Dus wacht ik geduldig nog 2 dagen om al mijn vriendinnetjes en familie te bellen... grrrrrr.