Jawel, ik moet een dag 0 invoeren. Er was nog zoveel te doen gisteren. We moesten uitchecken, de valiezen naar Hans en Babs brengen, boodschappen doen, naar de post en naar Kmart voor een gasfles. En er sneuvelde nog een deksel van een doos, zodat we die ook moesten vervangen. Maar het meest jammer was het feit dat de nieuwe fotozak, die ik op 25 mei had besteld, nog niet was aangekomen en ik dus noodgedwongen een andere moest gaan kopen in een winkel in Sydney.
Het huis werd gisteren ook geïnspecteerd. Daarvoor kwam de dame van het verhuurbureau langs. Gelukkig keurde ze ons zware poetswerk goed en kregen we een ‘all clear’. De waarborg komt dus volledig terug. En dan moest de auto helemaal gepakt worden: het rek op het dak, de dozen vastsjorren, de koelkast vullen, de dozen inladen. En toen was het half negen. Te laat om nog te vertrekken. We hadden gelukkig al een overnachting met diner aangeboden gekregen bij Hans en Babs en konden zo een drukke dag afsluiten in leuk gezelschap.
Posts tonen met het label reis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label reis. Alle posts tonen
woensdag 16 juni 2010
woensdag 2 juni 2010
Dag -13: eentje van mooie verrassingen
Vermits wij binnenkort even door OZ gaan trekken en daarbij frisse nachten in een tent tijdens de harde Ozzie winter tegemoet zien (althans toch in het Zuiden), hebben wij onszelve maar een betere slaapzak aangeschaft, evenals thermisch ondergoed, een goei muts en slaapzakliners uit zijde. Dat laatste zorgt ervoor dat de slaapzak proper blijft (gewoon de liner af en toe wassen en klaar is kees) en zijde zorgt voor extra warmte. Wel, de slaapzakken zijn aangekomen. Ha. Wij zullen geen kou lijden!
Ook, vermits wij meerdere lange weken zullen rondtoeren in een volgestouwde auto, moeten wij onze kroost op de achterbank koest kunnen houden, terwijl wij van de 'scenery' genieten. Vandaar de nieuwste MP3 aanschaffen van een welbekend fruitmerk. Ik denk dat ze content waren :-)
Ook, vermits wij meerdere lange weken zullen rondtoeren in een volgestouwde auto, moeten wij onze kroost op de achterbank koest kunnen houden, terwijl wij van de 'scenery' genieten. Vandaar de nieuwste MP3 aanschaffen van een welbekend fruitmerk. Ik denk dat ze content waren :-)
vrijdag 16 april 2010
Warrumbungles met Pasen
Het Paasweekend is hier zowat het enige extra lange weekend in het jaar: Goede Vrijdag, weekend en Paasmaandag zijn feestdagen. Dus de helft van OZ gaat dan even weg. Zo ook wij. Maar wij gaan dan net nog iets langer, want wij zijn geen OZ :-) Alsook een hoop van onze Belgische vriendjes. 8 volwassenen en 10 kinderen, da's al een hoopje en alles is weer prima verlopen.
Filip zorgde voor een uitgebreid programma, ikke voor wat reservaties en voila, vrijdagmorgen om 5u waren we al op weg. Dat moest, wat we hadden een 'ritje' van 6u voor de boeg en als je nog plaats wil op de campings kan je niet in de namiddag aankomen...
Mooi op tijd kwamen we aan in Warrumbungle National Park, een van de pareltjes van NSW, 450 km Noordwest van Sydney.
We versierden een mooi plekje, maakten er een mooie 'leefruimte' van, met tenten en camper in een cirkel, vuurtje en stoeltjes in het midden, een plekje voor de 10 kinderen en een afdakje voor de 'mensen'.
In de namiddag reden we nog naar een Whitegum lookout, met prachtig zicht op het park.
In de namiddag stonden de Sandstone Caves op het programma, een prachtig stukje natuur. 's Avonds kregen we een semi-professionele uitleg over de Zuidelijk Halfrond-elijke sterrenhemel. Dit stukje van NSW is uitermate geschikt voor ruimte-observaties door de combinatie van hoogte (1160 meter boven de zeespiegel), lage vochtigheid, een rustige atmosfeer met grote helderheid, zuivere lucht, plus een gemiddelde van 70% open nacht-hemels en de beperkte lichtvervuiling. Ook de grootste telescoop van Australië is hier. We konden Saturnus, Mars en de Maan in al hun glorie bewonderen. Een grote sterrenkijker helpt en het wordt dubbel zo fijn als je je digitale camera kan bevestigen op de telescoop. De foto's zijn wel degelijk gemaakt met onze camera! Je ziet detail van de maan en een sterrengroep, die deel uitmaakt van de 'Saucepan', een constellatie die je hier kan zien en deel uitmaakt van ORION.
Met Pasen komt de Paashaas en die had ook de weg naar ons plekje gevonden. Er werd nadien lustig geknutseld en gespeeld. In de namiddag kregen de kinderen uitleg van enkele rangers over het rivierleven. Ze vingen kleine kikkertjes, bloedzuigers, allerhande waterinsecten en zelfs kreeftjes. Nadien werden ze allemaal weer vrijgelaten :-)
Op maandag stond de grote dagtocht op het programma. Een fikse wandeling van 14 km pracht, bergop, langs de flanken van de Grand Hightops van Warrumbungle, met zicht op 'the Breadknife' en Mt Exmouth. Wij, bezorgde ouders als we zijn, dachten dat de kinderen het misschien wel moeilijk zouden kunnen hebben.
Maar het bleken niet de kinderen die de grootste problemen hadden :-) Integendeel, we kregen geregeld te horen dat we wat rapper moesten gaan...
Op dinsdag reden we naar Mount Kaputar, anderhalf uurtje rijden naar het Noorden, waar nog ander natuurschoon te bewonderen was. Het weer was intussen omgeslagen en het uitzicht hebben we nog tegoed, wegens te veel mist en te harde regen. Jammer, want ik vermoed dat het eindeloos moet zijn. Sawn Rocks konden we wel bewonderen, een fijne geologisch verschijnsel dat er vrij indrukwekkend uitziet. Onderweg kwamen we ook wat katoenvelden tegen, een primeur voor ons.
De volgende ochtend regende het nog. We pakten alles dan maar nat in en reden vlotjes naar huis :-)
En dan mag ik natuurlijk niet vergeten vertellen hoe leuk het allemaal was: de omgeving, de avonden, de activiteiten. Het eten was lekker, het gezelschap super en de kinderen heel braaf. Die hebben zich trouwens reuze geamuseerd op het kampterrein, tijdens de tochtjes en 's avonds rond het vuur.
Onbetaalbaar, zo'n vakanties, bedankt iedereen!
Filip zorgde voor een uitgebreid programma, ikke voor wat reservaties en voila, vrijdagmorgen om 5u waren we al op weg. Dat moest, wat we hadden een 'ritje' van 6u voor de boeg en als je nog plaats wil op de campings kan je niet in de namiddag aankomen...
Mooi op tijd kwamen we aan in Warrumbungle National Park, een van de pareltjes van NSW, 450 km Noordwest van Sydney.
We versierden een mooi plekje, maakten er een mooie 'leefruimte' van, met tenten en camper in een cirkel, vuurtje en stoeltjes in het midden, een plekje voor de 10 kinderen en een afdakje voor de 'mensen'.
In de namiddag reden we nog naar een Whitegum lookout, met prachtig zicht op het park.
(klik op de foto's om te vergroten)
De volgende morgen hadden we meteen een wandeling-met-uitleg geboekt. Een aboriginal vrouw en man gaven uitleg over de sites en de natuur. De jongens en mannen mochten op een bepaald moment in een 'mannengrot' voor wat meer uitleg, terwijl de meisjes zichzelf beschilderden met natuurlijke verf. Na de wandeling werd er nog wat gespeeld in het riviertje.
In de namiddag stonden de Sandstone Caves op het programma, een prachtig stukje natuur. 's Avonds kregen we een semi-professionele uitleg over de Zuidelijk Halfrond-elijke sterrenhemel. Dit stukje van NSW is uitermate geschikt voor ruimte-observaties door de combinatie van hoogte (1160 meter boven de zeespiegel), lage vochtigheid, een rustige atmosfeer met grote helderheid, zuivere lucht, plus een gemiddelde van 70% open nacht-hemels en de beperkte lichtvervuiling. Ook de grootste telescoop van Australië is hier. We konden Saturnus, Mars en de Maan in al hun glorie bewonderen. Een grote sterrenkijker helpt en het wordt dubbel zo fijn als je je digitale camera kan bevestigen op de telescoop. De foto's zijn wel degelijk gemaakt met onze camera! Je ziet detail van de maan en een sterrengroep, die deel uitmaakt van de 'Saucepan', een constellatie die je hier kan zien en deel uitmaakt van ORION.
Met Pasen komt de Paashaas en die had ook de weg naar ons plekje gevonden. Er werd nadien lustig geknutseld en gespeeld. In de namiddag kregen de kinderen uitleg van enkele rangers over het rivierleven. Ze vingen kleine kikkertjes, bloedzuigers, allerhande waterinsecten en zelfs kreeftjes. Nadien werden ze allemaal weer vrijgelaten :-)
Op maandag stond de grote dagtocht op het programma. Een fikse wandeling van 14 km pracht, bergop, langs de flanken van de Grand Hightops van Warrumbungle, met zicht op 'the Breadknife' en Mt Exmouth. Wij, bezorgde ouders als we zijn, dachten dat de kinderen het misschien wel moeilijk zouden kunnen hebben.
Maar het bleken niet de kinderen die de grootste problemen hadden :-) Integendeel, we kregen geregeld te horen dat we wat rapper moesten gaan...
Op dinsdag reden we naar Mount Kaputar, anderhalf uurtje rijden naar het Noorden, waar nog ander natuurschoon te bewonderen was. Het weer was intussen omgeslagen en het uitzicht hebben we nog tegoed, wegens te veel mist en te harde regen. Jammer, want ik vermoed dat het eindeloos moet zijn. Sawn Rocks konden we wel bewonderen, een fijne geologisch verschijnsel dat er vrij indrukwekkend uitziet. Onderweg kwamen we ook wat katoenvelden tegen, een primeur voor ons.
Op de terugweg naar het kamp, reden we nog langs de grootste site van Australische radiotelescopen. 5 op een rij, verplaatsbaar via een rail. Super. We gingen er gewoon eens langsrijden, maar de site bleek heel groot te zijn, met een bezoekerscentrum en veel uitleg. En met doe-dingen voor de kinderen. Jammer dat we niet konden blijven, want het werd al donker en het regende. We probeerden nog wat info mee te pikken waar kon. Als je er zelf eens passeert, zeker doen!
De volgende ochtend regende het nog. We pakten alles dan maar nat in en reden vlotjes naar huis :-)
En dan mag ik natuurlijk niet vergeten vertellen hoe leuk het allemaal was: de omgeving, de avonden, de activiteiten. Het eten was lekker, het gezelschap super en de kinderen heel braaf. Die hebben zich trouwens reuze geamuseerd op het kampterrein, tijdens de tochtjes en 's avonds rond het vuur.
Onbetaalbaar, zo'n vakanties, bedankt iedereen!
maandag 30 november 2009
Gisteren, vandaag en morgen
Vandaag heb ik een paar berichtjes klaarstaan om te posten, maar die verdikkeme PC van ons heeft het nu helemaal laten afweten. En vermits daar mijn foto's opstaan en ik ook met die computer mijn films moet editeren, blijven de posts voorlopig ongepost. Morgen hopelijk verbetering. Daarom dit korte bericht dan maar.
Gisteren mochten we een druk maar heel fijn weekend afsluiten met het bezoek van Hans en Babs, tijdens een fijne namiddag. In de voormiddag, of eigenlijk vroege morgen, waren we aan Balmoral beach met Jacquay en Bruce. De mannen waren 's ochtends om 7u begonnen aan een tochtje kanovaren in de baai van het Spit en de dames en dochters hebben hen daarna vervoegd voor een ontbijtje in een super plekje aan het strand.
Sydney is zondagmorgen ook weer getroffen door een duststorm, maar deze keer geen rode, gewone een beige... Het leek heel erg op de rook van een bushfire, maar dan zonder brandgeur.
J&B verlaten begin januari Sydney om een nieuw leven te beginnen op hun 26ha farm in Tasmanie. En voor vooral Senne en voor mij is dat wel droevig nieuws, vermits wij met Cameron en Jacquay heel close waren (zijn). Ik ben alvast beginnen sparen voor een trip naar Tazzie binnen een jaar of drie...
Zaterdag verhuisden Bart en Sabine en zij hadden een vijftal Belgische krachtpatsers rond zich verzameld voor het zwaardere werk. Die moesten 's avonds terug op krachten komen na een dag hard labeur en iedereen is hier de dag komen afsluiten met een BBQ. De kinderen hebben nog lekker gezwommen, het was weer een hele lekkere 35 graden en rond een uur of 11 's avonds nog altijd een zwoele 28 buiten. Heerlijke avond!
Vrijdagavond werden we verwend: er werd voor ons gekookt voor de verandering. Wat een aangename verrassing. Maar ook dat verhaaltje is gelinkt aan foto's en dus hebben jullie dat nog te goed.
Vandaag is het weer opnieuw volledig omgeslagen. Vanochtend nog een aangename 21 graden en zon, in de namiddag regen, wind en 19. Ik zit hier intussen met een dikke trui. Morgen nog meer van dattum. Tegen het einde van de week wordt het weer een lekkere 27.
En morgen begint de zomer. Op 17/12 begint de schoolvakantie en we hopen weer een mooie reis te maken tijdens de weken erna. Filip en ik hebben elk 3 weken verlof. Dat betekent wel dat we met Kerst en Nieuwjaar ergens te velde in een tent zullen vertoeven. Ik zal nog eens moeten nadenken hoe ik dat wat creatief ga inkleden :-)
We hebben al echt hete dagen achter de rug (rond de 40 graden) , wat inhoudt dat we hier 's avonds wel wat moeite hebben met slapen. 34 graden op een slaapkamer is zo net iets te veel... en dit huis heeft geen airco, geen fans. We moeten het dus hebben van frisse lucht. Die dus al enkele keren niet is gekomen voor 's ochtends.
Voor mij blijft het ook heel vreemd om vanuit de hitte een fris winkelcentrum binnen te stappen, waar langs alle kanten kerstversiering, kerstmannetjes, glitter en strikken opduiken. Ik vrees dat het nooit gaat wennen...
11 januari beginnen we weer te werken en op 28 januari begint het nieuwe schooljaar.
Maar dat is nog zo heeel ver weg!
Gisteren mochten we een druk maar heel fijn weekend afsluiten met het bezoek van Hans en Babs, tijdens een fijne namiddag. In de voormiddag, of eigenlijk vroege morgen, waren we aan Balmoral beach met Jacquay en Bruce. De mannen waren 's ochtends om 7u begonnen aan een tochtje kanovaren in de baai van het Spit en de dames en dochters hebben hen daarna vervoegd voor een ontbijtje in een super plekje aan het strand.
Sydney is zondagmorgen ook weer getroffen door een duststorm, maar deze keer geen rode, gewone een beige... Het leek heel erg op de rook van een bushfire, maar dan zonder brandgeur.
J&B verlaten begin januari Sydney om een nieuw leven te beginnen op hun 26ha farm in Tasmanie. En voor vooral Senne en voor mij is dat wel droevig nieuws, vermits wij met Cameron en Jacquay heel close waren (zijn). Ik ben alvast beginnen sparen voor een trip naar Tazzie binnen een jaar of drie...
Zaterdag verhuisden Bart en Sabine en zij hadden een vijftal Belgische krachtpatsers rond zich verzameld voor het zwaardere werk. Die moesten 's avonds terug op krachten komen na een dag hard labeur en iedereen is hier de dag komen afsluiten met een BBQ. De kinderen hebben nog lekker gezwommen, het was weer een hele lekkere 35 graden en rond een uur of 11 's avonds nog altijd een zwoele 28 buiten. Heerlijke avond!
Vrijdagavond werden we verwend: er werd voor ons gekookt voor de verandering. Wat een aangename verrassing. Maar ook dat verhaaltje is gelinkt aan foto's en dus hebben jullie dat nog te goed.
Vandaag is het weer opnieuw volledig omgeslagen. Vanochtend nog een aangename 21 graden en zon, in de namiddag regen, wind en 19. Ik zit hier intussen met een dikke trui. Morgen nog meer van dattum. Tegen het einde van de week wordt het weer een lekkere 27.
En morgen begint de zomer. Op 17/12 begint de schoolvakantie en we hopen weer een mooie reis te maken tijdens de weken erna. Filip en ik hebben elk 3 weken verlof. Dat betekent wel dat we met Kerst en Nieuwjaar ergens te velde in een tent zullen vertoeven. Ik zal nog eens moeten nadenken hoe ik dat wat creatief ga inkleden :-)
We hebben al echt hete dagen achter de rug (rond de 40 graden) , wat inhoudt dat we hier 's avonds wel wat moeite hebben met slapen. 34 graden op een slaapkamer is zo net iets te veel... en dit huis heeft geen airco, geen fans. We moeten het dus hebben van frisse lucht. Die dus al enkele keren niet is gekomen voor 's ochtends.
Voor mij blijft het ook heel vreemd om vanuit de hitte een fris winkelcentrum binnen te stappen, waar langs alle kanten kerstversiering, kerstmannetjes, glitter en strikken opduiken. Ik vrees dat het nooit gaat wennen...
Maar dat is nog zo heeel ver weg!
woensdag 18 november 2009
Terug van veel te lang weggeweest - augustus-september 2009
Maar eerst even wat uitleg over de nieuwe blog. Af en toe hunker ik naar verandering. De meubels in ons huis blijven hier ook nooit lang op dezelfde plaats staan :-) Daarom ben ik maar gaan experimenteren met een nieuwe layout. Ziehier het resultaat. Het zal waarschijnlijk wel wat wennen zijn.
Ik begin het verhaal: wij zijn intussen verhuisd, maar dat had u al wel begrepen. Het nieuwe huis is al volop 'ingeleefd', de kinderen hebben hun draai gevonden en ook wij voelen ons hier heel goed. Het is hier rustig, een mooi plekje op een pleintje vol huizen met kinderen van dezelfde leeftijd als onze kiddies, een mooi zwembad en zo goed als in orde. Het blijft een Ozzie huis, slecht geisoleerd dus, maar al bij al ruim en perfect voor ons. De verhuisdozen zijn gepromoveerd naar doolhof in de garage, een verhuis-traditie hier. Hier wat foto's. Vooral onze Jacaranda, daar ben ik verliefd op. De paarse bloemen zijn zo mooi en de bomen staan allemaal in bloei nu en kleuren Sydney weer paars.
(Klik op de foto om te vergroten)
In augustus waren we even dakloos tussen twee huizen door en zijn we naar Belgie gereisd. Het was een surprise-visite, midden in de mooie Europese zomer en we hebben er allemaal zo van genoten! Het was heerlijk om familie en vrienden terug te zien, al was het maar voor even. De meisjes zijn enkele dagen gaan kamperen met Kris, de peter van Luna, Filip en ik hebben gewerkt in ons huis in Herent en heerlijk vakantie genomen. Het deed deugd om een aantal mensen te zien en voelen en tegelijk jammer omdat we zoveel vrienden en familie niet konden ontmoeten. We zijn allemaal verfrist teruggekomen. Dank je wel nog allemaal, voor de heerlijke ontvangst! Nog enkele foto's hier.
September, lente en heerlijk weer in Sydney. Een aantal uitstapjes, een kampeerweekend met de Vlamingen en veel plannen op de kalender. Het bewijs hieronder. En ook in september: een ontslag van mijnentwege. Te ver, te veel, te te. Op zoek naar iets anders dus.
Nog in september: Rune wordt 12! AL 12! Wat gaat de tijd vlug. We maken de woonkamer leeg, voorzien wat eten en een film en 6 meisjes worden verwacht voor een sleep-over. Rond 5 uur 's ochtends is het stil...
En in dezelfde maand: Sydney volledig rood gekleurd. Onvoorstelbaar. Nooit gezien. Eerste gedachte als we de gordijn openmaakten: het brandt! (we wonen niet zo heel ver van een Nationaal Park). Raam openmaken en ruiken. Geen brandgeur. Dan maar de TV opzetten, foto's maken en pas rond een uur of negen beseffen hoe mega speciaal dit is. Zelfs op de bodem van het zwembad lag een dun laagje rood stof. Weken erna kom ik nog rood stof tegen (o.a. op de koelkast :-)).
Eind september: einde van het voetbal seizoen. Gaat gepaard met een gala-dag, een tornooi dus en iedereen krijgt op het eind een gepersonaliseerde trofee. Altijd leuk en geweldig om mooie plaatjes te schieten. En omdat ik dit jaar manager speelde voor Luna's fantastische meisjes-ploeg, werd ik samen met de coach extra in de bloemetjes gezet! Leuk, leuk.
BTW: glad to back!
donderdag 12 februari 2009
Dag 7. Kakadu National Park
Een hels lawaai, daarvan werden we wakker. Een soort kaketoe, magpie-ganzen en kraaien. Met honderden. En onze tent was helemaal open, omdat het 's nachts een fijne 25 graden was en we zonder buitentent toch een beetje frisse lucht konden krijgen. De kraaien sloegen wel alles, zo brutaal! Eentje heeft het zelfs klaar gespeeld om in de openstaande autokoffer te vliegen en daar een (nog dicht) pak koekjes open te maken en eentje te stelen. Voor een vogel toch niet slecht om een pak koekjes te herkennen, niet? Leven genoeg dus op de camping, hoewel er geen mensen te bespeuren waren.
We begonnen onze dag met een bezoekje aan een de Mamukala Wetlands, een broed- en verzamelplaats voor ontelbare soorten vogels. Er was een observatiehut en een beetje ornitoloog had er vast uren kunnen slijten. Maar jonge kinderen kennen dat woord niet eens, laat staan dat ze boodschap hadden aan vogels kijken.
Hup met de geit dus, een beetje spanning invoeren. Op zoek naar aboriginal rotskunst. Nourlangie Rock wordt beschouwd als een van de belangrijkste plaatsen waar je Aboriginal rotstekeningen kan bewonderen. Men schat dat er zo'n 20000 jaar geleden al tekeningen werden aanbrachten. Als je interesse hebt, is het wel leuk om de link te volgen en wat uitleg te lezen over de verschillende tekeningen. Ik vond het zelf heel erg mooi en intrigerend en mijn interesse voor de cultuur werd met de minuut meer opgewekt. Ik zal me eens een mooi boek moeten aanschaffen, want bij 40 graden naar een gids luisteren, was in ons geval geen optie. (er waren er geen). De kinderen hadden er ook al gauw genoeg van, dorst en warm en veel wandelen, namelijk...
We gingen dan maar een boottochtje doen op Yellow River, dat werd in alle boekjes en infocenters aangeraden. We kregen deskundige uitleg van een plaatselijke gids, wat natuurlijk fantastisch was. Die mens kon geweldig vertellen, over de fauna en flora en over het leven van de mensen langs de rivier. De mooiste vogels hebben we gezien, de grootste krokodillen en de prachtigste bloemen. Super en meer dan zijn geld waard. Op de foto's staan heel veel verschillende vogels, allemaal mooi en heel speciaal, maar ik zal u de namenvloed besparen. Wie interesse heeft, kan o.a. hier terecht.
Tegen de avond reden we dan naar Ubirr, een andere site met rots-kunst. Die zouden we de dag nadien terug komen bewonderen, maar Ubirr is ook gekend om zijn platte rotsen en enorme uitzichten, van waar je 's avonds kan genieten van een schitterende zonsondergang. Wat wij dan ook met volle teugen hebben gedaan...
We begonnen onze dag met een bezoekje aan een de Mamukala Wetlands, een broed- en verzamelplaats voor ontelbare soorten vogels. Er was een observatiehut en een beetje ornitoloog had er vast uren kunnen slijten. Maar jonge kinderen kennen dat woord niet eens, laat staan dat ze boodschap hadden aan vogels kijken.
Hup met de geit dus, een beetje spanning invoeren. Op zoek naar aboriginal rotskunst. Nourlangie Rock wordt beschouwd als een van de belangrijkste plaatsen waar je Aboriginal rotstekeningen kan bewonderen. Men schat dat er zo'n 20000 jaar geleden al tekeningen werden aanbrachten. Als je interesse hebt, is het wel leuk om de link te volgen en wat uitleg te lezen over de verschillende tekeningen. Ik vond het zelf heel erg mooi en intrigerend en mijn interesse voor de cultuur werd met de minuut meer opgewekt. Ik zal me eens een mooi boek moeten aanschaffen, want bij 40 graden naar een gids luisteren, was in ons geval geen optie. (er waren er geen). De kinderen hadden er ook al gauw genoeg van, dorst en warm en veel wandelen, namelijk...
We gingen dan maar een boottochtje doen op Yellow River, dat werd in alle boekjes en infocenters aangeraden. We kregen deskundige uitleg van een plaatselijke gids, wat natuurlijk fantastisch was. Die mens kon geweldig vertellen, over de fauna en flora en over het leven van de mensen langs de rivier. De mooiste vogels hebben we gezien, de grootste krokodillen en de prachtigste bloemen. Super en meer dan zijn geld waard. Op de foto's staan heel veel verschillende vogels, allemaal mooi en heel speciaal, maar ik zal u de namenvloed besparen. Wie interesse heeft, kan o.a. hier terecht.
Tegen de avond reden we dan naar Ubirr, een andere site met rots-kunst. Die zouden we de dag nadien terug komen bewonderen, maar Ubirr is ook gekend om zijn platte rotsen en enorme uitzichten, van waar je 's avonds kan genieten van een schitterende zonsondergang. Wat wij dan ook met volle teugen hebben gedaan...
woensdag 4 februari 2009
Dag 6. Krokodillen!!!
Waar waren we gebleven? In Darwin dus. Het nachtje hotel deed wel eens deugd, maar de vochtige hitte buiten kon tellen de volgende morgen: het was een zwoele 39 graden. Filip ging de nieuwe jeep halen, terwijl ik met de kinderen in het hotel bleef: zo konden ze nog eens zwemmen en kreeg ik wat tijd om de route uit te stippelen. Rond de middag waren we weer geïnstalleerd, was de jeep rij-klaar en hadden we eten ingeslagen voor enkele dagen. We reden richting Kakadu National park, een van de hoogtepunten als je in de buurt van Darwin verblijft. En op de weg kom je voorbij Adelaide River, een modderige stroom vol krokodillen. En je kan er niet voorbij rijden zonder te gaan kijken naar de enorme springende beesten. Jawel, ze hebben er daar een bezienswaardigheid van gemaakt om tijdens een cruise op de rivier wat krokodillen te lokken en dan met een lange stok wat vlees boven hun neus te hangen. Uiteindelijk springen de kolossen meters hoog uit het water om het vlees te pakken te krijgen. Het klinkt allemaal erg commercieel, sommige mensen leven van deze cruises en milieuactivisten zijn er uiteraard niet over te spreken. Maar ik kan u vertellen dat het heel erg indrukwekkend is, een rechtopstaande krokodil van 4 meter, op 30 cm afstand van je hoofd, op zoek naar vlees. Maar de kinderen vonden het allerleukste dat ze elk 5 minuten de boot mochten besturen...
vrijdag 21 november 2008
Dag 5. Terug naar Alice Springs- Hop naar Darwin
Het was inpakken geblazen: vandaag moesten we de 450 km naar Alice Springs gedaan krijgen voor 16u (dan moest de jeep terug binnen) en om 18 hadden we een vliegtuig te halen.
We vertrokken mooi op tijd - om 9u was alles klaar en waren we al op weg. Dit keer namen we de grote weg: een echte highway...
De weg bleek nog altijd verlaten, buiten de bussen en de road trains. Die zie je in de outback geregeld rijden: een enorme vrachtwagen met soms 5 aanhangwagens, onvoorstelbaar!
Tegen de middag wilden we weer een mooi picknick plekje vinden, maar zo op de grote weg, daar zijn we niet zo voor... Op een bepaald moment reden we voorbij een wegwijzer naar Rainbow Valley, maar we hadden absoluut geen idee wat we moesten verwachten: een dorpje, een Aboriginal gemeenschap? We hadden ook geen idee van hoe ver het zou zijn. De wegwijzer zei: 4x4 recommended en dan zijn we zeker niet te houden! Na 20 km rode gravelbaan kwamen we aan in een klein natuurreservaat. Rainbow Valley blijkt een mooi stuk natuur te zijn. In het natte seizoen is er een enorme plas water, een thuis voor prachtige vogels en andere exotische dieren. In het droge seizoen, waar wij nog net in waren, is het een grote droge vlakte, met op de achtergrond Mushroom Rock. In Australië worden die plekjes zo mooi verzorgd! Er stonden borden met uitleg, er waren bio-Wc's, een mooie wandeling en natuurlijk: BBQ's en tafeltjes... picknickplaats gevonden en tegelijk genoten van een mooi stukje Australië. Jammer genoeg geen tijd voor de wandeling. Later, als we nog eens terugkomen...
We waren mooi op tijd in Alice Springs. De auto leegmaken, de hele map met CD's en DVD's vergeten onder de achterzetel, een taxi nemen naar de luchthaven en daar zaten we - na een hapje in de Qantas Business Club natuurlijk- op het vliegtuig naar Darwin.
Om 20u waren we in het hotel voor een nacht in een zacht bed en een grote wasbeurt. Al onze kleren zagen immers donkerrood. Maar met die wasmachines van hier (was van 16 min. op 20 graden) krijg je dat natuurlijk niet proper. Het was de idee dat telde, we zouden toch terug vuil worden...
We vertrokken mooi op tijd - om 9u was alles klaar en waren we al op weg. Dit keer namen we de grote weg: een echte highway...
De weg bleek nog altijd verlaten, buiten de bussen en de road trains. Die zie je in de outback geregeld rijden: een enorme vrachtwagen met soms 5 aanhangwagens, onvoorstelbaar!
Tegen de middag wilden we weer een mooi picknick plekje vinden, maar zo op de grote weg, daar zijn we niet zo voor... Op een bepaald moment reden we voorbij een wegwijzer naar Rainbow Valley, maar we hadden absoluut geen idee wat we moesten verwachten: een dorpje, een Aboriginal gemeenschap? We hadden ook geen idee van hoe ver het zou zijn. De wegwijzer zei: 4x4 recommended en dan zijn we zeker niet te houden! Na 20 km rode gravelbaan kwamen we aan in een klein natuurreservaat. Rainbow Valley blijkt een mooi stuk natuur te zijn. In het natte seizoen is er een enorme plas water, een thuis voor prachtige vogels en andere exotische dieren. In het droge seizoen, waar wij nog net in waren, is het een grote droge vlakte, met op de achtergrond Mushroom Rock. In Australië worden die plekjes zo mooi verzorgd! Er stonden borden met uitleg, er waren bio-Wc's, een mooie wandeling en natuurlijk: BBQ's en tafeltjes... picknickplaats gevonden en tegelijk genoten van een mooi stukje Australië. Jammer genoeg geen tijd voor de wandeling. Later, als we nog eens terugkomen...
We waren mooi op tijd in Alice Springs. De auto leegmaken, de hele map met CD's en DVD's vergeten onder de achterzetel, een taxi nemen naar de luchthaven en daar zaten we - na een hapje in de Qantas Business Club natuurlijk- op het vliegtuig naar Darwin.
Om 20u waren we in het hotel voor een nacht in een zacht bed en een grote wasbeurt. Al onze kleren zagen immers donkerrood. Maar met die wasmachines van hier (was van 16 min. op 20 graden) krijg je dat natuurlijk niet proper. Het was de idee dat telde, we zouden toch terug vuil worden...
donderdag 20 november 2008
Dag 4. Uluru en Kata Tjuta
Opstaan om half 5!
Om toch maar op tijd te zijn. Want dit is iets wat we naar het schijnt niet mogen missen: zonsopgang bij Uluru. We hadden gisteren al gecheckt waar we moesten zijn, want enkel op bepaalde plaatsen mag je foto's maken van dit unieke stuk natuur.
De parking stond al vol toeristen, die waren allemaal nog vroeger opgestaan. Grote bussen, kleine bussen en busjes. En wij. De kinderen hadden het koud en waren niet echt geïnteresseerd. Alleen Senne zag wel meteen een aantal mensen terug waar hij mee had gekletst op onze tocht in Kings Canyon. Nederlanders, die van ons een foto hadden gemaakt en zoals zovelen, ook verder waren gereisd naar Uluru. Senne moeten we tegenwoordig goed in het oog houden, die jongen is zo sociaal dat het een fluitje van een cent is om hem mee te krijgen. Tegen iedereen die wil luisteren, begint hij te praten. Tot groot jolijt van de meeste mensen :-) Maar soms moeten we hem echt intomen...
Terug naar de monoliet. Stilaan komt de zon op en de kleuren beginnen te veranderen van donker bruin naar uiteindelijk fel rood. Het is indrukwekkend, maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Misschien ook omdat je daar zo staat op te kijken gedurende een uur. Ik denk dat je telkens tien minuten niet mag kijken en dan zie je het verschil iets beter...
Kijk zelf maar...
Intussen was het volop dag en de meeste toeristen waren al terug vertrokken, voor het volgende item op hun reisplan. Wij wilden eerst nog een ontbijtje en we vonden een plekje aan de kant, met uitzicht op de mooie rots.
Er zijn voor- en tegenstanders van het klimmen op Uluru. De Anangu, de traditionele landeigenaars vragen om niet te klimmen, uit respect voor de heilige waarden die zij toeschrijven aan de plek. Maar het is niet verboden. Ik ben persoonlijk voor respect, dus ik zou sowieso niet geklommen hebben. Filip twijfelde, maar zou het ook niet hebben gedaan. Maar het probleem was snel opgelost: boven 36 graden is de klim gesloten: uitdroging, een val van de rots en hartaanvallen zijn hier wel eerder voorgevallen en zulke klim doen bij zo'n temperaturen is vragen om moeilijkheden.
Om half negen begonnen we aan onze wandeling: een mooie tocht van 10 km rond Uluru. Eigenlijk waren we een uur te laat vertrokken. Hoewel we overladen waren met water, fruit en helemaal glommen van de zonnecrème, werd het langzaam aan heel erg heet en op het eind waren we helemaal verhit. Het was dan ook al ruim half twaalf als we terug bij de auto kwamen. Daar heeft Filip vermoedelijk zijn mooie stapschoenen laten staan. Dat ontdekten we zo'n 10 dagen later :-(.
Op onze wandeling, die overigens verder rustig verliep, zagen we een Thorny Devil, een soort hagedis, enkele toeristen, wat Aboriginal kunst en voor de rest veel rode aarde. De rost zelf is heel speciaal: hij is precies opgestapeld in laagjes en de verschillende kleuren zijn prachtig. Het enige dat me wat stoorde is dat er sommige plaatsen zijn waar je niet mag fotograferen - en er staan zelfs geldstraffen op - en dat werkt bij mij als een rode lap op een stier, sorry. Ik wil graag respect tonen voor oude culturen en waarden, maar een foto nemen moet toch kunnen... Ik heb er dan ook ettelijk genomen, de meesten op plaatsen waar het wel mocht :-) En op de weg terug hadden we opeens weer drie slapende kinderen in de auto...
Tegen de middag sprongen we in de jeep, om dan naar de camping te rijden voor een lunch en een frisse duik in het zwembad. Jammer genoeg hadden de toeristen in de volle bussen hetzelfde idee...
Tegen een uur of 4 reden we dan naar Kata Tjuta, ofte de Olga's, voor nog een korte wandeling aldaar. De lange wandeling, door de Valley of the Winds, was ook gesloten wegens de hitte, maar nu hebben we ook een goede reden om nog eens terug te keren. Kata Tjuta is ook een verzameling van monolieten en het leuke ervan is hun bolle vormen bovenaan. Van ver lijkt het op een hoopje kussens of zo, heel gek. Weer een prachtige plek op deze aarde!
's Avonds reden we weer naar Uluru voor de zonsondergang, ook een hoogtepunt. Ik vond nog ergens een mooi plekje voor wat foto's en ik heb me weer behoorlijk laten gaan, leve digitale fotografie!
Tijdens de dag hadden we al een mooi BBQ-plekje gespot voor 's avonds. In het Nationaal Park. Maar dat sluit om 20u, dan moet iedereen eruit. We wilden eens zien hoe lang het ging duren voor een ranger ons vond... uiteindelijk gebruikten we alleen een klein gaslampje en maakten we geen of weinig lawaai. Het werkte, we konden rustig van ons eten genieten, met op de achtergrond een pikzwarte enorme monoliet, het heeft wel iets...
En om kwart voor negen, net toen we aan het opruimen waren, stopte een ranger. Hij was gelukkig vriendelijk en vond ons er nogal betrouwbaar uitzien, dus echt boos was hij niet...
Om toch maar op tijd te zijn. Want dit is iets wat we naar het schijnt niet mogen missen: zonsopgang bij Uluru. We hadden gisteren al gecheckt waar we moesten zijn, want enkel op bepaalde plaatsen mag je foto's maken van dit unieke stuk natuur.
De parking stond al vol toeristen, die waren allemaal nog vroeger opgestaan. Grote bussen, kleine bussen en busjes. En wij. De kinderen hadden het koud en waren niet echt geïnteresseerd. Alleen Senne zag wel meteen een aantal mensen terug waar hij mee had gekletst op onze tocht in Kings Canyon. Nederlanders, die van ons een foto hadden gemaakt en zoals zovelen, ook verder waren gereisd naar Uluru. Senne moeten we tegenwoordig goed in het oog houden, die jongen is zo sociaal dat het een fluitje van een cent is om hem mee te krijgen. Tegen iedereen die wil luisteren, begint hij te praten. Tot groot jolijt van de meeste mensen :-) Maar soms moeten we hem echt intomen...
Terug naar de monoliet. Stilaan komt de zon op en de kleuren beginnen te veranderen van donker bruin naar uiteindelijk fel rood. Het is indrukwekkend, maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Misschien ook omdat je daar zo staat op te kijken gedurende een uur. Ik denk dat je telkens tien minuten niet mag kijken en dan zie je het verschil iets beter...
Kijk zelf maar...
Intussen was het volop dag en de meeste toeristen waren al terug vertrokken, voor het volgende item op hun reisplan. Wij wilden eerst nog een ontbijtje en we vonden een plekje aan de kant, met uitzicht op de mooie rots.
Er zijn voor- en tegenstanders van het klimmen op Uluru. De Anangu, de traditionele landeigenaars vragen om niet te klimmen, uit respect voor de heilige waarden die zij toeschrijven aan de plek. Maar het is niet verboden. Ik ben persoonlijk voor respect, dus ik zou sowieso niet geklommen hebben. Filip twijfelde, maar zou het ook niet hebben gedaan. Maar het probleem was snel opgelost: boven 36 graden is de klim gesloten: uitdroging, een val van de rots en hartaanvallen zijn hier wel eerder voorgevallen en zulke klim doen bij zo'n temperaturen is vragen om moeilijkheden.
Om half negen begonnen we aan onze wandeling: een mooie tocht van 10 km rond Uluru. Eigenlijk waren we een uur te laat vertrokken. Hoewel we overladen waren met water, fruit en helemaal glommen van de zonnecrème, werd het langzaam aan heel erg heet en op het eind waren we helemaal verhit. Het was dan ook al ruim half twaalf als we terug bij de auto kwamen. Daar heeft Filip vermoedelijk zijn mooie stapschoenen laten staan. Dat ontdekten we zo'n 10 dagen later :-(.
Op onze wandeling, die overigens verder rustig verliep, zagen we een Thorny Devil, een soort hagedis, enkele toeristen, wat Aboriginal kunst en voor de rest veel rode aarde. De rost zelf is heel speciaal: hij is precies opgestapeld in laagjes en de verschillende kleuren zijn prachtig. Het enige dat me wat stoorde is dat er sommige plaatsen zijn waar je niet mag fotograferen - en er staan zelfs geldstraffen op - en dat werkt bij mij als een rode lap op een stier, sorry. Ik wil graag respect tonen voor oude culturen en waarden, maar een foto nemen moet toch kunnen... Ik heb er dan ook ettelijk genomen, de meesten op plaatsen waar het wel mocht :-) En op de weg terug hadden we opeens weer drie slapende kinderen in de auto...
Tegen de middag sprongen we in de jeep, om dan naar de camping te rijden voor een lunch en een frisse duik in het zwembad. Jammer genoeg hadden de toeristen in de volle bussen hetzelfde idee...
Tegen een uur of 4 reden we dan naar Kata Tjuta, ofte de Olga's, voor nog een korte wandeling aldaar. De lange wandeling, door de Valley of the Winds, was ook gesloten wegens de hitte, maar nu hebben we ook een goede reden om nog eens terug te keren. Kata Tjuta is ook een verzameling van monolieten en het leuke ervan is hun bolle vormen bovenaan. Van ver lijkt het op een hoopje kussens of zo, heel gek. Weer een prachtige plek op deze aarde!
's Avonds reden we weer naar Uluru voor de zonsondergang, ook een hoogtepunt. Ik vond nog ergens een mooi plekje voor wat foto's en ik heb me weer behoorlijk laten gaan, leve digitale fotografie!
Tijdens de dag hadden we al een mooi BBQ-plekje gespot voor 's avonds. In het Nationaal Park. Maar dat sluit om 20u, dan moet iedereen eruit. We wilden eens zien hoe lang het ging duren voor een ranger ons vond... uiteindelijk gebruikten we alleen een klein gaslampje en maakten we geen of weinig lawaai. Het werkte, we konden rustig van ons eten genieten, met op de achtergrond een pikzwarte enorme monoliet, het heeft wel iets...
En om kwart voor negen, net toen we aan het opruimen waren, stopte een ranger. Hij was gelukkig vriendelijk en vond ons er nogal betrouwbaar uitzien, dus echt boos was hij niet...
Abonneren op:
Posts (Atom)
