Twijfel

Onze kinderen gaan al eventjes naar de scouts hier. Zoals al eerder verteld, gaat het er hier wat anders aan toe: de vergaderingen zijn 's avonds op weekdagen en de leiders zijn toegewijde ouders, die er ongetwijfeld veel tijd in steken. Zomerkampen zoals bij ons zijn er niet, enkel af en toe een weekend.

Rune moest onlangs naar de hogere groep. Tot nu zat ze bij de Cubs, nu zit ze bij Scouts. Uiteraard is dat even aanpassen: van oudste naar jongste in de groep is niet altijd gemakkelijk. En een van haar klasgenootjes is ook afgehaakt. Er is geen echt goede vriendin meer.

Maar er is meer. De leiders zijn nogal te veel leider naar mijn zin. Ik heb de indruk dat die mannen allemaal in het leger hebben gezeten, er komt veel discipline en luisterbereidheid aan te pas. En daar wringt voor mij het schoentje, er is precies niet zo veel plaats over voor plezier.
Het is ook jammer dat de vergaderingen in de week zijn. In de winter is het hier vanaf 17u al stikdonker, dus veel buitenactiviteiten zijn er niet.

Elke week is er een bepaald thema en dan wordt er iets specifieks aangeleerd waardoor ze een badge krijgen, die ze op hun t-shirt moeten naaien. Elke aanwezigheid telt ook voor groepspunten. Dus zeker komen is de boodschap. Maar vooral: de kinderen krijgen een uur en half uitleg, terwijl ze op de grond moeten zitten luisteren. Op zich is daar allemaal niets mis mee en ik ben zeker dat ik daar veel zou kunnen leren. Maar kinderen van 11, 12 en 13 moeten toch ook nog spelen? Zot doen, zich vuil maken, bosspelen, waterspelen, noem maar op, al die dingen waar wij vroeger zo gek op waren... Jammer genoeg gebeurt dat hier niet en ik merk dat Rune er ook minder zin in heeft. Nochtans ziet het er allemaal heel leuk uit op de website. Volgens mij is gewoon de jeugdigheid verdwenen. Waar wij als jonge mensen soms echt zotte dingen deden met de kinderen, is hier precies alle zottigheid verdwenen omdat het stijve ouders zijn...

Rune was zelf al aan het twijfelen geslagen maar de hoofdleider heeft haar onder zachte dwang overtuigd om nog te proberen. Maar hoe meer ik erover nadenk, het allemaal zie en hoor, hoe meer ik twijfel... Tenslotte zou Rune haar maandagavond van 19u tot 21u (!) ook anders kunnen invullen?

Inzinkinkje

Gisterenavond was het zover: de eerste tekenen van herfstdepressie piepten om de hoek.
Het was 18u en donker, het regende en ik hoorde de auto's over de natte straat rijden. Op slag kreeg ik kou en wilde ik niets liever dan in mijn bed kruipen...
Maar de huisgenoten moesten voedsel krijgen en de kleine huisgenoten moesten ook nog lezen en op tijd in bed geraken...

Vandaag beter. Ik zal mij mentaal voorbereiden op den donker. (Hoewel het niet simpel zal zijn, want vandaag gaat Senne voetballen van 15u45 tot 17u en Luna van 17u15 tot 18u30 en dan moeten de meisjes vlug vlug eten en bij de scouts zijn om 19u. En dat allemaal met de fiets en in de regen... voor mij ne Whiskey, ajb!)

Daarbij moeten we stilaan beslissen of we richting Zuiden of Noorden gaan tijdens de komende kampeervakantie. Sowieso zal het frisjes zijn 's morgens en 's avonds, maar 300 km naar beneden rijden of 300 km naar boven, 't zal toch wel enig verschil maken, niet? Ik ben er nog niet uit (naar het schijnt is Canberra zo mooi in de herfst), maar ik ken mezelf en de combinatie van ondergetekende en kou is geen geslaagd huwelijk. Het zal ongetwijfeld menig gezeur opleveren (en niet alleen van mij, ook van de kinderen, die hebben Filip zijn thermostaat niet geërfd). Misschien moeten we dat toch maar vermijden...

Op TV

Senne en Luna zijn vanavond op TV geweest. In het programma Catalyst op ABC.
Het ging over hun leidster van de scouts, Dr. Cathy Foley, die een beroemd wetenschapper blijkt te zijn. Enkele maanden geleden zijn ze haar komen filmen op een meeting van de Joeys. En vanavond zijn onze kinderen dus ook even beroemd.

Ga hier eens kijken.

Over bootjes

Twee weken geleden lagen de Queen Elizabeth 2 en de Queen Victoria samen in Sydney Harbour. Voor het eerst en het laatst, want de eerste is aan haar laatste tocht bezig, voor ze definitief aanlegt in Dubai en daar een hotel zal worden.
We konden dat natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. We pikten de meisjes op om 11u 's morgens, die een namiddag en nacht met de scouts hadden doorgebracht in het Aquarium in Manly en daar in de onderzeese watertunnel hadden geslapen, met haaien en andere zeeschepsels boven hen zwemmend!

Om het beste zicht op de schepen te hebben, namen we de ferry van Manly naar de stad en terug. De twee schepen die samen aangelegd waren, zorgden voor een enorme toeristenstroom en parkeren is sowieso al een onmogelijke zaak in de stad. Als je de ferry neemt, krijg je daarenboven een magnifiek zicht op de haven, het Operahuis en de brug en kom je meteen aan op Circulair Quay, waar de Queen Victoria aangemeerd was. Op de kade werd nog een sterk nummer straattheater opgevoerd, nl. een dame die -met veel show- in een glazen doosje kroop.

De Queen Victoria is een decadent staaltje van luxe. Uiteraard konden we het schip niet binnenin bezoeken, maar we geraakten wel tot op een meter of 10. Het zou leuk zijn om eens mee te varen, maar of ik daar zoveel geld aan zou kunnen spenderen, is nog zeer de vraag. Maar dat neemt niet weg dat het een indrukwekkend gevaarte is (zie foto's). Toen we terug naar Manly voeren, passeerde nog een ander cruiseschip, de Sun Princess, dat in Sydney aankwam. We voelden ons maar nietig op ons overzetbootje. En het blijft me verbazen dat die dingen niet zinken :-)
Achteraf bleven we nog wat hangen op Manly Beach, om wat mensen te kijken. Fijne zondag!

Hobby's en zo

De meisjes volgen drama-lessen op vrijdag, Senne en Luna gaan ook nog sjotten (nu zondag oefenmatchen om hun niveau te bepalen) en Rune gaat nog netballen en dansen en heeft ook auditie gedaan bij het schoolkoor en... ze zit erbij! Daarnaast zijn ze ook alle drie nog bij de scouts.
En zijn wij weer ettelijke honderden dollars armer en de kinderen een aantal ervaringen rijker...

Het weekend belooft mooi te worden, morgen collega-etentje hier thuis en zondag voetbal. Meer moet dat niet zijn. Salut en prettig weekend.

Eigen boontjes doppen

Verdikke, de voordeur dicht vanmorgen, nadat ik de kinderen naar school had gebracht. En ik stond buiten... Op de deurklink staat nl. een slot met een knopje dat je van binnen uit moet induwen om de klink te blokkeren. Die klink was dus geblokkeerd. (Ik verdenk Luna, die zich na een kleine discussie wilde wreken...).
Allerlei gedachten spookten meteen door mijn hoofd: 'Zijn er nog deuren open? Nee, alles is nog dicht van gisterenavond. Ik heb niet gedoucht en ik moet gaan bellen. Waar moet ik gaan bellen? Ik ken de buren niet. Terug naar school dan. Die gaan ook denken, hoe ziet die eruit? Ik moet Filip bellen, oei, die gaat niet blij zijn, terug naar huis rijden, hij is juist aangekomen na een uur file. Naar Inn bellen? Ik heb haar nummer niet. Op het terras blijven tot straks? Geen optie, wat ga ik doen een hele dag, zwemmen? Ik kan niet naar de winkel, geen geld, ik kan niet naar Filip, geen geld en trouwens, dat laten ze niet op de bus, iemand met haar waar vanavond rustig een hele friet-maaltijd in kan klaargemaakt worden...'
Deuren checken dus. En nadenken, Anne. Zijdeur met twee sloten dicht, schuifdeur 1 met twee sloten en beveiligingspin dicht, achterdeur dicht met twee sloten, schuifdeur 2 met twee sloten en pin, deur van de berging dicht met twee sloten, garagedeuren allebei niet open te krijgen. Zucht. Gelukkig schijnt de zon. En heb ik mijn zonnebril op.

Ramen dan. Schuifraam van de berging beneden: 10 cm open, maar beveiligd door een plankje, zodat ze niet verder open kan (de luchtbuis van de droogkast hangt ervoor en zo kan dus ook 's nachts de droogkast nog op). En er is ook nog een vliegenraam. Hoe kan ik dat plankje wegkrijgen, als ik het vliegenraam een halve cm omhoog heb kunnen duwen? NOT.
Boven staan wel alle schuiframen open en die zijn niet beveiligd met plankjes, alleen die vliegenramen zijn hooguit wat vervelend, maar dat zien we wel als we er zijn. Op het dak geraken dus. Hmmm. Denk. De tafel, daar een stoel op en dan even optrekken op de goot en het dak op. Onmogelijk, de goot hangt nogal los en ik sta te laag (voor iemand die rustig wat kilo's kwijt mag, wat aan haar algemene fysieke toestand mag werken en er nog wil zijn als haar drie bloedjes straks van school komen). Het zou niet zo fijn zijn als ze hun moeder naast de tafel op de grond zouden vinden. Opnieuw naar de berging dus. Een ijzeren staafje met een hoek, dat heb ik nodig om dat plankje weg te krijgen. Maar natuurlijk ligt dat niet in de tuin te wachten tot ik me buitensluit. Dus NOT.
Terug naar het dak, blijkt toch de beste optie. Ik moet hoger geraken, zodat ik het dak kan opstappen of zo. Een ladder is er niet. Nog een tafel dan om op de grote tafel te zetten. Een tafeltje? Een wit, klein tafeltje, op 1 poot? Gevaarlijk, maar mogelijk. Toch nog even denken aan de bloedjes, moet ik nog een briefje schrijven? Nop, geen papier, geen balpen. Gewoon doen. Later denken, zijn we gewoon. Hoewel, nu heb ik toch al veel gedacht! Vooruit, daar gaan we. Vandaag eet ik niet meer. En morgen ook niet. Ok, de tafel houdt me. Nu het witte tafeltje nog. Schoon in het midden gaan staan, vasthouden aan de goot. Been op het dak zwieren, over de goot. Dorie, die goot is niet sterk! Goeie koop geweest, dat tafeltje! Even duwen op de armen. Armoefeningen ook doen. 10 kilo moet eraf! Alles geven en ja, we zitten op het dak. Naar het raam gaan is niets, schoon in de hoek blijven, daar is het stevig en de pannen laten liggen. Woehoe! Hopelijk heeft niemand mij gezien. Nu dat vliegenraam. Even omhoog duwen, dan kan ik het raam verder open schuiven. Vinger te dik. Sh#%@&!! Denk. Mijn zonnebril! Waarvoor dingen toch niet goed kunnen zijn... brilarm eronder, raam verder openschuiven. Volgende stap: vliegenraam een beetje forceren, zodat we het eruit kunnen wrikken...
Minuten later lig ik voldaan op Senne's bed. Te denken.

Avontuur 1 vandaag. Moet kunnen. McGyver? Pfff...!
Koffie maken. Filip bellen. Is weer aan iets ontsnapt. Lijstje voor vandaag maken. Op 1: douchen! Dank u wel, 16 jaar scouts! Morgen verstop ik buiten een reservesleutel.

Moraal van dit verhaal: 't is niet omdat het beneden een versterkte burcht is, dat dat boven ook zo is!
Enfin, als je buitengaat vandaag:
1. Zorg dat op zijn minst je haar gewassen is
2. Maak nooit 's morgens ruzie met de kinderen
3. Leer wat telefoonnummers vanbuiten
4. Verlies nog een paar kilo's
5. Doe altijd je zonnebril aan
6. Doe 10 push-ups
7. Doe de ramen boven open
8. Zet een ladder klaar
9. Neem geld en telefoon mee
10. Of gewoon een sleutel

Update: intussen zijn we enkele uren verder en is het (weer maar eens) beginnen regenen en onweren...
Update 2: Luna heeft haar wraakactie intussen toegegeven... heeeeelp!!!!

Ma en pa huilend in de zaal

Deze foto werd vorige vrijdag genomen vanuit Filip zijn kantoor. Zo gaat het hier tegenwoordig. En naar het schijnt is dit eigenlijk normaal december-weer, volgens de kenners.

Gisteren was er nog een eindejaars-BBQ van de scouts. Het is een grote groep, die gerund wordt door gemotiveerde ouders. Leuk om de kinderen bezig te zien, ze zijn er helemaal gek van.

Op school werden vandaag de year-awards uitgereikt. De hele school verhuisde naar een grotere zaal in de plaatselijke high-school. 5 awards per klas werden er uitgedeeld en Luna ontving er eentje voor 'Achievement through Application and Attitude', voor hard te werken, dus. Wij natuurlijk fier. En ook op Rune en Senne. Op geen enkel vak scoren ze onder het gemiddelde, zelfs niet voor Engels. Persoonlijk vind ik dat een geweldige prestatie na amper 9 maanden Engels onderwijs...
Dus wij zijn allemaal blije inpakkers! (Op de foto wordt de Award uitgereikt door de 'fantastische' vervangjuf...)

Ik hoop donderdag een volgende post te kunnen plaatsen vanuit Singapore, voor een tussentijdse reis-update...

Australië - Part 1

Ik ga me ook eens serieus laten gaan, een aantal postjes over ons gastland en de inhoud ervan.
(Maar ik zal ze in stukjes schrijven, want anders kom ik met drie dagen niet toe).

We beginnen direct met een geweldige:

10 dingen waar Australië Sydney echt niet fier moet op zijn

1. Als absolute hoogtepunt: het verkeer/het verkeersbeleid

Het is een echte ramp hier. Om te beginnen rijden ze hier allemaal aan de verkeerde kant. Dat is op zich al een slecht begin, en gevaarlijk op de koop toe. Gelukkig doet iedereen mee, dat scheelt. De wegen zijn heel slecht aangelegd. Een Highway is hier een drukke, dubbele, smalle drievaks-baan, waar de grootste vrachtwagens ooit gezien, sommige met twee aanhangwagens (dus drie stukken), over de wegen daveren. En die mannen hebben er geen schrik van, die steken met gemak een klein prutsautooke voorbij alsof het niets is.

De Pacific Highway, die wij kunnen nemen om deze kant uit te komen, kan je nog het best vergelijken met een steenweg van bij ons, die verschillende gemeentes doorkruist op weg naar het Noorden. (Maar in Vlaanderen zijn ze toch weer alle steenwegen veiliger aan het maken, met fietspaden, brede voetpaden en traag verkeer. Daar zijn we hier nog ver van af). Langs die wegen wonen mensen in mooie, grote huizen. Die komen met hun auto van hun geleeg en komen terecht op een autostrade. Dat lijkt mij al elke dag een uitdaging van het lot. In de dorpscentra mag er altijd geparkeerd worden, want ontelbare kleine winkeltjes en restaurants liggen langs de kant van de weg. Dus je vindt eindelijk een parkeerplaats, je moet links achteruit parkeren (al dat verkeer moet dan stoppen of steekt elkaar in razernij voorbij) en dan moet je uitstappen langs de rechterkant, terwijl bussen en zwaar verkeer voorbij razen...
Tussen 8u 's avonds en 6u 's morgens (of zoiets) mogen er ook wagens geparkeerd staan aan de kant van de weg waar geen winkels zijn. Dat wil zeggen dat tijdens de donkere uren het linker rijvak wordt ingenomen door een stilstaande wagen hier en daar. Dus stel je voor: het regent met bakken, je rijdt 's avonds naar huis van een leuk feestje, nog helemaal vrolijk (of soms zelfs tè). Je rijdt links, want dat moet hier, en opeens duikt daar een auto op die stilstaat. Ontelbare slipsporen staan hier op de wegen! Op die grote wegen staan ook om de haverklap lichten, wat maakt dat de drukste invalswegen van en naar de stad de rottigste zijn om op te rijden. Ze maken hier wel degelijk echte autostrades, zoals bij ons, maar dat zijn dan tolwegen en die worden daardoor uiteraard minder gebruikt.

Als je de grote wegen verlaat, kom je in woonzones terecht. In de hoofdstraten zijn meestal voetpaden, maar geen fietspaden. In onze straat is er maar aan 1 kant een voetpad. Er zijn wel rustigere buurten en doodlopende straten waar het wel goed is om wonen, maar zonder auto kom je dan nergens. De straatverlichting kan je nog het best vergelijken met een zaklampeke dat wij vroeger meenamen op kamp en waarvan de batterijkes het al een beetje laten afweten.
Stelt dus niets voor. Af en toe een lamp, maar dat is het dan. Vanuit de ruimte is Australië 's nachts donker. Milieugewijs heb ik hier niets tegen, verkeersgewijs is het toch een pak veiliger rijden als de weg verlicht is ... da's dus een moeilijke.

De verkeersregels zijn over het algemeen nogal duidelijk, maar af en toe zijn er van die dingen waar je kop noch staart aan krijgt. Zo zijn er in de woonbuurten geregeld ronde punten aangelegd. Het heeft enkele maanden geduurd voor we door hadden hoe je die moet oversteken.
Eerst en vooral moet de pinker aangeven naar waar je wil, rechts, links of zonder pinken, dan ga je rechtdoor. Dus niet vergeten, anders krijg je een dikke toeter in je oor geblazen. Komen er enkele auto's samen aan het ronde punt, geldt VOORRANG VAN RECHTS (dus de auto die van rechts komt, mag het eerst het ronde punt over)! Komaan, zeg, over verwarring gesproken...
Door oranje rijden is hier een nationale sport, ze blijven gaan tot ze eigenlijk door rood zijn gereden en geen haan die ernaar kraait.
Politie? Als we die op straat zien, is dat een evenement! Kijk daar, politie! Oh, mama, zien die er zò uit?
Flitspalen komen hier ook sporadisch voor, Filip passeert er elke dag naar het werk eentje. Of ze fatsoenlijk werken, is nog de vraag.
Fietsen op straat is eigenlijk het lot tarten. Fietshelmen zijn verplicht (ik heb er nog altijd geen, want wegens het ontbreken van blauw op straat heb ik nog niet de behoefte gevoeld om er één te gaan kopen). Ik verwacht wèl op een dag een politieman aan mijn deur te krijgen, getipt door één van mijn klik-buren, die mij dikwijls ziet vertrekken zonder hoofddeksel. Ach, fietsen is hier ook zo vermoeiend wegens de bergop/bergaf-en, dus echt ver kan ik toch niet met mijn stadsfietske. De werkmannen die ik passeer, als ik terugkom van de winkel, met mijn fietszakken vol, een dikke rugzak met een prei eruit en aan elke kant van mijn stuur nog 3 zakken van de Woollie, beleven wel altijd de tijd van hun leven als ze mij zien, en laten mij dat ook elke keer weer weten. Ik zal het maar grappig vinden...
Onze kinderen gaan met de fiets naar de scouts en kunnen rekenen op bewondering en jaloerse blikken bij aankomst en vertrek. Fietsen is voor kinderen hier immers een activiteit, zoals naar de film gaan. Niet elk kind heeft een fiets, laat staan dat ze ook kùnnen fietsen. Ook worden we onderweg soms aangesproken. Maar ze vallen dan ook wel op: alle drie een fluo vestje, een goeie fiets, lichten en een flashy helm. In hun geval wil ik het lot liever niet uitdagen...

Maar hetgeen waar ik me het meest aan erger, is het verkeersgeluid. Ik denk dat ik hypergevoelige trekjes heb, want lawaai, daar kan ik echt niet tegen. Om een of andere reden zijn de auto's hier luider. Ik veronderstel dat dat door de zware motoren komt. We zijn natuurlijk in Australië, waar veel mensen een 4X4 hebben om in de bush te gaan rijden - wat ze uiteraard nooit doen, want daar zitten vieze beesten. En geluidsabsorberende bestrating hebben ze Down Under in Sydney nog niet uitgevonden. Bussen, vrachtwagens, Johnny's met opgefokte auto's en piepende remmen, toeteren langs alle kanten. Allemaal slecht voor mijn stress-gehalte! En dan moet ik nog niet eens elke dag naar school en terug...

Verkeersdeskundigen der lage landen: allen hierheen!

Weekend

Vorig weekend.
Vrijdagavond Intimo Party hier bij ons thuis. Super gezellig, we waren met z'n achten en er waren deze keer twee Australische dames bij en een Amerikaanse, dus het gezelschap was iets internationaler.

Zaterdag niets speciaals. Marie, dochter van onze Vlaamse vrienden Inn en Jan, werd 7 en dat was een leuke gelegenheid voor een namiddag in Clowntown, een binnenspeeltuin hier in de buurt. Luna is helemaal in de wolken: Marie is dus ook 7 en haar broertje Toon is 8. En ze begint grote interesse te vertonen in het andere geslacht, tegenwoordig! Ze is niet te houden!

Senne speelde zondag dan met de jongste Janssen, Willem, die vandaag 5 wordt. Alleen Rune valt er dus vriendjes-gewijs buiten, maar die was zondag op scouts-uitstap. Wegens het 100-jarig bestaan, was er een dag in Luna Park voorzien. Pret verzekerd! Inn is dan, wegens een werk-afwezige Jan, 's avonds bij ons komen BBQ-en.

En nu regent het.

Scouts (2)

Donderdag vandaag. Scouts voor Senne en Luna. Van half zeven tot half acht. Ook zij zijn helemaal gebeten door het scoutsvirus, Senne vraagt wel om de twee dagen of het VANDAAG scouts is. 't zal in de genen zitten... En het is weer niet helemaal wat wij ervan verwacht hadden, maar goed, het is een begin.
De leider is een man van rond de 65, en het is een echte, in vol ornaat en uitermate geschikt om wandelingen mee te doen en natuurverhalen te vertellen. De andere leidster is Cathy, een dame van ongeveer 45. Ze heeft een full-time job als wetenschapper en een (samengesteld) gezin met 6 kinderen. En toch bereiden deze mensen elke week een vergadering voor 15 pagadders. Soms met de hulp van wat ouders, omdat Cathy ook moet reizen voor haar job en ze niemand extra vinden om leider te worden...
Vermits Cathy in de branche zit, wordt er al eens geknutseld. Maar er worden ook spelletjes gespeeld of er wordt gekookt. En dat allemaal op een uurtje. En na dat uurtje is er uitgebreid tijd voor de rituelen van vlag-groeten, gebed en scoutsbelofte opzeggen. Ze oefenen hier thuis al eens met hun groet: 'Long way up (drie vingers naar het voorhoofd), short way down' (vingers naar beneden). Grappig.
Enkele weken geleden is een filmploeg zelfs komen filmen. Volgend jaar ergens op de buis, ik ben benieuwd.

Hoorngeschal

Een vreemd weekend hadden wij. Van alles hadden we gepland: beslissingen nemen over onze december-reis, gaan wandelen en verbouw-toestanden, ...
Op zaterdagmorgen werd de district-activiteit van de Cub-scouts afgeschaft wegens slecht weer. We gingen een wandeling maken in een nationaal park en nadien op z'n Australisch BBQ-en. Het werd uiteindelijk wel een lekkere 22 graden en de zon scheen, maar het zou een glad tochtje geweest zijn, over natte stenen en er moest ook een riviertje overgestoken worden, dat wegens de vele regen van de laatste weken serieus was gezwollen. Niets dus.

Op zaterdagmiddag mocht Senne naar een feestje, weerom in de bowling-zaal. 1 uur en 45 minuten, zolang ging het feestje duren. In die tijd moest er gespeeld en gegeten worden. Ik blijf erbij dat zulke feestjes voor kinderen van 6 niet geschikt zijn: teveel kinderen, dus te lang wachten; teveel lawaai, dus stress-kinderen; te zware ballen en een spel dat eigenlijk toch nogal moeilijk is, dus verveelde kinderen en als kers op de taart een kilo snoep, dus kleurstof-gekke kinderen om mee naar huis te nemen. Maar hij vond het leuk, dus wat zit ik hier weer te zeuren?

In tussentijd gingen Filip, de meisjes en ik de mall in, om de hoek. We gingen nog eens kijken naar een tent, die we van plan waren te kopen in 'the nearby future'. Wat bleek? K-Mart had dit weekend een 25%-korting op al het kampeergerief. De vergelijkings-slag begon: op naar Big W, ook een keten waar je kampeerspullen kan kopen. Uiteindelijk toch maar gekozen voor een K-Mart-exemplaar. Maar nu het nog vinden. Dat zou voor zondag zijn.
Op zaterdagavond maakten we lekkere reuze-zalmforellen klaar, die we in de viswinkel hadden gevonden. Vis blijft hier heel duur en bijgevolg staat het jammer genoeg niet zo vaak op ons menu.

Zondagmorgen. Filip naar de dokter voor een knie-probleem dat al een jaar of 8 (!) aansleept.
Nog gezocht naar een kapper om Senne te laten kortwieken, maar dat bleek niet zo simpel. En klokslag om 11u: hoorngeschal door de mall! Remembrance-Day vandaag. Dus dat is toch ook iets dat ze hier niet vergeten zijn...

En dan terug naar de dichtsbijzijnde K-Mart. De tent was er niet... natuurlijk niet, dat overkomt ons altijd. Terug naar huis dan maar, beginnen rondbellen en jawel, in de K-Mart in Blacktown, op 40 minuten rijden van bij ons, was er nog eentje! De kinderen waren intussen tot een behoorlijk wij-zijn-het-nu-echt-beu-en jullie-zullen-het-weten-gehalte gekomen, maar uiteindelijk waren we om 17u (volledig dolgedraaid) thuis met een tent, matjes en nog wat prutskes. Et voilà, onze 8 personen Jackeroo tent! Dus nog plaats over voor bezoekers... (En nog vrije dagen vinden om te gaan kamperen...)

Nog een zwemmeke, eten (BBQ), wat gek doen en opeens... 21u zondagavond... en geen beslissingen over onze december-reis, niet gaan wandelen en geen verbouw-toestanden...
Maar wel een tent.
ZUCHT.

Scouts

We hebben onze kinderen eindelijk bij de scouts gekregen. En ze vinden het geweldig. Voor Filip en mij is het, laat ons zeggen, een aanpassing. Het gaat hier helemaal anders aan toe dan bij ons. Voor ons lijkt het minder avontuurlijk, minder speels dan in Vlaanderen. Maar het is heel goed voorbereid en gecontroleerd. Beter of slechter? Wie zal het zeggen? En uiteindelijk is het basisidee om samen leuke dingen te doen en te ontdekken, toch hetzelfde! (wat een promotionele prietpraat!!!)

Rune had gisteren vergadering. Inderdaad, op dinsdagavond, van 19u tot 20u30. Ze zit bij de Cubs en werd gisteren officieel INVESTED, ingewijd dus, als nieuw lid. Het is een heel plechtig moment en ondergetekende stond klaar met de camera in aanslag.

Er worden allerhande activiteiten gedaan, zoals koken, kaartlezen, knopen leren maken. Maar ook zwemmen, muziek maken en wandeltochten. En er moeten zelfs weekends gedaan worden.
(Een week-kamp zoals bij ons, zit er niet in, wegens de werkactiviteiten van de leiders, en dat vind ik wel jammer). Maar alles gebeurt om een badge te verdien. Daarvoor doen de kinderen het hier. Rune heeft ook een boekje gekregen waarin alle badges staan die ze kan verdienen en wat je daarvoor moet doen. Indrukwekkend! En dat allemaal op anderhalf uurtje. (Klik op de foto's om te vergroten).

Heel opvallend: de leiders zijn ouders, die na hun werkuren toegewijde Akela's, Bagheera's en Baloo's worden. Er is bijgevolg heel veel discipline en natuurlijk ook controle, the Pack wordt met ijzeren hand bestuurd. Het geeft ergens wel een veilig gevoel, maar dit zijn geen 'moderne scouts'. De thema's die jongere leiders bezighouden, zoals in Vlaanderen, zal je hier minder snel terugvinden. Hier heb ik meer het gevoel dat de 'basics' van scouting wordt meegegeven. Er is veel aandacht voor het uniform, de traditie en de rituelen. Wij hebben twintig jaar geleden, als leiders bij de Welpen, geprobeerd om het gehurkt, met-vier-vingers-op-de-grond 'leiders, wij doen ons best' enz. ritueel terug in te voeren (doen ze dat nog in Vlaanderen?). Hier is het gewoon nooit verdwenen. Er wordt gebeden, gezongen en ode gebracht aan de vlag van Australië. Baden Powel zou blij zijn om dit te zien! En zoals gezegd, de kinderen just love it! En dat is toch het allerbelangrijkste...