Warrumbungles met Pasen

Het Paasweekend is hier zowat het enige extra lange weekend in het jaar: Goede Vrijdag, weekend en Paasmaandag zijn feestdagen. Dus de helft van OZ gaat dan even weg. Zo ook wij. Maar wij gaan dan net nog iets langer, want wij zijn geen OZ :-) Alsook een hoop van onze Belgische vriendjes. 8 volwassenen en 10 kinderen, da's al een hoopje en alles is weer prima verlopen.
Filip zorgde voor een uitgebreid programma, ikke voor wat reservaties en voila, vrijdagmorgen om 5u waren we al op weg. Dat moest, wat we hadden een 'ritje' van 6u voor de boeg en als je nog plaats wil op de campings kan je niet in de namiddag aankomen...
Mooi op tijd kwamen we aan in Warrumbungle National Park, een van de pareltjes van NSW, 450 km Noordwest van Sydney.

We versierden een mooi plekje, maakten er een mooie 'leefruimte' van, met tenten en camper in een cirkel, vuurtje en stoeltjes in het midden, een plekje voor de 10 kinderen en een afdakje voor de 'mensen'.
In de namiddag reden we nog naar een Whitegum lookout, met prachtig zicht op het park.

 (klik op de foto's om te vergroten)

De volgende morgen hadden we meteen een wandeling-met-uitleg geboekt. Een aboriginal vrouw en man gaven uitleg over de sites en de natuur. De jongens en mannen mochten op een bepaald moment in een 'mannengrot' voor wat meer uitleg, terwijl de meisjes zichzelf beschilderden met natuurlijke verf. Na de wandeling werd er nog wat gespeeld in het riviertje.

In de namiddag stonden de Sandstone Caves op het programma, een prachtig stukje natuur. 's Avonds kregen we een semi-professionele uitleg over de Zuidelijk Halfrond-elijke sterrenhemel. Dit stukje van NSW is uitermate geschikt voor ruimte-observaties door de combinatie van hoogte (1160 meter boven de zeespiegel), lage vochtigheid, een rustige atmosfeer met grote helderheid, zuivere lucht, plus een gemiddelde van 70% open nacht-hemels en de beperkte lichtvervuiling. Ook de grootste telescoop van Australië is hier. We konden Saturnus, Mars en de Maan in al hun glorie bewonderen. Een grote sterrenkijker helpt en het wordt dubbel zo fijn als je je digitale camera kan bevestigen op de telescoop. De foto's zijn wel degelijk gemaakt met onze camera! Je ziet detail van de maan en een sterrengroep, die deel uitmaakt van de 'Saucepan', een constellatie die je hier kan zien en deel uitmaakt van ORION.

Met Pasen komt de Paashaas en die had ook de weg naar ons plekje gevonden. Er werd nadien lustig geknutseld en gespeeld. In de namiddag kregen de kinderen uitleg van enkele rangers over het rivierleven. Ze vingen kleine kikkertjes, bloedzuigers, allerhande waterinsecten en zelfs kreeftjes. Nadien werden ze allemaal weer vrijgelaten :-)

Op maandag stond de grote dagtocht op het programma. Een fikse wandeling van 14 km pracht, bergop, langs de flanken van de Grand Hightops van Warrumbungle, met zicht op 'the Breadknife' en Mt Exmouth. Wij, bezorgde ouders als we zijn, dachten dat de kinderen het misschien wel moeilijk zouden kunnen hebben.
Maar het bleken niet de kinderen die de grootste problemen hadden :-) Integendeel, we kregen geregeld te horen dat we wat rapper moesten gaan...

 

Op dinsdag reden we naar Mount Kaputar, anderhalf uurtje rijden naar het Noorden, waar nog ander natuurschoon te bewonderen was. Het weer was intussen omgeslagen en het uitzicht hebben we nog tegoed, wegens te veel mist en te harde regen. Jammer, want ik vermoed dat het eindeloos moet zijn. Sawn Rocks konden we wel bewonderen, een fijne geologisch verschijnsel dat er vrij indrukwekkend uitziet. Onderweg kwamen we ook wat katoenvelden tegen, een primeur voor ons.

 

Op de terugweg naar het kamp, reden we nog langs de grootste site van Australische radiotelescopen. 5 op een rij, verplaatsbaar via een rail. Super. We gingen er gewoon eens langsrijden, maar de site bleek heel groot te zijn, met een bezoekerscentrum en veel uitleg. En met doe-dingen voor de kinderen. Jammer dat we niet konden blijven, want het werd al donker en het regende. We probeerden nog wat info mee te pikken waar kon. Als je er zelf eens passeert, zeker doen!

De volgende ochtend regende het nog. We pakten alles dan maar nat in en reden vlotjes naar huis :-)

En dan mag ik natuurlijk niet vergeten vertellen hoe leuk het allemaal was: de omgeving, de avonden, de activiteiten. Het eten was lekker, het gezelschap super en de kinderen heel braaf. Die hebben zich trouwens reuze geamuseerd op het kampterrein, tijdens de tochtjes en 's avonds rond het vuur.
Onbetaalbaar, zo'n vakanties, bedankt iedereen!

Vakantie zoveel

Ik had vorige week al een heel lang bericht geschreven over onze vorige vakantie, mooi voorzien van onze gevolgde reisweg. Alleen de foto's moesten er nog bij. En dan kon ik nu het bericht in zijn geheel publiceren.

En nu: bericht voor het grootste deel weg! Foetsie. Nochtans 10 keer bewaard. Nog eens nagekeken toen ik de PC afzette. En toch is het weg. Dus nu moet ik de moed vinden om het allemaal weer neer te pennen. Dat zal voor volgende week zijn.

Ik zal hier nu de foto's al geven. Een voorproefje in beeld dus (klik op de foto's om te vergroten).

In een notendop: de reis, Mungo National Park met de 'Walls of China', Kinchega National Park, langs de Darling River, waar we Jurgen en Eva tegen het lijf liepen, dan Menindee Lakes (volledig uitgedroogd), daarna Broken Hill en de Flying Doctors, een bezoek aan een monument voor gevallen mijnwerkers, ons wandelingetje in de Daydream Mine, het spookstadje Silverton, en dan Mutawintji National Park, waar we een begeleide Aboriginal tour maakten en ook nog Bart en Sabine tegenkwamen. En tenslotte White Cliffs, het opaal-mijnen-dorpje en de terugweg naar huis. Een fantastische tocht, 3000 km en ik ben nu helemaal in bewondering voor THE OUTBACK, zo mooi en zo veel niets! Weg van alles is echt weg, in die dorpjes staat de tijd stil.
Zeker voor herhaling vatbaar. Onze auto was een ander verhaal: zoveel rood zand heb ik nog nooit gezien, vooral in de kleinste en onbereikbaarste hoekjes en gaatjes. Het heeft ons een uur of 5 gekost om hem weer te doen blinken :-)









Intussen is de tweede week vakantie ook voorbij en begint woensdag Term 2. Dat wil zeggen, terug naar het winteruniform, met de witte bloesjes en de dassen en een trui 's ochtends. Het begint aardig fris te worden, ook 's avonds en 's nachts, maar gelukkig is het overdag nog rond 20 graden.

Twee weken

De paasvakantie is hier officieel van start gegaan: morgen is een van de vijf dagen per jaar dat (ongeveer) echt alles gesloten is: Goede Vrijdag. Met Pasen en Kerst ook en ik denk dat de meeste winkels ook dicht zijn op ANZAC-day (een soort 11 november) en Australia Day. Dat maakt dus dat het een helse dag was in het verkeer en in de winkels. Want opeens is er dus dat besef: morgen zijn de winkels dicht !!! Ik moest vandaag ook met drie kinderen naar de tandarts (alles in orde) en zelf naar de kinesist voor een hernia- en cyste-in-de-knie-behandeling, het kan tellen, dezer dagen, met de medische behandelingen! Gelukkig kon ik de dag fijn afsluiten bij mijn vriendin J op haar terras, met een lekker glaasje wijn.

De kinderen hebben iets meer dan twee weken verlof: woensdag 29/4 begint de tweede term en mogen de winteruniformen weer aan :-( (Ik hou niet van de dassen ...)

Morgen is inpakdag: we hebben weer een weekje verlof kunnen versieren en trekken deze keer naar Broken Hill, thuisbasis van de Flying Doctors, weet je nog? De outback in, dus, ik ben benieuwd hoe en of het verschilt met onze reis naar Uluru. Onze kaart van Australië krijgt al veel rode bolletjes, hoe fijn is dat?

Zaterdag vertrekken we, met onze tent trekken we er weer op uit. Ik wil iedereen in tussentijd een heel leuk Paasfeest wensen en tot ergens volgend weekend!

Zand, zand, zand

(Klik om te bekijken)

Een grote zandbak van 32 km lang, daar mochten wij dit weekend in spelen. De mannen waren heel erg te vinden voor het idee en dus gingen vrouwen en kinderen maar mee. We reden zaterdagmorgen twee uur Noordwaarts naar Stockton beach.
Toegegeven, het heeft wel iets: 4wd-en op het strand en in de duinen. Avontuur dus en iets dat je niet alleen doet, want de keren dat we vast zaten in het mulle zand, hadden we echt wel hulp van anderen nodig. We hadden een mooie ploeg samengesteld, 4 gezinnen, waarvan drie onervaren r(w)atjes.
Na ongeveer 30m zaten we al vast in het zand. Maar na enkele 'ik zit vast!!!!'-situaties en reddingspogingen kregen we wat uitleg van een passerende instructeur (banden aflaten, mannen!!!). Niets kon ons meer tegenhouden en we waanden ons zowaar in Parijs-Dakar. Op bepaalde plaatsen zag je echt 360 graden duinen, zand en zand en niets anders. Super.

Natuurliefhebbers onder u zullen het niet graag horen, maar het prachtige, uitgestrekte gebied is speciaal voorzien voor 4wd-en. Wel op bepaalde stukken en niet over de planten. Je kan op het strand rijden (geen hoopjes zonnekloppers, wel verkeerspalen), of je kan ook een meer gedurfde toer op en hoge duinen proberen. Dat bleek soms iets moeilijker dan gedacht, blijven proberen (achteruit en opnieuw naar boven) was de boodschap. Het leverde een paar spannende momenten op en mooie plaatjes. Onderweg kwamen we voorbij 'Tin Village', een golfplaten dorp in het midden van de duinen, waar wel degelijk permanente bewoners zijn. Stel je voor, al dat zand in huis! En ergens langs het strand ligt het wrak van een olietanker, die daar 30+ jaren geleden aanspoelde.

De kinderen vonden het (meestal) leuk, alleen de erg hoge duinen waren er soms iets te veel aan, hun kinderhartjes konden zoveel avontuur niet altijd aan (vooral recht naar beneden een steile helling nemen was best griezelig). Maar ze hadden gelukkig goed gezelschap van Jan-Willem en Rosemarie om hen te troosten. We logeerden zaterdagavond op een camping dichtbij en werden even levend opgegeten door muggen en dazen met groene ogen. We genoten nog van een fijne BBQ 'onder tof volk' en konden dit weekend gisteren op de kalender afvinken met als commentaar 'heel leuk en to do again'.

Voor meer leuke foto's, kijk hier.

Superaanbieding

Voor wie van plan is om deze kant op te komen dit jaar en daar al een beetje voor heeft gespaard, is dit een geweldige aanbieding!
Niet allemaal tegelijk, graag!

Dag 7. Kakadu National Park

Een hels lawaai, daarvan werden we wakker. Een soort kaketoe, magpie-ganzen en kraaien. Met honderden. En onze tent was helemaal open, omdat het 's nachts een fijne 25 graden was en we zonder buitentent toch een beetje frisse lucht konden krijgen. De kraaien sloegen wel alles, zo brutaal! Eentje heeft het zelfs klaar gespeeld om in de openstaande autokoffer te vliegen en daar een (nog dicht) pak koekjes open te maken en eentje te stelen. Voor een vogel toch niet slecht om een pak koekjes te herkennen, niet? Leven genoeg dus op de camping, hoewel er geen mensen te bespeuren waren.

We begonnen onze dag met een bezoekje aan een de Mamukala Wetlands, een broed- en verzamelplaats voor ontelbare soorten vogels. Er was een observatiehut en een beetje ornitoloog had er vast uren kunnen slijten. Maar jonge kinderen kennen dat woord niet eens, laat staan dat ze boodschap hadden aan vogels kijken.
Hup met de geit dus, een beetje spanning invoeren. Op zoek naar aboriginal rotskunst. Nourlangie Rock wordt beschouwd als een van de belangrijkste plaatsen waar je Aboriginal rotstekeningen kan bewonderen. Men schat dat er zo'n 20000 jaar geleden al tekeningen werden aanbrachten. Als je interesse hebt, is het wel leuk om de link te volgen en wat uitleg te lezen over de verschillende tekeningen. Ik vond het zelf heel erg mooi en intrigerend en mijn interesse voor de cultuur werd met de minuut meer opgewekt. Ik zal me eens een mooi boek moeten aanschaffen, want bij 40 graden naar een gids luisteren, was in ons geval geen optie. (er waren er geen). De kinderen hadden er ook al gauw genoeg van, dorst en warm en veel wandelen, namelijk...

We gingen dan maar een boottochtje doen op Yellow River, dat werd in alle boekjes en infocenters aangeraden. We kregen deskundige uitleg van een plaatselijke gids, wat natuurlijk fantastisch was. Die mens kon geweldig vertellen, over de fauna en flora en over het leven van de mensen langs de rivier. De mooiste vogels hebben we gezien, de grootste krokodillen en de prachtigste bloemen. Super en meer dan zijn geld waard. Op de foto's staan heel veel verschillende vogels, allemaal mooi en heel speciaal, maar ik zal u de namenvloed besparen. Wie interesse heeft, kan o.a. hier terecht.

Tegen de avond reden we dan naar Ubirr, een andere site met rots-kunst. Die zouden we de dag nadien terug komen bewonderen, maar Ubirr is ook gekend om zijn platte rotsen en enorme uitzichten, van waar je 's avonds kan genieten van een schitterende zonsondergang. Wat wij dan ook met volle teugen hebben gedaan...

Dag 6. Krokodillen!!!

Waar waren we gebleven? In Darwin dus. Het nachtje hotel deed wel eens deugd, maar de vochtige hitte buiten kon tellen de volgende morgen: het was een zwoele 39 graden. Filip ging de nieuwe jeep halen, terwijl ik met de kinderen in het hotel bleef: zo konden ze nog eens zwemmen en kreeg ik wat tijd om de route uit te stippelen. Rond de middag waren we weer geïnstalleerd, was de jeep rij-klaar en hadden we eten ingeslagen voor enkele dagen. We reden richting Kakadu National park, een van de hoogtepunten als je in de buurt van Darwin verblijft. En op de weg kom je voorbij Adelaide River, een modderige stroom vol krokodillen. En je kan er niet voorbij rijden zonder te gaan kijken naar de enorme springende beesten. Jawel, ze hebben er daar een bezienswaardigheid van gemaakt om tijdens een cruise op de rivier wat krokodillen te lokken en dan met een lange stok wat vlees boven hun neus te hangen. Uiteindelijk springen de kolossen meters hoog uit het water om het vlees te pakken te krijgen. Het klinkt allemaal erg commercieel, sommige mensen leven van deze cruises en milieuactivisten zijn er uiteraard niet over te spreken. Maar ik kan u vertellen dat het heel erg indrukwekkend is, een rechtopstaande krokodil van 4 meter, op 30 cm afstand van je hoofd, op zoek naar vlees. Maar de kinderen vonden het allerleukste dat ze elk 5 minuten de boot mochten besturen...

Ziezo

Hier zijn we weer, gezond en wel. Het plan hebben we gedeeltelijk uitgevoerd en wat aangepast maar het was ronduit prachtig, en we hebben kou geleden in onze tent met 8 graden en zijn gesmolten bij 46 graden. Wordt vervolgd, nu volgend machien insteken :-)

Het plan

In twee dagen naar Adelaide, 4 dagen Kangaroo Island en dan op het gemakske terug naar Melbourne, via de Great Ocean Road. Van daar terug in een ruk naar huis. Terug op 31/1. En op 2/2 terug naar school!
Hopelijk regent het niet...

Over hier (2)

26 december (Boxing Day, zoals men wel meer zegt), vertrekt traditioneel de zeilwedstrijd Sydney-Hobart (Tasmanië) vanuit de stad. Dat blijkt een nogal spectaculair zicht te zijn, dat wij uiteraard niet wilden missen. Maar een gezin van 5 en 3 gasten tijdig uit huis krijgen, om op tijd een mooi plekje te versieren voor een schitterend uitzicht, blijkt geen sinecure en we moesten dat evenement jammerlijk aan ons voorbij laten gaan. Parkeerplaats vinden is niet zo simpel en dan nog 3 km wandelen in heet weer was er teveel aan. Het blijft dus voorlopig nog bij mooie verhalen over de zeilrace...
Gelukkig zijn er tal van alternatieven om gasten mooie plekjes te tonen. We namen de Manly-to-Sydney-ferry, wat een half uur lang mooie haven-zichten oplevert. En nadien gingen we op zoek naar duizenden slapende vleermuizen in de bomen van de botanieken hof. Ook het Operagebouw werd met een bezoekje vereerd (vooral de toiletten daar zijn een hoogtepunt voor onze kinderen, wegens de glooiende vormen van de deuren en de lavabo's) en goed bevonden.
We eindigden onze uitstap in de beroemde Opera Bar en genoten van de ferry-trip terug naar huis.

De volgende dag vertrokken we voor een vierdaagse trip zuidwaarts. Het was wat bewolkt, maar rustig weer. We moesten 2 uurtjes rijden naar onze verblijfplaats. Rond half twee waren we eindelijk ingepakt. De rit begon vlot, geen of weinig verkeer op de weg, dus makkelijk rijden. En dan, na een uur: file. Stapvoets verkeer. Storm. Hevige regen. Onweer. En stapvoets verkeer. Om half zeven (!) waren we waar we moesten zijn. Nog steeds hevige regen. Ik moet er niet bij vertellen hoe ons gemoed was. En toen moest onze tent nog op... die we uiteindelijk in de gietende regen hebben opgezet.

Gelukkig was het de volgende dag schitterend weer en we trokken naar Jervis Bay, wat nu een van mijn favoriete plekjes is geworden. Het zand is daar spierwit en het zeewater zo klaar als badwater. Heerlijk en prachtig! En op de weg terug naar huis maakten we nog een hele mooie wandeling door een stukje regenwoud. Uiteindelijk kwamen we gemakkelijk weer thuis.

Oudejaarsavond is hier ook een hele fijne dag: als je het Nieuwjaarsvuurwerk van de brug wil gaan bewonderen, moet je allerlei toeren uithalen om op tijd een mooi plekje te zien veroveren. En dus offerden Filip en Jan zich op (haha) om vanaf 14u te gaan plekje-houden, gewapend met stoelen, matjes, een aantal biertjes en een kartonnetje wijn... ze hadden het leuk gehad!

Rond 18u kwam dan de rest van de bende (we waren uiteindelijk met 4 grote gezinnen) met nog wat stoelen en een beetje eten. En we hebben goed ons best gedaan om nog wat op te schuiven...
Het was behoorlijk druk, echt veel bewegen zat er niet in en over de staat van de Wc's na enkele uren, zal ik ook wijselijk niet uitweiden. Ik kan u vertellen dat het kon tellen...

Om 21u kregen we dan het mooie family-vuurwerk, een mooi voorproefje van wat nog moest komen. Geef toe, dat is toch lief, dat ze aan al die gezinnetjes hier denken. Onze mee-vierders keerden richting huis, wegens wilde plannen de volgende dag en kleinere kindjes, maar wij bleven moedig zitten tot middernacht. Het was toch wat moeilijk voor de kinderen: op een klein plekje wachten tot 12u, maar we hebben het allemaal gehaald en het was zo ongelofelijk de moeite. Prachtig, veel superlatieven kan ik hier bovenhalen, zo mooi. We gaan verder niet nadenken over de miljoenen dollars die de lucht zijn ingegaan, want dan worden we hier gezamenlijk ongelukkig, maar kom, we hebben met zijn allen ferm genoten. Dit moest, dit was een van de redenen waarom ik op 31/12 in Sydney wilde zijn.
Uiteindelijk waren we om 2u weer thuis (we moesten 3 overvolle treinen aan ons voorbij laten gaan), maar de volgende dag was uitslaapdag, dus geen probleem...

1 Januari 2009: een uitrustdagje. Eventjes naar de mall - Rune had nog een shopping-dag in gedachten met de meisjes; en ja, een paar winkels waren zelfs open - nog eens een lekker diner (de mannen gingen koken), Nieuwjaarsbrieven voorlezen en wat vroeger naar bed. Heerlijk om tijd door te brengen met je familie op zo'n dagen. Jammer dat niet iedereen erbij kon zijn, maar we hebben zeker aan iedereen gedacht! Prosit!

Dag 5. Terug naar Alice Springs- Hop naar Darwin

Het was inpakken geblazen: vandaag moesten we de 450 km naar Alice Springs gedaan krijgen voor 16u (dan moest de jeep terug binnen) en om 18 hadden we een vliegtuig te halen.
We vertrokken mooi op tijd - om 9u was alles klaar en waren we al op weg. Dit keer namen we de grote weg: een echte highway...

De weg bleek nog altijd verlaten, buiten de bussen en de road trains. Die zie je in de outback geregeld rijden: een enorme vrachtwagen met soms 5 aanhangwagens, onvoorstelbaar!

Tegen de middag wilden we weer een mooi picknick plekje vinden, maar zo op de grote weg, daar zijn we niet zo voor... Op een bepaald moment reden we voorbij een wegwijzer naar Rainbow Valley, maar we hadden absoluut geen idee wat we moesten verwachten: een dorpje, een Aboriginal gemeenschap? We hadden ook geen idee van hoe ver het zou zijn. De wegwijzer zei: 4x4 recommended en dan zijn we zeker niet te houden! Na 20 km rode gravelbaan kwamen we aan in een klein natuurreservaat. Rainbow Valley blijkt een mooi stuk natuur te zijn. In het natte seizoen is er een enorme plas water, een thuis voor prachtige vogels en andere exotische dieren. In het droge seizoen, waar wij nog net in waren, is het een grote droge vlakte, met op de achtergrond Mushroom Rock. In Australië worden die plekjes zo mooi verzorgd! Er stonden borden met uitleg, er waren bio-Wc's, een mooie wandeling en natuurlijk: BBQ's en tafeltjes... picknickplaats gevonden en tegelijk genoten van een mooi stukje Australië. Jammer genoeg geen tijd voor de wandeling. Later, als we nog eens terugkomen...

We waren mooi op tijd in Alice Springs. De auto leegmaken, de hele map met CD's en DVD's vergeten onder de achterzetel, een taxi nemen naar de luchthaven en daar zaten we - na een hapje in de Qantas Business Club natuurlijk- op het vliegtuig naar Darwin.

Om 20u waren we in het hotel voor een nacht in een zacht bed en een grote wasbeurt. Al onze kleren zagen immers donkerrood. Maar met die wasmachines van hier (was van 16 min. op 20 graden) krijg je dat natuurlijk niet proper. Het was de idee dat telde, we zouden toch terug vuil worden...

Dag 4. Uluru en Kata Tjuta

Opstaan om half 5!
Om toch maar op tijd te zijn. Want dit is iets wat we naar het schijnt niet mogen missen: zonsopgang bij Uluru. We hadden gisteren al gecheckt waar we moesten zijn, want enkel op bepaalde plaatsen mag je foto's maken van dit unieke stuk natuur.
De parking stond al vol toeristen, die waren allemaal nog vroeger opgestaan. Grote bussen, kleine bussen en busjes. En wij. De kinderen hadden het koud en waren niet echt geïnteresseerd. Alleen Senne zag wel meteen een aantal mensen terug waar hij mee had gekletst op onze tocht in Kings Canyon. Nederlanders, die van ons een foto hadden gemaakt en zoals zovelen, ook verder waren gereisd naar Uluru. Senne moeten we tegenwoordig goed in het oog houden, die jongen is zo sociaal dat het een fluitje van een cent is om hem mee te krijgen. Tegen iedereen die wil luisteren, begint hij te praten. Tot groot jolijt van de meeste mensen :-) Maar soms moeten we hem echt intomen...

Terug naar de monoliet. Stilaan komt de zon op en de kleuren beginnen te veranderen van donker bruin naar uiteindelijk fel rood. Het is indrukwekkend, maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Misschien ook omdat je daar zo staat op te kijken gedurende een uur. Ik denk dat je telkens tien minuten niet mag kijken en dan zie je het verschil iets beter...

Kijk zelf maar...

Intussen was het volop dag en de meeste toeristen waren al terug vertrokken, voor het volgende item op hun reisplan. Wij wilden eerst nog een ontbijtje en we vonden een plekje aan de kant, met uitzicht op de mooie rots.

Er zijn voor- en tegenstanders van het klimmen op Uluru. De Anangu, de traditionele landeigenaars vragen om niet te klimmen, uit respect voor de heilige waarden die zij toeschrijven aan de plek. Maar het is niet verboden. Ik ben persoonlijk voor respect, dus ik zou sowieso niet geklommen hebben. Filip twijfelde, maar zou het ook niet hebben gedaan. Maar het probleem was snel opgelost: boven 36 graden is de klim gesloten: uitdroging, een val van de rots en hartaanvallen zijn hier wel eerder voorgevallen en zulke klim doen bij zo'n temperaturen is vragen om moeilijkheden.

Om half negen begonnen we aan onze wandeling: een mooie tocht van 10 km rond Uluru. Eigenlijk waren we een uur te laat vertrokken. Hoewel we overladen waren met water, fruit en helemaal glommen van de zonnecrème, werd het langzaam aan heel erg heet en op het eind waren we helemaal verhit. Het was dan ook al ruim half twaalf als we terug bij de auto kwamen. Daar heeft Filip vermoedelijk zijn mooie stapschoenen laten staan. Dat ontdekten we zo'n 10 dagen later :-(.

Op onze wandeling, die overigens verder rustig verliep, zagen we een Thorny Devil, een soort hagedis, enkele toeristen, wat Aboriginal kunst en voor de rest veel rode aarde. De rost zelf is heel speciaal: hij is precies opgestapeld in laagjes en de verschillende kleuren zijn prachtig. Het enige dat me wat stoorde is dat er sommige plaatsen zijn waar je niet mag fotograferen - en er staan zelfs geldstraffen op - en dat werkt bij mij als een rode lap op een stier, sorry. Ik wil graag respect tonen voor oude culturen en waarden, maar een foto nemen moet toch kunnen... Ik heb er dan ook ettelijk genomen, de meesten op plaatsen waar het wel mocht :-) En op de weg terug hadden we opeens weer drie slapende kinderen in de auto...

Tegen de middag sprongen we in de jeep, om dan naar de camping te rijden voor een lunch en een frisse duik in het zwembad. Jammer genoeg hadden de toeristen in de volle bussen hetzelfde idee...

Tegen een uur of 4 reden we dan naar Kata Tjuta, ofte de Olga's, voor nog een korte wandeling aldaar. De lange wandeling, door de Valley of the Winds, was ook gesloten wegens de hitte, maar nu hebben we ook een goede reden om nog eens terug te keren. Kata Tjuta is ook een verzameling van monolieten en het leuke ervan is hun bolle vormen bovenaan. Van ver lijkt het op een hoopje kussens of zo, heel gek. Weer een prachtige plek op deze aarde!

's Avonds reden we weer naar Uluru voor de zonsondergang, ook een hoogtepunt. Ik vond nog ergens een mooi plekje voor wat foto's en ik heb me weer behoorlijk laten gaan, leve digitale fotografie!

Tijdens de dag hadden we al een mooi BBQ-plekje gespot voor 's avonds. In het Nationaal Park. Maar dat sluit om 20u, dan moet iedereen eruit. We wilden eens zien hoe lang het ging duren voor een ranger ons vond... uiteindelijk gebruikten we alleen een klein gaslampje en maakten we geen of weinig lawaai. Het werkte, we konden rustig van ons eten genieten, met op de achtergrond een pikzwarte enorme monoliet, het heeft wel iets...
En om kwart voor negen, net toen we aan het opruimen waren, stopte een ranger. Hij was gelukkig vriendelijk en vond ons er nogal betrouwbaar uitzien, dus echt boos was hij niet...

Dag 3. Kings Canyon

Om optimaal van dit land te genieten in deze tijd van het jaar, moet je vroeg opstaan!
De bedoeling is om te wandelen, om iets te zien, om buiten te zijn. Bij 40 graden een tocht van 4u ondernemen met 3 kinderen, is echt niet aan te raden. Dus stonden wij gewoon op met of voor de zon. En we zijn erin geslaagd om om 7u aan het begin van de wandeling te zijn voor de Kings Canyon Rim Walk, boven op de rand dus.

Het eerste deel was recht naar boven, daarna werd het wat rustiger en platter. Kings Canyon bleek een mooi stukje natuur te zijn. Ik had het me allemaal wat groter voorgesteld, maar ik denk dat we wat verwend zijn geweest door de canyons in de Blue Mountains, die veel uitgestrekter zijn.

Maar de omgeving is natuurlijk anders: het is desolaat, rotsig en hier en daar staat er een verlaten palm, die nog een overblijfsel blijkt te zijn van de tijd waarin de streek vochtig en heet was en een tropisch klimaat had.

Deze plek is duidelijk een toeristische trekpleister: hele bussen toeristen stromen 's morgens toe. Veel Nederlanders en vooral veel Duitse toeristen. Met een vliegennetje op hun hoed. Voor de vliegen uiteraard. Want die zijn inderdaad hevig aanwezig. Luna werd er gek van en soms is het echt vervelend. Als ze in je oren kruipen, of in je ogen of neus. Maar we hebben het gedaan zonder netjes. Gewoon blijven slaan!
Op de wegen zie je af en toe een wagen en inderdaad ook heel veel bussen. Georganiseerde reizen, in groepjes van 12 of 56. Ik denk dat het niets voor mij is. In principe heb ik iets tegen toeristen, ze hebben een zekere air over zich, waar ik niet goed tegen kan. Daar kregen we later op onze tocht nog andere sterke staaltjes van te zien. Maar tegelijk is er het besef dat je zelf toerist bent en je onbewust meedoet. Zo hadden wij ook graag af en toe een gids gevolgd op een wandeling, want Filip en ik zijn erg geïnteresseerd in de verhaaltjes achter hetgeen je ziet. Maar onze kinderen blijken nog iets te jong om graag te blijven luisteren. Kinderen bleken op onze tocht overigens een vreemd fenomeen en de gidsen vertelden vooral op volwassene-niveau. Dan is het moeilijk om het leuk te vinden, natuurlijk. Maar goed, tijdens het voorbij stappen van een van de groepjes konden we hier en daar toch iets meepikken.
Hier geldt nog meer dan anders: de foto's spreken voor zich.

In de namiddag pakten we alles in en vatten de tocht aan richting Uluru, het hoogtepunt van dit deel van de reis. Rijden, rijden en opeens in de verte: Mount Connor, groter dan Uluru, veel minder bekend en veel platter. En dikwijls, op weg naar, verward met de bekendste steen in Australië. Eigenlijk heb ik geen idee waarom dit geen trekpleister is zoals Uluru.
En dan, eindelijk zagen we in de verte Uluru, ofte Ayers Rock.

We kwamen aan, begaven ons naar de enige kampeerplaats in de buurt, zetten onze tent op en haastten ons naar een sunset-uitzichtpunt een beetje verder. We konden een prachtige schouwspel meemaken: zonsondergang boven de Olga's (liggen iets verder dan uluru in hetzelfde Nationaal Park). De Duitse miekes die het hele gebeuren van commentaar voorzagen, waren er iets te veel aan, maar het was toch zoooo schooon!
We aten 's avonds in een van de BBQ-plaatsjes op de camping en kropen vroeg in bed. Morgenvroeg moesten we weer vroeg op voor de zonsopgang: de wekker stond op half vijf!

Dag 2. Rit naar Kings Canyon

We werden vroeg genoeg wakker, na een eerste nacht tent. Dat is altijd even wennen en zeker deze keer, vermits de tent niet echt voldeed aan de vereisten voor 5 personen. Ik sliep samen met de kinderen in het slaapgedeelte en Filip werd verbannen naar de voortent, die onderaan niet dicht was. Maar we zijn niet de personen om veel te denken aan allerlei lieve beestjes die 's nachts in de Australische Bush rondzwerven en misschien wel eens een bezoekje zouden komen brengen. En toen Filip mijn toegewezen plekje zag, tussen de drie wroeters, was hij maar al te blij met zijn stukje tent.
Ik had iedereen een laken gegeven om onder te slapen, dat zou wel moeten volstaan in de hitte, maar tegen de ochtend werd het toch wat frisser en 's morgens had iedereen het op een gegeven moment toch wat koud gehad. Wisten we ook alweer.

We namen een stoffig ontbijtje en begonnen daarna aan de 'herinpak' van de jeep. We zouden immers nu gaan 4x4'en en als je eten voortdurend rondhotst in de auto, zou dat weleens een ongewild effect kunnen hebben. Eigenlijk neemt dat inpakken veel tijd in beslag en dan nog zeker als je in de vlakke zon bezig bent, in 37 graden. Dit was weer een goede les in organisatie en planning. De kinderen zochten intussen verpozing in het zwembad.
Ik was er na een uur of twee ook behoorlijk klaar voor en ik heb nog niet dikwijls zo genoten van een zwembeurt.

Enkele foto's hieronder tonen de weg: verlaten, weinig of geen tegenliggers, fantastische uitzichten en af en toe een 'specialleke': een vreemde boom, een super picknick plekje, met uitzicht, een autowrak in the middle of nowhere en mysterieuze vruchten. En dat allemaal in donker rode aarde, het levert echt spectaculaire beelden op.
En dan is het eerste wat de kinderen vragen: mama, hoe is die auto hier gekomen en wie heeft die wanneer en waarom achtergelaten? Ik heb even mijn fantasie op hol laten slaan en heb een uitermate spannend verhaaltje uit mijn mouw getoverd. Jammer genoeg kwamen er daarna nog meer vragen en moest ik toegeven dat ik het allemaal toch niet wist...
De Kerstboom langs de weg is blijkbaar een verzamelplaats voor allerlei vindsels. Ik vond het wel iets hebben en het leverde nog mooie plaatjes op ook.
De vruchten leken op pompoenen en de kinderen vonden ze er lekker uitzien. Maar vermits wij in Australië zijn en door het feit dat er zoveel vruchten langs de kant lagen, besloten we om later aan een inlander wat meer info te vragen over de bollen. Dat bleek verstandig: het zijn heel erg giftige dingen en door de zaden verspreiden ze zich razendsnel. De plaatselijke bewoners zijn ze liever kwijt dan rijk, en de vuilnisbak was de beste plaats voor de dingen. Maar het was wel mooi om zien...

We vonden de jeep natuurlijk fantastisch. Dat ding rijdt vlotjes door mulle zand, kan bijna verticaal naar boven, is voorzien om door water te rijden (later) en kan ook heel snel. Het verbruik is uiteraard navenant en over de kost van de diesel willen we zelfs niet meer nadenken. Je hebt ook helemaal geen keuze als je wilt tanken, vermits de stations erg dun gezaaid zijn: er moet uitgerekend worden wat je verbruikt (reken ook nog een airco mee en een koelkast achteraan) en dan moet je tanken bij het eerstvolgende tankstation, anders kan je wel even langs de kant gaan staan. Die optie is niet aan te raden. Zo kwamen we op de weg een auto tegen met de motorkap open. Vriendelijk als we zijn, boden we een helpende hand. Het bleek een jonge Aboriginal te zijn, die naar eigen zeggen al een volledige dag en nacht aan de kant stond met een gebroken brandstofleiding en daardoor al zijn diesel was kwijt gespeeld. De auto was niet meer dan een wrak en hij had vreemd genoeg alles bij om diesel op te zuigen en van ons af te tappen. We hielpen hem op weg met een liter of tien en hoopten dat hij wel ergens zou kunnen geraken. Achteraf bekeken was het allemaal nogal vreemd, want de wegen waren wel desolaat, maar niet in die mate dat er nog niemand was gepasseerd de laatste 24 uur. En ik kon me moeilijk voorstellen dat in deze streken niemand zou stoppen, hoewel de jongeman het tegendeel beweerde... (Onnodig te zeggen dat er geen telefoon-zendmasten staan in deze streken). De kinderen waren behoorlijk onder de indruk van onze heroische daad en spreken nog over onze hulpvaardigheid. Maar toch moet ik er telkens bijdenken dat we misschien toch iets te onvoorzichtig zijn geweest? Je hoort toch ook zoveel verhalen over overvallen op verlaten wegen... gelukkig was het hier niet het geval en de man was ons ook heel erg dankbaar.

Op de wegen in the Northern Territory golden tot voor kort geen snelheidslimieten, nu mag je maximum 130. Wat je dus ook doet, er is toch geen kat op de weg. Wel loopt er af en toe een wild paard over de weg of kan je uiteraard kangoeroes of kamelen tegen komen. Op heel deze tocht was dat weer mijn grootste teleurstelling: bijna alleen ex-beesten hebben we gezien: een ex-kameel of twee, enkele dode paarden en heel veel wijlen-kangoeroes. 't Zal te warm geweest zijn... Enkel een paard in de verte dat overstak en wat uitgemergelde koeien. Ik kon mij alleen maar afvragen waar die beesten ocharme hun water haalden, het was daar zo droog en zo verlaten... En toen moesten we toch wel even een stof-opwaaiende-jeep-scene opzetten en fotograferen, altijd leuk. Voor de goede ziener onder u: het blauwe zeil is welgeteld 10 km op dezelfde plaats gebleven: het gewapper en geflapper bleek nogal vervelend en we hadden op een bepaald moment zoveel lucht geschept dat we konden opstijgen. Daarom hebben we de valiezen voor de rest van de tijd maar gewoon blootgesteld aan het stof en de elementen. Blauw zeil voor niets meegesleurd, les 1 geleerd :-)

Met al onze stops op de weg, gaat het natuurlijk allemaal niet zo goed vooruit en we waren dan ook pas tegen de laten namiddag in Kings Canyon. Al de bezienswaardigheden in deze streek liggen in beschermd gebied: het land hoort toe aan Aboriginal gemeenschappen en om alles mooi te vrijwaren van toeristische gevolgen, heeft de overheid overal Nationale Parken gemaakt. We kunnen dat uiteraard alleen maar toejuichen, maar onze droom om eens 'wild' te kamperen, konden we daardoor wel opbergen. Dichtbij Kings Canyon is er maar een resort waar je kan overnachten, dus moesten we onze tent daar opslaan. We kozen om nadien nog een kleine wandeling te doen, op de bodem van de Canyon, om de dag mooi af te sluiten. Het bleek een geplaveid pad te zijn, toegankelijk voor de minder fitte toerist, een uurtje op en af. Net goed als afsluiter. Gelukkig hadden we nog elk onze drinkbus bij, want de hitte was ongenadig. De regel is in deze streken 2 liter water per persoon per uur, maar dat is er een beetje over. Een beetje. Overal staan gelukkig kraantjes waar je kan bijvullen en dat is geen overbodige luxe.

En toen werd het stilaan tijd voor een hapje. We zijn intussen experts geworden in het zoeken van idyllische BBQ-plekjes en die avond vonden we er weer eentje. Dat is dan ook het voordeel van die jeep: je hebt altijd alles bij om eender waar te stoppen en te eten. En dan vind je zo'n plekje: parkeerplaats, een tafel, een BBQ die werkt en proper is, klaar voor gebruik. Fantastisch toch. De zonsondergang was eentje voor in de boekjes en het eten smaakte voortreffelijk. De kinderen waren niet echt op hun gemak, vermits de dingo's langs alle kanten stonden te wachten om de restjes te veroveren. Je hoort ze huilen in de buurt en de struiken ritselen voortdurend. Op de koop toe is het daar aardedonker: in de verste verte geen stad in de buurt en geen straatverlichting. Stilte, een onmetelijke sterrenhemel om van te genieten, een glaasje wijn en je geliefden in de buurt, wat wil een mens nog meer?

Dag 1. Sydney-Alice Springs

De vlucht vertrok om 9u en wij waren mooi op tijd gepakt en gezakt op de luchthaven. We gingen eens proberen of het zou lukken om voordien met ons allemaal in de business-club van Qantas binnen te raken. We waren heel welkom. Vermits we al enkele verre vluchten hebben gemaakt en Filip vaak vliegt, heeft hij de zilver status bereikt, zodoende. De kinderen vinden zoiets natuurlijk geweldig: schep maar op! Al onze vluchten werden verzorgd door Qantas en tot nu toe hebben we nog geen problemen ondervonden: altijd mooi op tijd. Het enige is dat de kinderen soms wel een kindermaaltijd kregen, zoals in hun profiel staat en soms niet. Of soms maar twee van de drie.

Rond de middag kwamen we aan in Alice Springs. Dit is de outback. Duidelijk: een luchthaven van niets, afstappen op de tarmac, dat was ook al lang geleden, maar vooral weinig mensen en weinig toeristen, tegen mijn verwachtingen in...
En het was heet! 38 graden waren we niet gewoon... We namen een taxi naar BRITZ, waar onze jeep al klaar stond. Het bleek een indrukwekkend ding en alles was erin aanwezig om overal te kunnen stoppen om te eten en slapen.

Nog boodschappen doen voor 5 dagen, wat rondjes rijden in Alice Springs, iets eten en hup, daar begon onze rit richting Uluru. AS leek ons maar niets: een desolaat stadje, veel boze mensen, wat ellende hier en daar en niets indrukwekkends te zien. Voor nu: wegwezen dus. Misschien, als je veel tijd hebt, kan je wel leuke plekken ontdekken en bezoeken.

Eerste slaapplaats: Glen Helen Resort en tevens laatste tankstation op de weg. Intussen was het al rijkelijk laat op de middag en waren we nog op tijd voor een zwembeurt en om onze tent op te slaan in daglicht. Altijd verstandig voor de eerste nacht. Want inderdaad, de auto en het gerief erin bleek allemaal goed in orde te zijn, maar de bijgeleverde tent was een ramp: verkeerde palen, niet genoeg piketten en vooral niet bijster groot voor ons allemaal. Gelukkig zijn we scouts geweest en kunnen wij deftig onze plan trekken :-)

We kookten een fantastisch maal op de BBQ van de resort (wat overigens een beetje vervallen leek en toe aan een opknapbeurt, maar in orde en gesitueerd op een fantastische plek...) en gingen een fijne hete nacht tegemoet. We zijn allemaal in slaap gevallen onder een laken, maar hebben naar de ochtend toe toch onze slaapzakken moeten pakken.

Terug van weggeweest

Het is maandagnamiddag. De meisjes zijn na twee weken weer naar school gegaan, met een hoop verhalen en enkele leuke ervaringen rijker. Filip is al vroeg vanmorgen gaan werken. En Senne en ik zijn vanmorgen naar de dokter getrokken voor een antibiotica-kuur en allerlei snuif-, drink- en gorgelmiddeltjes om onze ziekte te verjagen. Voor de rest hebben wij vandaag niet veel uitgehaald.
Gisterenavond zijn we weer in Sydney geland, moe, een beetje ziek, maar zo vol verwondering over de Ozzie pracht.

Ik zal het u allemaal vertellen, dames en heren, ik moet eerst door mijn uur film en mijn 1000 foto's. Ik moet alles weer op een rijtje zetten, in de juiste volgorde plaatsen en de correcte achtergrondinformatie opzoeken. Maar het komt, beloofd!
Nu ga ik nog een vuilste was ooit insteken en daarna een beetje liggen...

Vooruit, om jullie te doen watertanden: een foto als voorproefje.