Australia - Part 5

10 dingen waar Australië Sydney (?) fier op mag zijn

2. Vriendelijke mensen

Hoewel er toch nog een verschil is met USA-ers (daar kwamen volstrekt onbekenden ongevraagd met hun hoofd in de koets naar mijn pasgeboren dochter loeren, onder het mom van vriendelijkheid en vond ik dat soms wat overdreven), vind ik de mensen hier heel aangenaam. Je begroet de mensen in de bus, op straat als je elkaar kruist, in de supermarkt.
Ook onze kinderen merken het op: op school worden zij oprecht gerespecteerd door volwassenen (maar die staan er ook wel erg op dat omgekeerd evengoed het geval is), vriendelijk begroet, lief aangesproken en er wordt heel veel dank je gezegd. Ik merk op dat ook onze kinderen heel beleefd zijn (ze waren het al, maar nu is het een automatisme geworden). Ze vragen met alsjeblieft en krijgen met dank je. Ze bedanken mensen spontaan als ze ergens gaan spelen, ze zijn beleefd aan de telefoon. En wij vinden dat toch wel tof.
Het viel mij heel erg op als ik vorige december terug in Vlaanderen op straat liep: iedereen is weggedoken in een jas met hoge kraag en een dikke sjaal en veel mensen lopen met hun gezicht naar beneden. Hier echt niet, de mensen zoeken oogcontact, praten met elkaar, vragen of ze je kunnen helpen en maken een praatje.
Leuk, 't zal weer wennen worden in Belgie.

Australia-Part 4

10 Dingen waar Australië (Sydney??) niet fier op moet zijn

3. Milieubewust bouwen/rijden/leven.
Australië roept bij veel mensen toch een beeld op van milieubewust land, door hun gebrek aan water, bosbranden, door de strijd met de elementen. Hmmm.

En voor iedereen hier op zijn paard springt: er zijn uiteraard uitzonderingen, er zijn fantastische projecten, zoals de eco-villages, waar ook Tom en Hilde gaan bouwen en het bewustzijn groeit, maar toch.

Het begint bij de huizen. Ons huis bestaat uit een houten skelet met gyproc-platen en een laagje baksteen er rond. In de ramen staat enkel glas en de profielen zijn simpele aluminium latten. Isolatie is er niet, de ramen sluiten niet volledig en er zijn heuse tochtgaten onderaan en bovenaan. Lawaai-gewijs is dit ook niet echt aan te raden. Het dak is niet geïsoleerd en de garagedeur sluit niet volledig.
We hebben centrale verwarming op lucht. De luchtgaten zitten in het plafond. Zoals iedereen hoort te weten, stijgt warme lucht. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken. De warme lucht ontsnapt hier langs alle kanten. Het huis is zo gebouwd dat beneden bijna geen rechtstreeks zonlicht binnenvalt. Dat maakt dat wij gedurende het hele jaar dat we hier wonen, geen airco hebben moeten opzetten. Ik moet er wel bij zeggen dat we liever met de ramen open slapen dan met koude lucht in onze nek. Goed voor de hete dagen dus. Maar donker. We moeten nu, in de winter, tijdens een grijze dag, de lichten om 16u al aandoen. In veel huizen brandt het licht de hele dag, zelfs als de zon buiten volop schijnt. Gewoon te donker binnen.
De thermostaat staat boven in de gang. Om het 's winters beneden warm te krijgen, moet je gedurende tien minuten boven de verwarming gaan opzetten. Als het dan beneden warm is, zetten we het ding terug af. Ik kan hier in geuren en kleuren beginnen uitleggen waarom we het ding niet automatisch gebruiken, maar er is geen beginnen aan. Boven in de gang is gewoon geen goede plaats voor een thermostaat. Boven moet er immers maar een minimum aan verwarming zijn. Bijvoorbeeld in de badkamer, dat is toch aangenaam in de winter als je uit de douche stapt. Nop, geen verwarming in de badkamer en ook niet in de WC's. Dat zijn echt koude hokjes, waar iedereen meteen weer uit wil en bij onze kinderen is het zelfs zo dat ze het bezoek zo lang mogelijk uitstellen, met het oog op een koude WC-bril. Met alle gevolgen van dien. Er zijn in dit huis ook 4 deuren naar buiten die niet gebruikt worden. Onnodige deuren, onnodige gaten waarlangs warme/koude lucht naar buiten kan. Kortom, er is dus niet over nagedacht.
Er is ook geen nacht/dag tarief voor gas en electriciteit. Iedereen gebruikt dus alle toestellen gedurende de dag. Toegegeven, het huis is al een aantal jaren oud, ik denk dat het gebouwd werd in de jaren 80. Misschien is dat een excuus.

Maar groot was mijn verbazing toen bleek dat het splinternieuwe, net een tweetal-weken-af-huis van vrienden ook geen ramen heeft met dubbele beglazing. Nee, enkel glas, in de profielen geplaatst met een enkele rubberen band en gaten in de hoeken. Gordijnen mogen niet voor de enorme (mooie) ramen, nochtans ook een manier om warmte/koude binnen te houden.
Begrijpe wie kan.
En waarschijnlijk heeft alles met de portemonnee te maken. Maar dan nog, energie is hier ook niet gratis en elke bouwheer/architect hier zou toch even goed moeten weten dat je een huis fatsoenlijk moet isoleren om energie en dus centen te sparen?

Stilaan beginnen watertanks op te duiken. Mensen plaatsen een enorme tank naast het huis voor de opvang van regenwater (jammer genoeg niet onder de grond, wat dan weer zichtsvervuiling en verlies aan tuin oplevert). Als het hier regent, zijn het meestal deftige plensbuien, dus al dat water kan perfect herbruikt worden. Maar dat zijn individuele initiatieven. Het waterbeleid is hier nog steeds een ramp. Al dat zo gewilde regenwater gaat rechtstreeks de riolen in. Je mag de auto alleen wassen op woensdag en zondag. Je mag geen hogedrukreiniger gebruiken voor het afspuiten van opritten, huizen enz. Je mag alleen planten water geven of gras sproeien op bepaalde dagen. Dat zijn misschien goede regels, maar de verplichting om een regentank te plaatsen, zou nog veel effectiever zijn. En ook het aansporen van het gebruik van bijvoorbeeld watersparende douche koppen bijvoorbeeld, maar daar hebben we nog niet veel van gezien.
Water is hier zo'n anderhalve keer goedkoper dan in Belgie.


Auto's zijn nog zoiets. Veel oude auto's rijden hier niet. Wel grote nieuwe 4X4 terreinwagens met airco en zware motoren, die enorm veel verbruiken. Onze wagen (geen 4x4) is een jaar oud en verbruikt 14 liter benzine. De airco staat nochtans zelden of nooit op. Diesel is duurder dan benzine. Gas wordt bijna niet gebruikt. Hoe kan het dat een splinternieuwe auto 14 liter kan verbruiken? Wegens de zware motor, die je eigenlijk toch niet nodig hebt? Waarom rijden zoveel mensen met een 4x4 in de stad? Hier kan je bijna niet anders als je 'op den buiten' woont of geregeld bush-uitstappen doet, omdat de wegen niet zijn aangelegd. Maar zoveel mensen wonen in de stad, komen hier nooit buiten en rijden toch met zo'n enorm monster. En dan maar klagen over de verschrikkelijke prijzen die ze betalen aan de pomp. Tja. Een 4x4 in Belgie is helemaal te zot. Voor niets nodig.

Stilaan gaan hier ook de plastic zakjes in de winkels verdwijnen, maar zover zijn we nog niet. Herbruikbare tassen worden wel aangemoedigd, maar als ik mijn zakken vergeet, kom ik thuis met 20 plastic zakjes, waar soms maar twee dingen inzitten (er wordt hier door de persoon achter de kassa ingepakt).

Wasmachines. Elk klein kind kan zien dat toploaders (zo'n dingen waar je de was langs boven ingooit en je het waspoeder/gel rechtstreeks op de was moet gieten en waar je, als je het niet vergeet, terug heen moet na een minuut of 15, om verzachter in de machine te doen) enorm veel water verbruiken. De wasmachine gaat dicht, de hele trommel wordt met water gevuld (soms tot 100 liter), de machine draait gedurende 15 minuten, het water loopt weg. De trommel wordt dan terug gevuld en de was gespoeld. Het water loopt terug weg, er wordt gezwierd en de was is gedaan. Niet proper overigens, want er zit geen verwarmingselement in die machine. De machine is namelijk aangesloten op de warm-water kraan die uit de muur komt, rechtstreeks van de boiler. En omdat je kleine kindjes hebt, wil je niet dat die hun handjes verbranden aan het warme water, en staat de watertemperatuur van de boiler op 40 graden. Gevolg: dat is de hoogste temperatuur waarop jouw was kan gedaan worden... Nochtans worden hier nog altijd meer toploaders dan frontloaders verkocht, hoewel informatiecampagnes duidelijk stellen dat frontloaders veel milieuvriendelijker zijn.
Ik gebruik nog altijd mijn intussen 14 jaar oude front-loader Miele (hoe milieuvriendelijk zou die nog zijn?). Die was wat duurder in aankoop, maar werkt nog altijd als nieuw en er is nog niets aan vervangen. Overigens gebruik ik altijd een kort programma en alleen de witte was wordt op 95 graden gedaan.

Verlichting. Toen wij in dit huis trokken, hebben we de 18 werkende spots van 100w (!) in de leefruimte vervangen door 8 spaarlampen. De rest hebben we uitgedraaid. En we zien nog altijd even veel.

Ik heb niet de pretentie om te beweren dat ik 100% milieubewust leef. Ik zou ook een trui meer kunnen aandoen en de verwarming een graad lager zetten. Ik zou nog meer de fiets kunnen nemen (hoewel ik hier een unicum ben in de buurt). Ik zou mijn was kunnen ophangen ipv in de droogkast te stoppen. Maar dan moet ik weer meer strijken, iets wat ik nu eigenlijk tot de hemden van Filip kan beperken (dat is nog een leuke vraag: wat verbruikt het meest, een droogkast of een strijkijzer?). Ik zou nog een baksteen in de WC-bak kunnen leggen (maar ik gebruik wel de knop met het minste waterverbruik). En er zijn zeker nog veel meer dingen die ik zou kunnen bijdragen. Maar wij doen ons individuele best. Wij proberen onze kinderen hier ook milieubewust op te voeden (DE DEUR!!!!) en het is al maanden geleden dat hier nog een bad werd genomen. We proberen dus bewust te leven.

In de architecten en autobouwers van Australië ben ik teleurgesteld.

Australia - Part 3

10 dingen waar Australië Sydney (?) niet fier moet op zijn

2. Internet

Wij hebben een Internetaansluiting. Enfin, iets dat erop trekt. Enige uitleg is nodig. Elke maand krijgen wij 3 gigabyte om 'op' te doen. 3 GB voor een hele maand. Daarmee moet worden gemaild, geblogd, foto's ge-upload en gedownload, ge-MSN-et naar het nieuws gekeken, filmpjes bekeken en spelletjes gespeeld. En ook gebeld, want wij bellen via het internet naar onze naasten en geliefden aan de andere kant van de bol (met www.voipbuster.com). Wel, je moet eens proberen om dat allemaal te doen met 3 gigabyte! ONMOGELIJK! Bijgevolg zijn al afgeschaft: online nieuws kijken, Ketnetkick spelen, online Playmobil spelen, foto's uploaden, you tube-filmpjes bekijken, ... En sinds een dag of 3 bellen. Want we zitten al 4 dagen boven onze limiet en dan wordt de snelheid van de internet-verbinding teruggeschroefd. We kunnen nog mailen en surfen, maar dat gaat zo traag dat we tussen twee webpagina's rustig een tas koffie kunnen gaan halen, die helemaal opslurpen, daarna nog een deftig WC-bezoek kunnen afleggen, alwaar wij een halve HUMO kunnen verslinden, daarna nog een wandelingetje kunnen gaan doen, om dan langzaam terug te keren richting scherm en een pagina met tekst, maar zonder afbeeldingen te zien verschijnen. Onnodig te zeggen dat bellen in die omstandigheden nogal mo..ei..il...ijk is. Er zit niets anders op dan te wachten tot 5 maart middernacht. Pas uw abonnement aan, zegt u? Gaarne, maar eerst en vooral kost 3 GB per maand al een slordige 40 dollar (25 euro) en daarbij worden zulke contracten hier afgesloten per periodes, in ons geval 18 maanden. Opzeggen gaat niet, tenzij u de volle 18 maanden betaalt. Aanpassen gaat, maar dan gaat een nieuwe periode van 18 maanden in en zoals de zaken er nu voorstaan, keren wij terug naar belgenland binnen 15 maanden...Dus wacht ik geduldig nog 2 dagen om al mijn vriendinnetjes en familie te bellen... grrrrrr.

Australia - Part 2

Een positieve noot. Weliswaar eentje waar de gemiddelde Australiër niets of weinig mee te maken heeft, maar toch.

10 dingen waar AUSTRALIË fier op mag zijn

1. Natuur/natuurbeheer

Zonder meer: fantastisch. De natuur is hier zo geweldig, dat komt in mijn lijst van 'dingen die ik ga missen, eens terug'. Zee, bergen, woestijn, oerwoud, voor elk wat wils. We krijgen in Europa een wat eenzijdig beeld, vind ik. Meestal wordt Australië getoond met rode aarde-vlaktes ofwel zie je de stranden. Maar er is zoveel meer. Ik kan enorm genieten van de woeste kusten, met rotsen en kliffen. En van de Blue Mountains, waar ik zelf nog nooit van had gehoord, maar die zo prachtig zijn. Je kan sommige stukken wat vergelijken met Grand Canyon, maar dan groen. Of soms komt een beeld uit de Franse Ardèche op, of zelfs de Dordogne-vallei. Uiteraard is de vegetatie anders, het is gek dat er soms tussen de Eucalyptus-bomen een palmboom opduikt, of bananenbomen. Dan weten we weer waar we zijn.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de fauna. Vooral de vogels zijn geweldig, kleurrijk en heel lawaaierig. Maar knap.
Slangen, spinnen, kangoeroes en koala's hebben zich tot nu toe nog verstopt, maar misschien vinden we dat in het geval van eerste twee niet zo erg.
Kortom, overal is wel een prachtig plekje te ontdekken. Australië beschermt zijn natuur heel goed. Overal zijn Nationale Parken en Reservaten, die netjes en super worden onderhouden. Er zijn aangelegde paden, wegwijzers en plannetjes. Het besef dat ik niet eens in de auto moet stappen om een bush wandeling te doen en ver weg te zijn van verkeer, huizen en mensen, is een goed gevoel. En dan zijn we eigenlijk nog bijna nergens geweest...
Met stip op 1!

Australië - Part 1

Ik ga me ook eens serieus laten gaan, een aantal postjes over ons gastland en de inhoud ervan.
(Maar ik zal ze in stukjes schrijven, want anders kom ik met drie dagen niet toe).

We beginnen direct met een geweldige:

10 dingen waar Australië Sydney echt niet fier moet op zijn

1. Als absolute hoogtepunt: het verkeer/het verkeersbeleid

Het is een echte ramp hier. Om te beginnen rijden ze hier allemaal aan de verkeerde kant. Dat is op zich al een slecht begin, en gevaarlijk op de koop toe. Gelukkig doet iedereen mee, dat scheelt. De wegen zijn heel slecht aangelegd. Een Highway is hier een drukke, dubbele, smalle drievaks-baan, waar de grootste vrachtwagens ooit gezien, sommige met twee aanhangwagens (dus drie stukken), over de wegen daveren. En die mannen hebben er geen schrik van, die steken met gemak een klein prutsautooke voorbij alsof het niets is.

De Pacific Highway, die wij kunnen nemen om deze kant uit te komen, kan je nog het best vergelijken met een steenweg van bij ons, die verschillende gemeentes doorkruist op weg naar het Noorden. (Maar in Vlaanderen zijn ze toch weer alle steenwegen veiliger aan het maken, met fietspaden, brede voetpaden en traag verkeer. Daar zijn we hier nog ver van af). Langs die wegen wonen mensen in mooie, grote huizen. Die komen met hun auto van hun geleeg en komen terecht op een autostrade. Dat lijkt mij al elke dag een uitdaging van het lot. In de dorpscentra mag er altijd geparkeerd worden, want ontelbare kleine winkeltjes en restaurants liggen langs de kant van de weg. Dus je vindt eindelijk een parkeerplaats, je moet links achteruit parkeren (al dat verkeer moet dan stoppen of steekt elkaar in razernij voorbij) en dan moet je uitstappen langs de rechterkant, terwijl bussen en zwaar verkeer voorbij razen...
Tussen 8u 's avonds en 6u 's morgens (of zoiets) mogen er ook wagens geparkeerd staan aan de kant van de weg waar geen winkels zijn. Dat wil zeggen dat tijdens de donkere uren het linker rijvak wordt ingenomen door een stilstaande wagen hier en daar. Dus stel je voor: het regent met bakken, je rijdt 's avonds naar huis van een leuk feestje, nog helemaal vrolijk (of soms zelfs tè). Je rijdt links, want dat moet hier, en opeens duikt daar een auto op die stilstaat. Ontelbare slipsporen staan hier op de wegen! Op die grote wegen staan ook om de haverklap lichten, wat maakt dat de drukste invalswegen van en naar de stad de rottigste zijn om op te rijden. Ze maken hier wel degelijk echte autostrades, zoals bij ons, maar dat zijn dan tolwegen en die worden daardoor uiteraard minder gebruikt.

Als je de grote wegen verlaat, kom je in woonzones terecht. In de hoofdstraten zijn meestal voetpaden, maar geen fietspaden. In onze straat is er maar aan 1 kant een voetpad. Er zijn wel rustigere buurten en doodlopende straten waar het wel goed is om wonen, maar zonder auto kom je dan nergens. De straatverlichting kan je nog het best vergelijken met een zaklampeke dat wij vroeger meenamen op kamp en waarvan de batterijkes het al een beetje laten afweten.
Stelt dus niets voor. Af en toe een lamp, maar dat is het dan. Vanuit de ruimte is Australië 's nachts donker. Milieugewijs heb ik hier niets tegen, verkeersgewijs is het toch een pak veiliger rijden als de weg verlicht is ... da's dus een moeilijke.

De verkeersregels zijn over het algemeen nogal duidelijk, maar af en toe zijn er van die dingen waar je kop noch staart aan krijgt. Zo zijn er in de woonbuurten geregeld ronde punten aangelegd. Het heeft enkele maanden geduurd voor we door hadden hoe je die moet oversteken.
Eerst en vooral moet de pinker aangeven naar waar je wil, rechts, links of zonder pinken, dan ga je rechtdoor. Dus niet vergeten, anders krijg je een dikke toeter in je oor geblazen. Komen er enkele auto's samen aan het ronde punt, geldt VOORRANG VAN RECHTS (dus de auto die van rechts komt, mag het eerst het ronde punt over)! Komaan, zeg, over verwarring gesproken...
Door oranje rijden is hier een nationale sport, ze blijven gaan tot ze eigenlijk door rood zijn gereden en geen haan die ernaar kraait.
Politie? Als we die op straat zien, is dat een evenement! Kijk daar, politie! Oh, mama, zien die er zò uit?
Flitspalen komen hier ook sporadisch voor, Filip passeert er elke dag naar het werk eentje. Of ze fatsoenlijk werken, is nog de vraag.
Fietsen op straat is eigenlijk het lot tarten. Fietshelmen zijn verplicht (ik heb er nog altijd geen, want wegens het ontbreken van blauw op straat heb ik nog niet de behoefte gevoeld om er één te gaan kopen). Ik verwacht wèl op een dag een politieman aan mijn deur te krijgen, getipt door één van mijn klik-buren, die mij dikwijls ziet vertrekken zonder hoofddeksel. Ach, fietsen is hier ook zo vermoeiend wegens de bergop/bergaf-en, dus echt ver kan ik toch niet met mijn stadsfietske. De werkmannen die ik passeer, als ik terugkom van de winkel, met mijn fietszakken vol, een dikke rugzak met een prei eruit en aan elke kant van mijn stuur nog 3 zakken van de Woollie, beleven wel altijd de tijd van hun leven als ze mij zien, en laten mij dat ook elke keer weer weten. Ik zal het maar grappig vinden...
Onze kinderen gaan met de fiets naar de scouts en kunnen rekenen op bewondering en jaloerse blikken bij aankomst en vertrek. Fietsen is voor kinderen hier immers een activiteit, zoals naar de film gaan. Niet elk kind heeft een fiets, laat staan dat ze ook kùnnen fietsen. Ook worden we onderweg soms aangesproken. Maar ze vallen dan ook wel op: alle drie een fluo vestje, een goeie fiets, lichten en een flashy helm. In hun geval wil ik het lot liever niet uitdagen...

Maar hetgeen waar ik me het meest aan erger, is het verkeersgeluid. Ik denk dat ik hypergevoelige trekjes heb, want lawaai, daar kan ik echt niet tegen. Om een of andere reden zijn de auto's hier luider. Ik veronderstel dat dat door de zware motoren komt. We zijn natuurlijk in Australië, waar veel mensen een 4X4 hebben om in de bush te gaan rijden - wat ze uiteraard nooit doen, want daar zitten vieze beesten. En geluidsabsorberende bestrating hebben ze Down Under in Sydney nog niet uitgevonden. Bussen, vrachtwagens, Johnny's met opgefokte auto's en piepende remmen, toeteren langs alle kanten. Allemaal slecht voor mijn stress-gehalte! En dan moet ik nog niet eens elke dag naar school en terug...

Verkeersdeskundigen der lage landen: allen hierheen!