Sydney

We zijn in Sydney, het is 7 uur ‘s morgens plaatselijke tijd. We komen aan de paspoortcontrole en lijken blijkbaar nogal ongevaarlijk, want er worden ons zelfs geen vragen gesteld.
Maar de bagageband blijft leeg... geen valiezen en niemand heeft ze nog gezien, ook het dossier is al gesloten...afwachten en hopelijk duiken ze ergens op. Dan maar zonder valiezen richting customs. Dit is het moment van de waarheid. Mogen we erin? Een jonge man haalt ons uit de lange rij aankomende passagiers (familie met jonge kinderen), vraagt of we iets bij hebben van eten of drank, we zeggen enkel wat chocolade mee te hebben en we mogen erin, zonder controle. Buiten staat een vriendelijke oudere man op ons te wachten, met een enorme camionette (voor al onze bagage!), die ons naar het appartement zal brengen. Senne heeft meteen zijn hart gewonnen en mag vooraan gaan zitten.

We komen aan in het appartement en installeren ons een beetje. Tijd voor een kort dutje. Het is moeilijk om de kinderen weer wakker te krijgen. We gaan iets eten, doen een wandelingetje in de buurt en keren terug. Rune stort meteen in, ze heeft koorts (het is 17u plaatselijke tijd) en valt in een diepe slaap. Ook Luna en Senne zijn gauw in dromenland. We leggen ze in hun bed en verwachten hen terug aan ons bed midden in de nacht...
Om middernacht wordt er gebeld: onze bagage, 8 stukken, geen krasje te bemerken en alles er nog in. Eerlijk gezegd, achteraf gezien was het niet zo erg dat het gesleur ons bespaard is gebleven.

We kruipen ook in bed en de volgende ochtend om 8 uur staat Senne op. Hij heeft 14 uur geslapen! Filip verschijnt om 10 uur, Luna om 11 uur en Rune uiteindelijk om 12 uur. Zij heeft een nacht van 19 uur gehad, maar is toch nog wat slapjes.

We doen het op zondag wat kalmer aan, gaan even meegenieten van St.-Patricks Day (ook hier, zowel als in de States een groot evenement, met een stoet, veel bier, vuurwerk en heel veel groene mensen) en de kinderen gaan ’s avond gewoon op tijd naar bed.

Vandaag is het maandag 12/3 en rond 11 uur is iedereen wakker, ik ben heel blij dat er volle nachten wordt geslapen, blijkbaar is de jetlag toch niet zo erg als gevreesd en Rune voelt zich stukken beter.

Voilà, het relaas van de voorbije dagen. De volgende verslagen zullen iets korter zijn, beloofd. Hieronder laat ik jullie nog mee genieten van enkele foto’s van Sydney, genomen vanop ons terras op de 52ste verdieping. Het uitzicht is adembenemend, maar dat hoeft geen betoog!
Tot vlug.
Anne

In Singapore

Eindelijk zijn we in Singapore en ik ben blij dat ik uit het vliegtuig mag. Wat een moeder lijden kan... We komen aan de bagageband en patat!, geen bagage voor de familie Vanbeylen, die staat nog in Brussel! Er volgt een uur administratieve rompslomp en valiezen beschrijven.
We vinden een grote taxi die ons naar het hotel zal voeren De kinderen zijn blij want er is een video en Tom en Jerry zijn interessanter dan de prachtige boulevards van Singapore.



We krijgen onze kamers, gaan iets eten, maken nog een wandeling langs de mooie straten en eten nog een ijsje. Het is middernacht plaatselijke tijd en 32 graden. Rond twee uur vallen de kinderen in slaap.



De volgende morgen moeten we om 10u al uit de kamer. We trekken naar de dichtsbijzijnde mall en kopen voor iedereen een nieuwe outfit: sandalen, short en T-shirt en een zwempak.
Mijn valies, speciaal gepakt met kleren voor Singapore, staat nog in België, vandaar...



Daarna trekken we opnieuw naar het hotel en springen in het dak-zwembad op de 23ste verdieping. Het is waarlijk een aparte ervaring, en de kinderen genieten met volle teugen.
We nemen een uitgebreide plaatselijk lunch tot ons (gamba’s en krab) en trekken daarna terug naar het hotel voor een tweede zwembeurt.




Om 20u plaatselijke tijd (13u Belgische tijd, maar is het nu donderdag of vrijdag?) vertrekt de vlucht naar Sydney. We geraken zonder problemen door de controles, enkel mijn nagelschaartje, dat in mijn handbagage zat, wordt ontdekt en in beslag genomen. Onze bagage zal samen met ons in Sydney aankomen.
De kinderen zijn heel rustig en we hebben geweldige plaatsen op het vliegtuig: de twee laatste rijen in de middenbeuk. Senne kan nu alleen maar Filip lastigvallen :-). Hij is merkelijk kalm en beweegt gedurende 6 uur bijna niet, het laatste uur krijgen we nog iets te eten (Overigens, het eten op British Airways :-(...).

De kindjes zijn al bij al super reizigers, overal met hun trolleys op stap, geen ruzie, ze deden echt hoofden draaien, dikke pluim en dikke kus voor hen alle drie!

De grote trip

Uiteindelijk komen we aan de gate en moeten we nog een uur wachten voor we aan boord mogen :-).

Daar krijgen we te horen dat er geen vliegtuig-weg-duw personeel beschikbaar is...
We stijgen uiteindelijk op om 21u. De vlucht verloopt vlot en voor we het weten zijn we in Londen. Daar moeten we ook wel doorstappen, want zelfs als vliegtuigen aankomen en vertrekken op dezelfde terminal, is het mogelijk dat je een half uur moet lopen! Er wordt niets gezegd over de handbagage maar ik verlies wel mijn spuitbus deodorant, dat wordt fris!

We hebben ogenschijnlijk goede plaatsen: ABC (aan het raam) en DE in de middenbeuk.
Nog voor het vliegtuig opgestegen is, slaapt Senne en een half uurtje later volgt Luna.
Rune installeert zich met de gameboy en laat de slaap nog niet komen. Na een uur of twee geeft ook zij zich over.

Hopelijk voor even, want het is tenslotte toch al half twaalf voor hen. Ik begin te kijken naar Casino Royal, maar al gauw overvalt de slaap ook mij. Rond half vijf is Senne wakker en begint te wriemelen. Een wakkere, maar onverdraagzame Fransman op de plaats voor hem kan het niet appreciëren en wordt op een bepaald moment behoorlijk boos. Beleefd, maar met de nodige assertiviteit :-) laat ik hem verstaan dat zijn gedrag iets beter kan. Maar hij heeft er geen oren naar en wordt nog bozer. Ik haal Senne van zijn plaats en begin met hem rondjes te lopen, naar buiten te kijken, verhaaltjes te vertellen en 4 keer naar toilet te gaan. Uiteindelijk valt hij weer in slaap in mij armen, op de grond aan de toiletten. Waar ik na een uur ook weg wordt gestuurd door een Britse steward. Luna blijft rustig doorslapen... De volgende uren zijn een opeenstapeling van rondlopen, van plaats wisselen, slapen en spelletjes spelen. Een dame naast Filip krijgt het stilaan ook op haar heupen en wil ook al vertrekken. De tijd gaat traag vooruit!

Achteraf bekeken is het gek dat ik mij zit op te jagen omdat Senne onrustig is. Heb ik een probleem, of de medepassagiers die geen kinderen kunnen luchten?

Het vertrek

Woensdag is inpakdag, alles moet terug herschikt worden in de valiezen, de laatste was wordt gedaan en de laatste kaartjes uitgewisseld. Voor we het weten is het 17u en tijd om naar de luchthaven te vertrekken. De vlucht is gepland om 20u30, dus tijd genoeg om onze plaatsen vast te leggen voor de lange vlucht en om nog uitgebreid afscheid te nemen van de uitzwaaiers.
Maar dat is buiten British Airlines en een aantal stakers gerekend... We komen aan en worden meteen geconfronteerd met stress, dit had ik niet verwacht! Eerst en vooral moeten we meteen inchecken voor een vroegere vlucht naar Londen, want door de staking is niemand zeker wanneer het vliegtuig vertrekt en het zou jammer zijn als we onze connectie in Londen zouden missen. Haast en spoed dus. Daarbij komt de mededeling dat we echt maar 1 stuk handbagage per persoon mogen meenemen, in Londen is men zogenaamd heel streng en zou men zelfs een stuk handbagage in beslag kunnen nemen. Dus proppen we de inhoud van Anne’s computerzakje maar bij de handbagage van de kinderen... Stress! En last but not least mogen we maar 5 valiezen meenemen en wij hebben er acht (waarvan 2 sportzakken en 1 beautycase!). Lap, 540 euro bijbetalen!
En dan wordt het lopen, en terwijl stromen de tranen, bij iedereen.
Dit is echt geen leuk afscheid geweest, veel te vlug, veel te abrupt en voor ons en de kinderen niet goed genoeg.
Maar een vliegtuig wacht niet, zeker?

Dag 4 van de verhuis

4 sterke mannen en 1 sterke vrouw bellen aan om stipt 8u.
Ze wachten samen met ons op een grote vrachtwagen om te beginnen puzzelen.
Maar eerst moeten de laatste dingen nog worden ingepakt: laatste aankopen, laatste cadeautjes en laatste ooit-eens-uitgeleend-en-nu-terug-gekregen spullen. Tegen 15u zit alles erin: 1 hele grote vrachtwagen met ons hebben en houden, maar hij is niet vol en dat was de bedoeling, we hebben ons best gedaan om veel weg te doen!

De vrachtwagen rijdt weg en we moeten eens slikken, nu kunnen we niet meer terug...
Vanavond begint ook onze logeertocht: we slapen bijna elke avond in een ander bed en de kinderen ook, hopelijk vinden ze het leuk.
De volgende dagen is een mix van opruimen, administratie, laatste afspraken, etentjes en vooral veel poetsen, we willen het huis prima in orde.

Op dinsdag krijgen de kinderen nog een feestje op school. Er is veel chips, er zijn tekeningen, cadeautjes en veel chips en drankjes. Bedankt aan iedereen van de Gobbel voor de leuke tijd!

Dinsdagavond zeggen we dag tegen de buren, en tegen Loveld 6, we hebben er graag gewoond, we waren klein behuisd, maar onze kinderen hebben de tijd van hun leven beleefd en het was er rustig wonen...
We gaan slapen met een vreemd gevoel: we hebben ons huis achtergelaten, we zijn voor de ‘laatste’ keer gaan eten met onze ouders en morgen gaan we weg, ik besef het nog altijd niet...

Back Online!

Uitzicht vanuit ons appartement!

Dag allemaal,

We zijn terug in cyberspace.

We hebben al leuke avonturen beleefd, straks volgt het grote verslag.

Nu moeten we de kinderen wat voedsel geven en eens uitlaten, ze worden stilaan gek, hier op het 52ste verdiep!

Tot straks.

filipenanne@gmail.com

De Grote Inpak

De grote mannen zijn gearriveerd!

Het waren er dinsdagmorgen 6, en wij serieus in de patatten, zo'n inpakgeweld :-)

De eerste dag werd alles ingepakt wat opgeslagen wordt. Dinsdagavond was het hier dus al een enorme ravage. Nog even 'rustig' verder doen, we lagen om 1 uur in bed.

Filip was heel ongelukkig dat zijn grootste fles (lege) wijn moest gaan...

Op woensdag waren ze nog met drie, dat was al iets relaxer.

Maar op woensdagavond moesten we valiezen pakken: 1 voor een week in België, 1 voor een dag in Singapore en nog 5 andere voor de komende 6 weken in Australië.

Dan nog een scheiding voor de aircargo (vooral speelgoed) en opletten dat er geen belangrijke papieren werden ingepakt.

We lagen om 3u30 in bed...

Op donderdag zijn ze nog met twee. Tegen 16u zal er nog 1 zetel en 1 tv oningepakt staan en wat gerief dat we niet mogen meenemen (voedsel en spuitbussen allerhande) en natuurlijk een lading poetsgerief voor de GROTE KUIS!

Intussen gaan de kindjes naar school maar zijn ze toch een beetje in de war, alles is nu echt wel ingepakt en slapen tussen dozen is voor hen toch niet alledaags, zelfs niet bij ons!

En tussen al het gewoel door hebben Rune en Astrid weer een blitsoptreden gegeven op Studio Brussel (bij Peter Vande Veire nota bene). Dat was ook een serieuze hit!

(www.stubru.be)

Morgen komt de grote vrachtwagen, met een grote oplegger, waarin alles mooi wordt gepuzzeld, klaar voor eerst de douane in België en dan de boot op.

Op 13 maart vertrekken onze spullen en ze komen aan op 13 april.

Dat zal het grote moment zijn, wat dan moet alles door de Australische inspectie, en die mannen lachen er niet mee!

Alles moet haarfijn aangegeven zijn en modder en alles wat leeft, haar heeft en hout is, is voor hen 'gevaarlijk'. Dus we hebben alles piekfijn gepoetst en opgeblonken.

Ik ben benieuwd.

Ik wil hierbij ook iedereen bedanken voor de aanwezigheid op onze drink, de lieve wensen en de bijdrage aan de trampoline. Wij hebben ervan genoten, de kinderen ook en het doet toch altijd deugd om te zien wat een leuke vrienden en familie wij hebben!

Tot gauw.

Anne

Nog 10 dagen...

En dan staat hier een grote vrachtwagen met heel veel dozen in en 4 stoere mannen/vrouwen om alles te beginnen inpakken!
4 hele dagen hebben ze nodig om alles in te pakken en uit het huis te halen!

We geraken een beetje in paniek, omdat de tijd nog zo kort is:
We moeten nog een nieuw bed voor Senne kopen, nog een tafel en een nieuw bed voor ons...
We moeten nog ramen en deuren kiezen voor het huis in Herent.
We moeten nog heel veel administratieve rompslomp in orde brengen.
We moeten nog twee auto's verkopen.
We moeten enorm veel nog ...

Maar niet getreurd, intussen organiseren we het ene feestje na het andere, worden we nog bij vrienden en familie gevraagd en moeten we nog met 100 mensen iets gaan drinken :-)
Het is duidelijk dat het nachten doordoen wordt ... maar zelfs dat is spannend!

De kinderen beginnen het stilaan ook te beseffen en stellen heel veel vragen.
We hebben Engelse software gekocht en hopen hen daarmee al te laten proeven van de taal.
Het echte werk volgt in Sydney, daar krijgen ze privé-lessen.

Onze visums zijn in orde, we hebben alle contracten en documenten op zak en zijn er klaar voor, hoewel de emotionele kant van de zaak soms de kop opsteekt en dan zie ik het toch even niet meer zitten.

We reizen af op 7 maart, via Singapore (overnachting daar) en dan verder naar Sydney. De eerste twee weken kunnen we beschikken over een appartement van de firma in het midden van de stad. Binnen die twee weken moeten we dan een huurhuis zoeken en meubels huren in afwachting van de komst van de container met onze eigen spullen.

Intussen is Senne 5 geworden en Luna wordt binnen een maand 7, dus aan die twee feestjes kunnen we niet ontsnappen.
Maar ik vind kinderfeestjes altijd leuk en dus geniet ik er van!
















Anne

verhuizen

Gisteren zijn twee nette heren Allied Verhuizingen op bezoek geweest.

Zoals de vorige keer krijgen we eerst een vragenlijst en dan gaan we allemaal samen rond in het huis.

Ze moeten een idee krijgen van onze inboedel (hoeveel dozen moeten ze meebrengen voor de inpak?). Het blijft een vreemde gewaarwording, want er zijn toch niet zoveel mensen die al onze spullen al hebben mogen aanschouwen. Onvermijdelijk 'zie' je op dat moment allerhande rommel en dingen waarvan je denkt 'wat doet dit hier'? Maar daarvoren is dat gewoon een deel van het geheel en valt het niet op :-)

Ik heb al heel veel weggedaan, weggeschonken of gewoon weggegooid, maar er is nog veel te gaan: blijkt dat we dubbel zoveel volume hebben dan we mogen meenemen!

Ik heb nog een beetje weggooi-werk...

Intussen blijft Filip hard werken in Herent om toch goed voorbereid te zijn. Zo kunnen de aannemers later op het jaar goed aan de slag. De bedoeling is dat zij niets meer moeten afbreken, dat spaart veel tijd en centen natuurlijk! Gelukkig krijgt hij veel hulp van Michel sr., dat is motiverend en het werkt natuurlijk leuker!

De kinderen willen tegenwoordig niets liever dan vriendjes die komen spelen, eten of slapen.

Ik heb daar normaal geen problemen mee, maar op een schooldag twee logés, is misschien toch iets teveel voor korneel. Het aantal kinderen doet me niets, 10 kan ook als ze plaats vinden in huis, maar die blikken van de mama's de volgende dag, omdat hun kroost te laat is gaan slapen wegens teveel getetterd...

Maar ik gun het hen, zij beginnen het ook te beseffen, binnen zes weken zijn we weg!

Brrrrr......

Anne

Het is beslist!

Het is nu definitief: we vertrekken weer, richting Australië dit keer.

Filip en ik zijn al eens op verkenning geweest en Sydney spreekt ons heel erg aan.

Het hele proces is al in gang gezet: visa-aanvragen, medische onderzoeken, paspoorten, ...

De kinderen zijn in de wolken, ze kijken er wel naar uit.

Intussen hebben we de laatste weken ingezet en dat betekent: vrienden en familie-uitnodigingen in overvloed, een niet te overziene lijst van to-do's, en uitzoeken van rommel en andere overbodigheden in huis :-)

Intussen moet ons nieuwe oude huis in gereedheid gebracht worden, zodat daar binnen enkele maanden een aannemer aan de slag kan.

Ik ben benieuwd in welke staat we gaan zijn als we op het vliegtuig gaan stappen ...

groeten

Anne

PS. Aan jullie allemaal: een super 2007 gewenst en altijd welkom in Sydney!