Auto's, auto's, auto's. Langs alle kanten van ons huis horen we ze, tot 4uur 's nachts soms. Vermits we op de hoek van een straat wonen. En de buurt toch iets drukker is dan verwacht. We moeten heel erg wennen aan het lawaai, we missen de rust van Loveld 6 enorm. (En de ramen met dubbel glas ook...)
Fietsers maken hier maar zelden deel uit van het straatbeeld. Er zijn voetpaden, maar fietspaden zijn onbestaand. Het is zelfs erger: de zeldzame fietsers worden hier toegelaten op de autosnelweg! De kinderen mogen ook pas met de fiets naar school vanaf het vijfde leerjaar.
Dat missen onze kinderen ook wel, eens gaan fietsen. Onze straat is veel te druk en er wordt hard gereden. Te gevaarlijk, dus, heel jammer.
Voetgangers zie je wel. Wandelen is hier een nationale sport. In het weekend wandelen de mensen hier vanaf 6u 's morgens druk pratend voorbij.
Op straat rijden grote jeeps, kleine trucks, 'gewone' auto's, weinig monovolumes.
Alleen... het stuur staat mis en ze rijden allemaal aan de verkeerde kant!
Je wordt het wel gewoon hoor, hoewel we op een kleine straat, zonder een andere chauffeur voor ons, nog wel eens een ruk aan het stuur moeten geven. Naar links.
Ik ben ook al enkele keren aan de verkeerde kant van de auto ingestapt en de ruitenwissers beginnen soms nog eens te werken terwijl het zonneke schijnt. Als ik naar rechts moet afslaan, kijk ik altijd nog eens over mijn schouder, hoewel alleen spookrijders langs die kant zouden opduiken.
Ronde punten oversteken is ook een vreemde zaak en de verkeersregels zijn ons volslagen vreemd. Wij gaan er gewoon vanuit dat degene die het eerst op het rond punt is, voorrang heeft. (Wij moeten hier trouwens geen rijexamen afleggen, alleen een internationaal rijbewijs aanvragen op de ambassade.)
Wat ons ook opvalt, is dat er weinig autosnelwegen zijn, zoals in België. De grote assen zijn 4-vaksbanen die soms 6-vaksbanen worden, waar je maximum 60 km/u op kan rijden. Er zijn heel veel stoplichten, er mag op worden geparkeerd en het zijn zelfs woonstraten. Dat maakt ook dat het verkeer niet vlot verloopt. Om een idee te geven: Filip moet elke dag 35 km afleggen naar zijn werk en op een zonnige dag doet hij er 35 minuten over... om 6u30 's morgens! Een uur later vertrekken betekent een half uur langer rijden.
Hij moet ook elke dag over de Harbour Bridge, waarvoor je tol moet betalen om de stad binnen te rijden. Gelukkig is er een electronisch systeem met een lezertje in de auto, zodat je niet elke dag moet aanschuiven om 3 dollar te betalen...
Ik zal straks eens een briefje sturen naar de Council om een paar bulten te leggen in onze straat...
Dit is een Rianbow Lorikeet, een soort papegaai. Ze maken verschrikkelijk veel lawaai, leven in grote groepen en eten vooral nectar en pollen. En ze zijn zo mooi!
We hadden onze kinderen nog een dag in het pretpark beloofd. Enkele dagen voor ze opnieuw naar school gingen, was het zover.
Als je met kinderen naar een pretpark gaat, is de boodschap: ga niet tijdens schoolvakanties of in het weekend. In ons geval kon dat, met het leuke (of niet?) gevolg dat het park leeg was...
Zo zijn er enorm lange en hoge houten glijbanen, een soort vliegend bord, looptonnen, enz. 
Ook de muurtekeningen zijn nog origineel. Toegegeven, je moet even wennen als je hier bent, maar zoals ze zo mooi zeggen in het Engels: 'it grows on you'.
In de hal hangt een fotocollectie van de buurt, van het park en van de bouw van de brug, heel leuk. 
Een andere attractie in het park is De Rotor, die al draait van in de jaren '50. Het is een grote rechtopstaande ton, waar je in gaat staan, tegen de muur. Die begint dan heel hard te draaien en door de middelpuntvliedende kracht kleef je tegen de muur. Naar het schijnt is dit een hele vreemde ervaring. Ik zou het niet weten, want ik waag me er niet aan. Gewoon een kwestie van alles binnen te houden...
