Allemaal beestjes (6)

Gisterennamiddag brachten we een bezoekje aan het koala park in West Pennant Hills.

In het park leven een 50-tal koala's, de meesten lopen 'vrij' rond. Dat betekent dat ze hoog in een boom klimmen en daar 18 tot 20 uur per etmaal slapen. Enkel 's morgens of tegen de avond eten ze eucalyptus bladeren en veranderen van boom.

Het leuke in dit park is dat je echt dicht mag komen en hen kan aaien. En ze zijn echt zo zacht als men zegt.

Het park is niet erg groot, maar het is verzorgd en je vindt er nog andere leuke Australische dieren, zoals kangoeroes, dingo's, vogels en pinguins.

Ik laat de foto's spreken...

Naar de mis

Luna had vorige week een briefje bij van de godsdienstjuf.

Die nodigde ons uit om naar de misviering te komen op zondag, die speciaal voor de kindjes van het 2de leerjaar werd gehouden. En vermits wij onze kinderen de katholieke leer laten volgen, vonden we dat we toch een beetje consequent moesten zijn en op zijn minst eens moesten gaan kijken hoe het er hier aan toe gaat. Dus, onder luid protest van onze 3 spruiten, want de pistolets moesten even wachten, wij naar de mis in de Corpus Christi Cathedral.

Enerzijds was het grappig om te zien dat zulke dingen over heel de wereld hetzelfde zijn. Het klonk allemaal heel vertrouwd. De priester was een aangename prater van 80, die ons probeerde bij te brengen wat de Heilige Drievuldigheid betekent. Jammer genoeg hadden onze kinderen er niet veel aan (misschien heeft het Engels en het specifieke taalgebruik hier iets mee te maken?) en sloeg de verveling snel toe.

Anderzijds merken we dat mensen hier heel bewust kiezen voor een bepaalde godsdienst en er dan helemaal voor gaan. Voor mij gaat het vooral over de waarden die erbij horen en die kan je toepassen op allerlei manieren. Ik denk dat het ritueel 'misviering' voor mij geen goede toepassing is en dat ik naasteliefde en andere belangrijke waarden liever thuis en in mijn directe omgeving overbreng. (heavy!!!!)

Klein detail: er was geen enkel ander kindje van Luna's klas...

Koning Winter

Vandaag, 1 juni, begint hier officieel de winter.


Van enkele bomen zijn de bladeren helemaal afgevallen, van andere dan weer niet...








Nochtans zijn we goed voorbereid: de winterjassen hangen klaar, de sjaals en de handschoenen liggen binnen handbereik... enkel, het wil maar niet... 20 graden vandaag en een stralende hemel!!!

Reclame

Dit is onze absolute nummer 1 van de laatste maanden:

www.harvested.com.au (ga naar Ted Tv voor de TV-advertentie).

Het is er eentje die je enkele keren moet gezien hebben, alvorens je hem helemaal kan vatten, maar wij vinden dit geweldig. (let op de muziek, super gewoon!)

Allemaal beestjes (5)

Deze dieren kwamen eens kijken hoe het er bij ons binnen uitziet... Ze zaten op het terras en ze bleven zitten toen we deur open deden.

Dit is een Rianbow Lorikeet, een soort papegaai. Ze maken verschrikkelijk veel lawaai, leven in grote groepen en eten vooral nectar en pollen. En ze zijn zo mooi!

Warm!

Ik heb me lang verwarmd aan de gedachte en eindelijk, daar was hij dan: de man van de verwarming!!
Het is in orde nu, het spul blaast eindelijk warme lucht!
Het ware goed geweest als iemand bij onze intrek een beetje uitleg had gegeven over het hele systeem...

De verkeerde kant

Auto's, auto's, auto's. Langs alle kanten van ons huis horen we ze, tot 4uur 's nachts soms. Vermits we op de hoek van een straat wonen. En de buurt toch iets drukker is dan verwacht. We moeten heel erg wennen aan het lawaai, we missen de rust van Loveld 6 enorm. (En de ramen met dubbel glas ook...)

Fietsers maken hier maar zelden deel uit van het straatbeeld. Er zijn voetpaden, maar fietspaden zijn onbestaand. Het is zelfs erger: de zeldzame fietsers worden hier toegelaten op de autosnelweg! De kinderen mogen ook pas met de fiets naar school vanaf het vijfde leerjaar.

Dat missen onze kinderen ook wel, eens gaan fietsen. Onze straat is veel te druk en er wordt hard gereden. Te gevaarlijk, dus, heel jammer.

Voetgangers zie je wel. Wandelen is hier een nationale sport. In het weekend wandelen de mensen hier vanaf 6u 's morgens druk pratend voorbij.

Op straat rijden grote jeeps, kleine trucks, 'gewone' auto's, weinig monovolumes.

Alleen... het stuur staat mis en ze rijden allemaal aan de verkeerde kant!

Je wordt het wel gewoon hoor, hoewel we op een kleine straat, zonder een andere chauffeur voor ons, nog wel eens een ruk aan het stuur moeten geven. Naar links.

Ik ben ook al enkele keren aan de verkeerde kant van de auto ingestapt en de ruitenwissers beginnen soms nog eens te werken terwijl het zonneke schijnt. Als ik naar rechts moet afslaan, kijk ik altijd nog eens over mijn schouder, hoewel alleen spookrijders langs die kant zouden opduiken.

Ronde punten oversteken is ook een vreemde zaak en de verkeersregels zijn ons volslagen vreemd. Wij gaan er gewoon vanuit dat degene die het eerst op het rond punt is, voorrang heeft. (Wij moeten hier trouwens geen rijexamen afleggen, alleen een internationaal rijbewijs aanvragen op de ambassade.)

Wat ons ook opvalt, is dat er weinig autosnelwegen zijn, zoals in België. De grote assen zijn 4-vaksbanen die soms 6-vaksbanen worden, waar je maximum 60 km/u op kan rijden. Er zijn heel veel stoplichten, er mag op worden geparkeerd en het zijn zelfs woonstraten. Dat maakt ook dat het verkeer niet vlot verloopt. Om een idee te geven: Filip moet elke dag 35 km afleggen naar zijn werk en op een zonnige dag doet hij er 35 minuten over... om 6u30 's morgens! Een uur later vertrekken betekent een half uur langer rijden.

Hij moet ook elke dag over de Harbour Bridge, waarvoor je tol moet betalen om de stad binnen te rijden. Gelukkig is er een electronisch systeem met een lezertje in de auto, zodat je niet elke dag moet aanschuiven om 3 dollar te betalen...

Ik zal straks eens een briefje sturen naar de Council om een paar bulten te leggen in onze straat...

1, 2, 3, 4, hoedje van...

Luna heeft haar pet omgewisseld voor een hoed...

Leuk he?

Luna Park

We hadden onze kinderen nog een dag in het pretpark beloofd. Enkele dagen voor ze opnieuw naar school gingen, was het zover.

Voor onze deur stopt een bus die rechtstreeks naar het centrum van de stad rijdt. Van daaruit moet je de boot of de trein nemen naar Milsons Point, waar het Luna Park (what's in a name?) gelegen is. Het eerste pretpark van de stad werd gebouwd in 1935, aan de overzijde van Sydney Harbour, onder de Harbour Bridge. Het is heel herkenbaar, omdat je binnenkomt door een poort waar een groot gezicht opstaat. Dat gezicht is gedurende de jaren enkele keren veranderd. Dit is hoe het park er in 1935 uitzag:

Het park is gelegen op een een smalle strook land, naast het water, waar je op 15 minuten helemaal doorwandelt. Bij een ongeluk in 1979 kwamen er 8 mensen om het leven en werd het een aantal jaren gesloten. Maar nu is het weer open voor publiek. Naast het park werden tal van appartementsgebouwen opgetrokken. Ik zou er niet willen wonen, iedereen weet hoe een pretpark klinkt... Nochtans zijn de appartementen heel gegeerd en enorm duur, maar dat is dan vooral wegens het geweldige uitzicht op de stad, de Harbour Bridge en het Operagebouw. Geven en nemen, zeker?

Als je met kinderen naar een pretpark gaat, is de boodschap: ga niet tijdens schoolvakanties of in het weekend. In ons geval kon dat, met het leuke (of niet?) gevolg dat het park leeg was...

Geen mensenfiles, dus op de attractie, eruit en er terug op. Geweldig toch? Rune heeft ettelijke keren alleen in de rups gezeten, in razendsnelle karretjes, in ronddraaiende boten enz. Niets voor mij! En ook niet voor Luna en Senne, want de meeste 'snelle' attracties zijn alleen toegankelijk voor kinderen groter dan 1m30. Enkel in een paar attracties mochten de kindjes alle 3, zoals in de Vliegende Schotel.

Senne en Luna moeten dus nog een beetje wachten voor het zwaardere werk, maar ik heb Luna beloofd dat we teruggaan als ze groot genoeg is. Ze staat nu bijna elke dag onder de meetlat...

Toch zijn er ook leuke dingen voor alle leeftijden, zoals de grote hal waar alle attracties nog steeds dezelfde zijn als in 1935.

Zo zijn er enorm lange en hoge houten glijbanen, een soort vliegend bord, looptonnen, enz.

Ook de muurtekeningen zijn nog origineel. Toegegeven, je moet even wennen als je hier bent, maar zoals ze zo mooi zeggen in het Engels: 'it grows on you'.

In de hal hangt een fotocollectie van de buurt, van het park en van de bouw van de brug, heel leuk. Een andere attractie in het park is De Rotor, die al draait van in de jaren '50. Het is een grote rechtopstaande ton, waar je in gaat staan, tegen de muur. Die begint dan heel hard te draaien en door de middelpuntvliedende kracht kleef je tegen de muur. Naar het schijnt is dit een hele vreemde ervaring. Ik zou het niet weten, want ik waag me er niet aan. Gewoon een kwestie van alles binnen te houden...

Onze kinderen aarden in dit geval niet naar hun mama en papa, ze vinden dit soort entertainment geweldig. Ze wachten nu vol ongeduld op Luna's 1m30...

brrrrr (2)

De verwarming praat nog altijd niet...