Kamperen - trip 3

Goede Vrijdag is, samen met Paasmaandag, een verlofdag in Australië. Enkele Ozzies hadden ons al laten verstaan dat we goed gek waren om op zo'n weekend erop uit te trekken (veel volk en veel verkeer). Maar we gingen ons niet laten vangen en om half zeven waren we de deur uit. Geen kat op de weg. 273 km moesten we rijden en daar doe je hier, zonder stops, iets meer dan 4 uur over. Om 12u waren we hier:


View Larger Map
(Inzoomen met + en -)

De witte vlekjes aan het strand zijn vakantiehuisjes, iets meer linksboven stonden onze tenten.

Bawley Point, NSW, aan een prachtig wit strand. Hans, Babs en hun kinderen (Siel, Gust, Ward en Arthur) waren al aangekomen. We hadden drie leuke plekjes naast elkaar gekregen, rustig, veel plaats, bijna geen buren en vlakbij het zwembad en het strand. We verwachtten Inn en Jan (en Toon, Marie en Willem) nog en een groot aantal andere toeristen. Ik had deze camping immers gevonden na heel lang bellen en mailen en nergens bleek nog plaats te zijn tijdens het lange weekend. Uiteindelijk bleek ons deel van de camping zo goed als leeg, we hadden 2 buren en volgens mij hadden veel vakantiegangers door het slechte weer besloten om thuis te blijven. De kangaroos vlogen ons letterlijk om de oren op de camping (en de possums ook), ze kwamen tot op een meter of 10 een kijkje nemen. Maar iemand waarschuwde ons toch om niet te dichtbij te komen, omdat ze heel gevaarlijk kunnen zijn en aanvallen als ze zich bedreigd voelen.

De enige spelbreker dit weekend bleek toch het weer. Vrijdagmorgen was het net beginnen regenen toen we vertrokken. Het was onderweg wel gestopt maar de verwachtingen waren niet denderend voor de komende dagen. Er stond een strakke wind en het was ideaal weer om te gaan vliegeren op het strand. We aten taart voor de verjaardag van Gust, die 9 werd en nadien zijn de kinderen zelfs nog even gaan zwemmen. Maar het was toch wat frisjes en koud als ze uit het water kwamen.

En dan, zaterdagmorgen wakker worden en regen horen op je tent. Op zich een heel gezellige gedachte, maar niet als je kampeert met 10 kinderen en je eigenlijk geen goede voorzieningen hebt, geen regenjassen en geen laarzen. Op geen tijd is iedereen smerig, is de tent smerig en zit iedereen te sakkeren onder een klein tentje. Na de middag kregen we toch de kans om nog even naar het strand te trekken en een klein wandelingetje te doen. Het regenen was gestopt en tijdens het shoppen hadden de mama's fleecen bijgekocht. We moesten en zouden genieten van de omgeving en het strand. We vonden prachtige schelpen, grote krabben en de papa's en Gust zagen zelfs iemand een haai van 50 cm boven halen (die meteen werd terug gegooid).

's Avonds een leuke BBQ en wat tetteren en op tijd naar bed.
En als je dan op Paaszondag je tent opentrekt - nadat je zoon om 2u 's nachts ziek was geworden en zijn pyjama, slaapzak en de tent een heerlijk geurtje gaf - en je een blauwe hemel ziet en een stralend zonnetje, kan de dag niet meer stuk. Meteen werden grote plannen gesmeed. De papa's gingen met alle kinderen naar het strand, speelden daar wat spelletjes en gingen zwemmen in de zee. Intussen ruimden de mama's de tenten wat op en kwam de Paashaas langs (ik heb hem zelf niet gezien, maar iemand anders op de camping had hem zien lopen). De kinderen vonden heel veel eitjes, hazen en worteltjes. Smullen maar! Er werd nog gezwommen en dan deden we een grote wandeling langs het strand en de rotsen naar Brush Island (waar we niet geraakten wegens gebrek aan boot). Super leuk en heel mooi, daar wil ik nog wel een keertje terug...

Maandagmorgen werden we wakker en hoorde ik regen... daar ging de plannen voor de laatste dag, en mijn humeur. Babs en Hans vertrokken al om half 10, die verwachtten thuis bezoek om 15u en moesten, gezien de aangekondigde verkeersellende, al vertrekken (zij waren uiteindelijk pas thuis om 16u!). Wij hadden nog iets meer tijd, maar beslisten om ook maar in te pakken en huiswaarts te keren. Stomme regen! Tussen de regenbuien door gingen we nog even minigolfen met Jan en Inn, zodat de tent intussen kon drogen (en opeens was daar een nieuwe bui en moesten we ze uiteindelijk toch nat inpakken). We zaten tenslotte om 13u in de auto, reden naar Ulladulla om iets te eten en begonnen dan aan de lange rit naar huis. 30 km stapvoets rijden, enorme regenbuien en een serieus onweer. Om 20u waren we thuis. We luisterden onderweg naar het geweldig leuke hoorspel De keizer, het keukenmeisje en de nachtegaal en de verhaaltjes van Pluk van de Petteflet op CD. Die waren superleuk om naar te luisteren en een echte aanrader als er (nog) geen dvd's in de auto zijn en je de kinderen toch leuk wil bezighouden tijdens lange ritten.

Prachtig plekje, heel tof gezelschap, heerlijke kinderen, een fantastische Pasen en absoluut (weeral) voor herhaling vatbaar. Maar dat stom weer! Volgende keer trekken we naar het Noorden, zeker weten!

Gepakt en gezakt

Alles zit in de auto, we hebben onze tent, onze kleren en de wegbeschrijving.
Nog even een uur of 4 slapen en dan opstaan...
Enkel... de weervoorspellingen zijn echt niet goed. Ik hoop gewoon dat het geen drie dagen regent.
Ach, we zullen wel zien.

Vrolijk Pasen allemaal.

Nieuwe look

... Voor Luna.

Inderdaad, ze heeft een bril. Gezegend met slechte oog-genen, is zij de eerste die eraan moet geloven, na 8 jaar...
Maar het is wel een mooi brilletje (nog ietsjes te groot, maar er waren echt geen kleinere modelletjes). Voorlopig moet ze hem dragen om naar bord te kijken en TV te kijken, maar ze heeft astigmatisme, zoals ik en dat voorspelt weinig hoop op verbetering... hopelijk kan ze nog even verder zonder bril om te spelen en te ravotten.

Op TV

Senne en Luna zijn vanavond op TV geweest. In het programma Catalyst op ABC.
Het ging over hun leidster van de scouts, Dr. Cathy Foley, die een beroemd wetenschapper blijkt te zijn. Enkele maanden geleden zijn ze haar komen filmen op een meeting van de Joeys. En vanavond zijn onze kinderen dus ook even beroemd.

Ga hier eens kijken.

Eikes

Wij wensen jullie van harte een fijn Paasweekend en een zalig Pasen!

Paasweekend

Hier gaan wij dit weekend kamperen, tot zondagavond. En dan nog een dagske thuis.
We vertrekken vrijdagochtend om 5 uur om al het verkeer voor te zijn en rijden dan een uur of 4, via Kangaroo Valley, naar het Zuiden. Wij, Inn & Jan, Babs & Hans, 2 tenten, 1 caravan en 10 kinderen. (Die konden we niet thuislaten :-) )
Ik kijk ernaar uit! Echt.

Na 1 jaar

Dingen die ik echt ga missen als we naar België terugkeren :

- De overweldigende natuur
Echt, nooit zo'n 'dramatische' stranden gezien, zo'n vergezichten en prachtige plekjes. En allemaal dicht bij huis. 5 minuten rijden en we bevinden ons in een nationaal park, rustig, mooi, met beestjes en leuke bloemen en planten die je in België alleen in de huiskamer vindt. Een uur rijden en we zijn in de bergen. een half uur rijden en we zijn op het strand.

- Waarschijnlijk toch het weer
Hoewel het hier dus maanden abnormaal veel heeft geregend krijgen we nu al 2 weken prachtig weer: warm, zon, geen wolkje aan de lucht (maar eigenlijk ook niet 'normaal', dus moeten we daar eigenlijk over zwijgen. Aan de andere kant, is ergens ter wereld het weer wel normaal de laatste jaren?). Het warme weer blijft niet duren, de winter is op komst dus de temperaturen zullen ook gevoelig zakken. Maar koud vind ik niet erg, zolang de zon maar schijnt... en daar krijgen we hier toch meer van dan in ons grijs Belgenlandje.

- Propere straten
geen hondendrollen, weinig afval, bijna geen sigarettepeuken, nergens! Heerlijk, is dat. Maar dus ook op elke hoek een vuilnisbak, die nooit overloopt.

- De openingsuren van de grootwarenhuizen
van 7 uur 's morgens tot 12 u 's nachts. Op zondag tot 21u. Ik vind dat dus geweldige uren.

- Gezin-tijd samen/gezins-weekends, maar dat heeft uiteraard niets te maken met Australie/Sydney

- Overal WC's, tafels en banken
Vooral de wc's, gewoon zalig. Iemand moet plassen? Gegarandeerd dat er binnen een straal van 100 m openbare, PROPERE wc's zijn.

- Picknick plaatsen met gratis gas-BBQ's
Altijd wel ergens een leuk plaatsje om samen te komen met vrienden.

5 Mythes doorbroken

- Het is hier altijd mooi weer
Mooi niet!

- Vriendelijke, hartelijke mensen, nemen je direct op in je vriendenkring
Volgens mij geldt dat alleen als je een rugzak op je rug hebt en stapschoenen draagt.
Vriendelijk, OK, in de zin van beleefd. Maar daar stopt het dan. Althans hier in Sydney.

- Dit is een sportief land
hmmm, er wordt veel sport gedaan, maar volgens mij niet meer dan bij ons. Er zijn alleszins veel meer mensen met overgewicht hier.

- Land van de kangoeroes en koala's
Inderdaad, maar toch niet aan deze kant van het land. Hier zitten alleen possums en kakatoes, die enorm veel lawaai maken.

- Australië is een rijk land
Ook eerder niet, de mensen moeten hier (Sydney) serieus krabben om rond te komen. Er is veel armoede (weliswaar mooi verstopt achter de ramen) en heel erg veel mensen leven op krediet.
Anderzijds zien wij huizen om van te duizelen, in streken waar volgens ons de rijken der aarde leven. Gisteren was er nog een item op het nieuws dat wonen in Sydney duurder is dan wonen in New York (het ging dan wel over de prijs van de huizen). Wij vragen ons elke dag af hoe de mensen het hier allemaal betalen...

Ongetwijfeld kunnen mijn mede Sydneysiders hier nog het een en ander aan toevoegen.

Luna's feestweekend

Het is alweer dinsdag. De tijd vliegt hier echt voorbij, niet te doen... het is al bijna Pasen, zeg.
(dit geheel niet ter zake).

We hadden Luna's feestje moeten verplaatsen naar een andere dag en uur omdat 15-16 maart blijkbaar een heel populaire verjaar-dag blijkt te zijn. Dus dachten wij dat zaterdag om 11u beginnen en om 14u gedaan een goed alternatief voor zondagnamiddag was. De eigenlijke reden voor die gekke uren was dat Luna om 15u naar een ander feestje mocht en we geen problemen wilden creëren met klasgenootjes. En op zondagnamiddag was er een feestje met de Belgische club.
Zo gezegd zo gedaan. 14 meisjes en 1 jongen hadden we in huis. (het mannelijk element was onze Senne, die zijn geluk niet op kon en absoluut wilde laten zien wat een coole broer Luna wel niet heeft, maar daarbij op serieus verzet van laatstgenoemde stootte en zijn show moest staken. Frustratie alom, u kan het zich, als mannelijke lezer zeker inbeelden).

Het moet gezegd, het was weerom een prachtige dag, we worden hier intussen al 17 dagen verwend met zonnig zomerweer met zon en net geen 30 graden. In Melbourne en Adelaide hebben ze al 12 dagen te kampen met temperaturen van rond 40 graden, daar pas ik liever voor...

Intussen hebben we ook een nieuw talent ontdekt in huis: Rune is ORGANISATOR geworden.
Het hele feest werd piekfijn door haar verzorgd: het programma, de uitnodigingen, de boodschappenlijst, de snoepzakjes, het eten, ze zorgde voor de spelletjes en voor het pinata-gebeuren (je weet wel, dat is een Amerikaans gebruik waar de kinderen elk om beurt tegen een kartonnen figuur moeten meppen tot er kilo's snoep uitvalt en iedereen zich als een roedel wolven op de buit stort). Zelfs aan bedankingsbriefjes had ze gedacht. De enige keer dat ik moest ingrijpen was als ze van plan was het haar (en ook de kleren en wangen) van de hele bende roze te spuiten. Dat zorgde even voor wat wrevel en volgens de organisatrice had ik op dat moment heel haar feestje verpest. Na wat over en weer gepraat konden we weer verder.

De meisjes hebben gezwommen, gegeten, gespeeld, gesprongen, taart gegeten, hotdogs gegeten, geruzied en gegild. Vooral veel gegild. Bij het uitkleden, bij het zwemmen, bij het eten, bij het springen, bij het ruziemaken en bij het weer aankleden. Luna heeft toffe cadeautjes gekregen en een leuk feestje gehad, vooral dankzij Rune. De meisjes waren braaf, beleefd en vriendelijk. Zo moet dat zijn. Opvallend: bij het ophalen van de kinderen ging iedereen ervan uit dat ik wel 'exhausted' moest zijn en hoe 'brave' ik wel was. Natuurlijk niet, Filip was erbij, Rune hielp fantastisch en komaan, drie uur kan iemand zijn verstand toch wel op nul zetten? Blijkbaar wordt drie uur thuis kinderfeesten als heel erg vermoeiend beschouwd...

Om drie uur mocht Luna dan bij een vriendinnetje gaan spelen/slapen ter gelegenheid van haar verjaardag, samen met nog andere meisjes. Ik had gezegd dat dat wel mocht en ik had er verder niet over nagedacht. Tot ik op de plaats van gebeuren kwam. Aan de voordeur al had ik een slecht gevoel. De mama kwam me tegemoet en was heel vriendelijk maar nogal vreemd. Ze begon geen gesprek maar ze verwees ons naar de meisjeskamer, waar de anderen al aan het spelen waren. Ik had de mama al wel eens van ver ontmoet, maar nog nooit een lang gesprek gehad met haar. De geur die toen in mijn gezicht sloeg, was niet te harden. De vloer was bezaaid met kleren en rommel, maar vooral de zwarte haren van de honden hadden het hele huis en het tapijt bedekt. Hier was al in jaren niet meer gepoetst. Het stonk er naar vuiligheid, zweetvoeten, onfrisse lucht en vooral hond. Niet te doen. Moest Luna hier blijven slapen? Er viel meteen een steen op mijn maag en die zou er lang blijven liggen. Even dacht ik: ik neem haar terug mee', maar ik ben dan weer te laf en weer maar eens niet assertief genoeg om op dat moment tegen de mensen in kwestie uit te leggen dat en waarom ze toch niet blijft. En de gedachte dat ik met Luna moest ruzie maken zag ik ook niet zitten. Dus liet ik de gedachte maar varen. Maar ik liet mijn dochter wel verstaan dat we om de hoek woonden en dat ze meteen kon bellen als er iets was. Wauw, ik heb het geweten: heel de avond en nacht heb ik afgezien. Nagedacht, gepiekerd, me zorgen gemaakt en heeeel slecht geslapen. Filip was, denk ik, even bezorgd, maar ging ervan uit dat ze veel plezier hadden en met de meisjes samen geen problemen zouden hebben. Ik kan het u zeggen: ik ben zelden zo blij geweest 's morgens, blij dat het ochtend was en ik Luna kon gaan halen. Uiteraard had ze het fijn gehad en ze hadden gelachen en ook gezwommen en spelletjes gespeeld en geknoeid met bloem en water. En ze hadden ook 5 films gezien en tot 2 uur opgebleven. Maar na een tijdje, terug thuis, kwam het eruit: ze wilde nooit meer in dat huis binnen. De rommel, de stank, de honden, de vuiligheid, het is niets voor Luna, die is daar uitermate gevoelig aan en eerlijk gezegd, het had me verbaasd dat ze niet gebeld had om haar te komen halen de avond zelf. Het had gekund. Je moet weten dat Luna nooit aan een tafel in een McDonalds of andere fastfood-restaurant wil gaan zitten. Ze heeft ooit eens ontdekt dat mensen hun gebruikte kauwgommen onder die tafels kleven en die zouden wel eens op haar knieën kunnen vallen, net als zij daar zit...
Maar eind goed, al goed. We hebben weer maar eens een les geleerd: altijd eerst eens checken en dan doe je je kind en jezelf geen slapeloze nachten aan.

Op zondag om 10 uur -op haar eigen verjaardag- leverde ik haar dan af bij nog een ander vriendinnetje, die ook jarig was en daarmee ging ze dan tot 16u naar een zwemfeestje.
Ik weet het, het was een beetje teveel. Ik weet het, Luna was doodop zondagavond. Ik weet het, maar ik heb haar laten kiezen en misschien weet zij nu ook dat te veel te veel is. Of misschien weet ze het niet en herinnert ze zich het weekend van haar 8ste verjaardag gewoon als super leuk...

8 jaar later

Luna Lotte Marlies Carolina

Geboren in Raleigh, North Carolina, USA,
op een zonnige morgen in maart 2000

En nu, 8 jaar later...


Een fijn, leuk en mooi meisje, een intelligent wezentje met veel vriendjes, een eigen willetje en grote ambities...
Ze wil piloot worden en veel reizen.
En daarvoor is ze bereid om veel en hard te blokken...

Wij zijn gewoon enorm blij met Luna en
hopen dat ze niet te snel groot wordt en de wijde wereld intrekt...

Tja...

Wij wensen u een prettig weekend!!!

Tja, sorry, dat van ons is al begonnen :-)