11 mei

Haar verjaardag valt dikwijls op Moederdag.
Ook dit jaar weer: mijn allerliefste mama was jarig op 11 mei!
Happy Birthday en dikke zoenen van ons allemaal.

Vakantie - Dag 5 en 6

Dag 5 - Inpak/rijdag

We waren nog altijd in Grafton, op die fantastische camping. Tijd voor de volgende stap. Intussen zat de routine van uit- en inpakken er al goed in. Op een uur of drie (vanaf het opstaan) kunnen we helemaal klaar zijn, ingepakt en op weg. Dat is, met hulp van de kinderen. Vooral Rune is fantastisch: ze ziet wat er moet gebeuren en heeft weinig woorden nodig.
Op naar Oxley Wild Rivers National Park. De bedoeling is om daar te logeren de volgende twee nachten. Het is wel wat bewolkt, maar we zullen wel zien als we er zijn, het is tenslotte nog een uur of 4 rijden. Op de Waterfall Way zoeken we een knus plekje om te picnicken. We stoppen en kunnen alles uit de auto vissen om een mini-BBQ te houden. We zijn enorm fier op onszelf :-).
De temperatuur was wel met 10 graden gezakt, en dat tijdens een uur of twee rijden. Dat belooft.

Na de lunch vallen de eerste druppels en tegen 16u, als we aankomen in het park, regent het pijpenstelen. Het is een heel idyllische omgeving: in het midden van het bos, op een camping-site waar nog enkele andere die-hards staan (maar de meesten met een caravan). We gaan even checken: er is geen douche, wel een 'natuurlijk' toilet (maw een put in de grond met een plank erboven), geen stromend water en geen overdekt BBQ plekje. Elke site heeft een mini-hout BBQ en er ligt een stapel nat hout. Bij prachtig weer: meteen. Nu: tent opzetten in de regen, geen vuur kunnen maken, geen douche kunnen nemen en vooral kou lijden. Nee, we beslissen een andere, gewone camping te zoeken. Hier hebben we geen zin in, we moeten er wel plezier aan blijven beleven en hier zie ik dat niet gebeuren.
We rijden door naar Armidale, 40 km verder. We komen terecht op een bijna lege camping. Het regent nog steeds en we wachten een half uurtje om de tent vlug recht te zetten tussen twee buien door. In het gras staan enorme plassen. Uiteindelijk zijn we klaar voor de nacht en kunnen we eten in de camping-keuken. Daar ontmoeten we een leuk koppel, Marilyn en Paul, die op weg zijn naar een of ander festival. Ook de volgende avond eten we samen en de kinderen zoeken hen voortdurend op. We spreken af om hen in de winter te gaan opzoeken, zij wonen in de Blue Mountains. Voor zulke ontmoetingen moet je op een camping-keuken zijn, geweldig, toch!


Dag 6 - watervaldag

Natuurdag vandaag. En de regen was gestopt. Ik wilde deze watervallen echt wel 'in 't echt' gaan bewonderen en er zijn er nogal veel. We besloten om er drie op het programma te zetten, waar we telkens met de auto heen moesten. We begonnen met Dangar Falls. Alleen al de weg ernaartoe is de moeite: eerst door Armidale, prachtig stadje, in mooie herfstkleuren. De moeite voor een uitgebreider bezoekje later.

En dan 15 km onverharde weg door een glooiend landschap. En opeens is er een enorme kloof in het landschap. Door watererosie is hier miljoenen jaren geleden een canyon ontstaan, waar normaal gezien veel water doorloopt. Iedereen weet dat het droog is in OZ (behalve in Sydney). En zelfs met de regen van de laatste weken, waar overigens iedereen enorm gelukkig mee was, bleef de canyon droog en liep er weinig of geen water in de rivier. Jammer, maar niettemin een indrukwekkend stukje natuur. Er vlogen nog wat adelaars in het rond en dat maakte het allemaal nog exotischer. We aten onze boterhammetjes op met een geweldig zicht op de uitgesleten rotsen.

Daarna naar Wollomombi Falls. Ook daar weinig water. Deze watervallen horen tot de hoogsten in Australië. Het water valt hier zo'n 200m naar beneden. Fantastisch. We maakten we nog een wandeling van 5 km, waar we over de richel moesten lopen met aan beide kanten een afgrond. Filip en ik waren nogal zenuwachtig, een meterke of 2 opzij stappen en je lag beneden, maar de kinderen waren geweldig beheerst. Het zal indruk gemaakt hebben, denk ik. We volgden nog een andere track, door een afgesloten stukje bos (afgesloten zodat de dingo's er niet uit zouden kunnen, maar nee, geen enkele gezien). De wandeling gaat op een bepaald moment over de rivier, maar de brug was al maanden dicht. Tijdens een storm is ze zwaar beschadigd: op de foto kan je zien dat de kracht van het water de leuningen omgeplooid heeft. Ongehoorzaam als we zijn, gingen we toch een voorzichtig kijkje nemen.

En dat allemaal in een warm zonneke, weer eentje voor de annalen.

Inhaalmanoeuvre

Soms ontbreekt de goesting. Of heb ik geen tijd genoeg om me echt te zetten en te beginnen schrijven. Vandaar, vandaag: een inhaalmanoeuvre.

Ik moet al eens denken waar we waren gebleven. De laatste post dateert al van vorige woensdag. Ik moest het toen absoluut hebben over de school, maar eigenlijk had ik die dinsdag ook nog 7 dames en 7 kinderen op bezoek gehad voor lunch. Gelegenheid: Wikke's vertrek, wat ik heel erg betreur. Ik weet nog dat ik, een paar maanden voor we er weer moesten vertrekken, een fantastische madam had ontmoet in onze straat in Raleigh (USA), waar we toen woonden. Cathy was iemand met een andere visie, heel erg non-Amerikaans, een frisse wind. En ik voelde mij meteen thuis bij haar. En toen moesten we vertrekken... nog altijd spijt van dat ik haar niet beter heb leren kennen.
Hetzelfde gevoel bij Wikke: door gebrek aan auto aan beide kanten en toch wel een heel gedoe om 'gemakkelijk' af te spreken, heb ik het gevoel dat we onze vriendschap niet echt hebben kunnen uitdiepen (hoor mij!). Maar het klikt gewoon en dan is het jammer dat onze paden weer even uit elkaar gaan. Hopelijk kruisen ze elkaar weer als we terug in Europa vertoeven: zij in Nederland en ik een beetje meer Zuidelijk. Bij deze: doe er mij aan denken! We hebben gelukkig nog even tijd gehad voor een leuke lunch, samen met Eveline, Marike, Marielle en Inn, Cathy en Babs. Leuke circle of friends, voorwaar! Na Henriette haar vertrek in december (ook al zo snel), mag het nu wel echt stoppen, ik heb even genoeg van jammerlijke afscheiden...

Donderdag niets speciaals, vrijdag op stap om inkopen te doen. Zaterdagmorgen, voetbalmorgen. Luna won met haar ploeg met 9-1 van een team jongens, die de dames hadden zien arriveren en dachten hen serieus te kunnen afdrogen... volgende keer zullen ze twee keer nadenken, vooraleer zulke uitspraken te doen, hoop ik :-) .
Senne maakte de eerste goal van 5 en werd speler van de week. Ze beginnen al goed te spelen en vooral bij de meisjes is er een ongelooflijke samenhang, een serieux en een volharding. Nooit gezien: geen geklets, geen gezever, geen gegiechel: spelen en winnen! Super om te zien...

Et voila, vermits we nogal ver verwijderd zijn van onze circle of family and friends in België, en dat nog wel even gaat duren, wilde ik mijn 40ste hier toch een beetje vieren. (normaal hadden wij ter gelegenheid van dat heuglijke gebeuren en van ons 'nieuwe huis' een enorm tuinfeest moeten geven deze zomer. Maar vermits ons 'nieuwe huis' nog steeds in oude huis-staat verkeert en wij nu hier leven, zullen we dat maar gewoon 2 jaar uitstellen).
Dus: feest. De kinderen van de genodigden mochten voor een keer thuisblijven (dat viel bij de ouders nogal goed in de smaak :-)) en het mocht allemaal heel kleurrijk en vrolijk zijn. Een uitgebreide mix van geweldige Australiërs, Zuid-Afrikanen, Nederlanders en Belgen vulden ons huisje en het werd een super gezellig feestje. Bedankt allemaal. Hopelijk is er binnenkort nog iemand jarig... We zijn namelijk nogal voor feestjes (hierna enkele slechte foto's: de uitnodiging, voor, tijdens en na).

Alleen Manu, kersvers zoontje van Veronique en Tim kwam mee: drie weken oud en een voorbeeldig ventje! Een mens zou warempel terug goesting krijgen in een baby... Gelukkig gaat dat over als dat schattige boeleke met mama en papa naar huis gaat en we met het oog op een fijne nacht slaap, in bed kunnen kruipen tot een uur of 9, woeha!

Zondag was het moederdag. Ik kreeg leuke cadeautjes van de kindjes, bloemetjes van hubbie en een lekker ontbijtje. Het hoofd wilde niet helemaal mee (witte wijn, mijnheer!) en ietwat te weinig slaap eisen onvermijdelijk hun tol. We hebben bijgevolg zondag gewoon wat rondgewaggeld in huis, wat opgeruimd en onze mama's aan de andere kant van de bol gebeld.

Maandag verliep ook nogal rustig. Ik had nog een Engelse en Franse mede-3H-mama op bezoek om plannen te maken voor deze term. Wij zijn de klasmama's dit jaar en elke trimester wordt er een activiteit georganiseerd voor de ouders. Deze trimester wordt het een etentje bij de Thai (vorige keer was het koffieklets) en volgende keer gaan we misschien bowlen. Dat is echt wel leuk, op die manier leer je ook de mama's (en soms papa's) achter de kindjes kennen...

En vandaag, wel, hier zit ik. Maar ik moet nu de garage gaan opruimen, er is onweer voorspeld en zoals geweten, is onze garage niet waterdicht.
Bij deze, morgen deel drie van ons vakantie en misschien nog wat meer...

OC

Ik was gisterenavond nog eens naar een oudercomité-vergadering getrokken. Even voordien waren we uitgenodigd in Rune's klas, want haar juf is met het oog op haar doctoraat, bezig met het ontwerpen van 'de klas van de toekomst' en 5MC staat model. We kregen een demonstratie van hoe er les gegeven wordt. De kinderen zaten elk aan 1 van de 14 Macs die de klas rijk is. Er zijn geen banken, alleen de computertafels en een grote tafel in het midden van de klas. Op het bureau van de juf staat een kanjer van een Mac te blinken, aan de muur hangt een wit scherm (bord afgeschaft) en aan het plafond een projector. Als iedereen bezig is, worden via de computer van de juf de schermen van de kinderen weergegeven en zo kan iedereen volgen. Als er ergens aandacht moet aan gegeven worden, blokkeert juf in 1 beweging alle andere schermen en wordt 1 enkel scherm weergegeven. Als enkele leerlingen in de bibliotheek zijn, staan ze ook daar in direct contact met de juf en kan zij volgen wat er op de computer in de bib gebeurt. Juf en kinderen communiceren dan via chat. Zelden zo'n juf tegengekomen: jong, ambitieus, gedreven en met een onnoemelijke passie, het straalt ervan af. En ze is ook zo goed voor die kinderen, ze dwingt respect af en hanteert een heel eigen manier van lesgeven: de kinderen moeten, begeleid door haar, hun eigen vragen trachten op te lossen door op zoek te gaan naar de antwoorden. Dat resulteert in kinderen die enorm geïnteresseerd zijn in de wereld rondom zich. Ze leren zelfstandig te werken, moeten op verschillende plaatsen op zoek naar antwoorden en moeten daarna hun bevindingen delen met de anderen. Zo was er eentje bezig met microscopisch onderzoek van een melktand. Het meisje werkt weken aan het zelfde project en krijgt alle beschikbare middelen, zoals een elektronische microscoop. Een was op zoek naar de technologie achter een elektrische garage-opener. Rune en Jessica zijn al weken bezig met hun verhaal over de Aboriginal bevolking en dat doen ze aan de hand van Claymation: figuren in klei worden bij elke verandering gefotografeerd en uiteindelijk krijg je een leuk filmpje (denk aan Pingu en Wallace and Grommit). De hele setup staat al weken in de klas en elke vrije minuut werken ze eraan. Er is een cameraatje ter beschikking en uiteraard de software om het filmpje te maken. Ze staan hier misschien wel achter voor wiskunde, maar op dat vlak kunnen we hier nog wat leren!

Uiteraard moeten al die spullen aangekocht worden. Dat geld komt bijna louter en alleen uit de zakken van de ouders, de subsidies stellen hier niets voor. Vandaar dat we vandaag weer een vraag kregen tot het vrijwillig betalen van 160 dollar aan het OC voor de aankoop van computers, bibrekken, boeken, een kopieermachine, etc. En we hebben er pas 13500 betaald! Tja.

Enfin, terug naar het OC. Er werd gesproken over toekomstprojecten. 1 ervan is een herinrichting van de toiletten van de lagere klassen. 't Is hoognodig, zullen we zeggen. Nog een plan: het herdoen van het tennis terrein. Nog: verdere aanleg van de tuin. Aankoop van boeken. Aankoop van computers. Etc. Bleek dat een bepaalde werkgroep van het OC (K-6-club) zorgt voor fun-dingen voor de kinderen, zoals een paaseitje met Pasen. Gelukkig.

En toen begon het: vandaag mochten alle kinderen hun cadeautje voor moederdag gaan kiezen. Enkele weken geleden heb ik daar 30 dollar voor moeten geven... Ik vind het echt zo'n zot idee. Ik heb voorgesteld om volgend jaar de kinderen zelf iets te laten maken. Benieuwd... Ze hadden het ook nog over allerhande andere vormen van fundraising, zoals de organisatie van een soort lotto, waarbij de ouders eerst allemaal iets moeten doneren, om dan tickets te kopen om het hele pakket te kunnen winnen. Idem voor de cup cakes: mama's moeten cakejes bakken en hun kinderen geld meegeven om ze op school terug te kopen. Enfin!
Ik kreeg bijna iets, weeral iets moeten geven om daarna je eigen spullen terug te moeten kopen... teveel is te veel. Intussen kennen ze mij, peins ik. Ik ben al met alle soorten voorstellen gekomen, alles wordt mooi opgeschreven, maar ik betwijfel of er ooit iets van komt.
Nochtans is iedereen voortdurend bezig over de enorme financiële lasten van de gezinnen en hoe de mensen hier toch serieus moeten krabben om rond te komen. Inventiviteit, mevrouw, het is hier ver zoek! Begrijpe wie kan.
Maar, ik geef voorlopig niet op! Het ware fijn als ik wat backup had, maar dat moet ik ook nog zoeken...

Gezocht en gevonden

Een jaar hebben we ernaar uitgekeken en nu hebben we er een gekocht: een gas BBQ. Het moest er toch eens van komen, zeker? We konden echt een fantastisch koopje doen (reclameblaadjes zijn niet altijd zo stom!) en hebben niet getwijfeld. Na wat puzzelwerk konden we hem zondag inhuldigen (zaterdag zijn we nieuwe exemplaar van Babs en Hans gaan uitproberen).
En zo kunnen we eindelijk genieten van een heerlijk stukje vlees, na al die op-een-elektrisch-vuur-gebakken-lachertjes.

En de dozen?
Die dienen intussen als 'boot' voor de kinderen! Gelukkig kunnen ze hun fantasie nog uitleven op een stuk karton. Ze zijn er toch wel ettelijke uren mee zoet geweest...

Vakantie - Dag 3 en 4

Dag 3 - inpak/rijdag.
De rit was niet zo lang en we zouden eerst nog Smokey Cape Lighthouse gaan bezoeken. Het was stralend weer. Inpakken is sowieso veel aangenamer bij mooi weer en het moet gezegd: onze doorgedreven in- en uitpak-organisatie bleek heel efficiënt te zijn. Iedereen heeft zijn eigen taken: aankomen, tent uit de auto, grondzeil leggen , tent opzetten door ons tweeën. De kinderen zetten intussen het groene tentje recht en plooien de tafeltjes en stoelen open. Nadien brengen ze de luchtmatrassen, slaapzakken en klerenzakken naar de tent. Ik zorg dan dat alles klaar ligt om later in bed te kunnen kruipen. Zulke dingen doen gaat toch nog altijd beter in daglicht. Intussen reorganiseert Filip de auto, want buiten de kleren, blijft alles in de koffer. Alle spulletjes zitten mooi georganiseerd in kleine doosjes in enkele grote dozen en zolang iedereen alles na gebruik weer in de juiste doos stopt, werkt dat perfect. Bij een uitstap kan gewoon de klep van de koffer dicht en lijkt het een lege auto... Het klinkt allemaal nogal overdreven, maar dat is wel degelijk de enige manier om een week te reizen, elke twee dagen van plaats te verhuizen en alles terug in de auto te krijgen op inpakdagen.

De vuurtoren was heel erg de moeite. Het uitzicht was onvergetelijk, de vuurtoren ligt op 128m boven de zeespiegel. De omgeving is mooi uitgebouwd en super onderhouden en meteen besloten we hier onze eerste outdoor-BBQ te houden. Ik ging met Rune vlug nog wat boodschapjes doen, terwijl Filip met de twee anderen nog even naar het strand wandelde.
Ik kan niet anders dan het iedereen aanraden: eten met zo'n uitzichten, fantastisch gewoon!

Tijd om te rijden. Grafton was de volgende stop, zo'n 250 km verderop, richting binnenland.
We kwamen in een prachtige camping terecht. Je kon er letterlijk van de grond eten, zo proper. De straten waren mooi afgeboord, overal stonden palmbomen en haagjes en overal was er camera-toezicht. Uiteraard maakt het dat iets moeilijker om de beest uit te hangen (niet wij, maar de jonkheid, natuurlijk :-)), maar uiteindelijk is het wel fijn dat het allemaal zo in orde is. We aten in de campkeuken en sliepen heerlijk op het zachte gras van ons mooie plekje.

Naast ons logeerden een ouder Nederlands koppel. Zij waren al voor de zevende keer in Australië. De vorige zes keren deden ze een toer van 6 maanden met de fiets, deze keer hadden ze gekozen voor een jeep. De sympathieke mijnheer was tenslotte al over de 70... Het was een kranig koppel, echte avonturiers, ze hadden aan bergbeklimmen gedaan en over de zeven zeeen gevaren... Respect!
Senne vond het geweldig dat de mensen Nederlands spraken, uren heeft hij gekletst en toen ze 's morgens vertrokken, was hij voorwaar een beetje triest. Wij vertrokken op dagtocht en toen we 's avonds terugkeerden, vroeg hij spontaan aan het nieuwe koppel dat naast ons stond, of ze Nederlands praatten. Groot natuurlijk de verbazing toen bleek dat de jongeman inderdaad een Nederlandse mama had en ze uit Zwitserland kwamen... en zo stond voor Senne het thema van de week vast :'Do you speak Dutch?' werd zowat overal zijn openingszin :-)

Dag 4
Het grote doel van deze reis was voor ons Washpool National Park. Het park is geklasserd als Wereld Erfgoed voor zijn regenwouden en prachtige natuur. 's morgens vertrokken we met goede moed, het zonnetje scheen heerlijk en de rugzak zat vol boterhammetjes voor een dag uitstap. We moesten wel even rijden, de camping lag op 80 km ervandaan. Maar een CD in de auto en in het terugkomen een DVD en het probleem was weer opgelost. We kwamen aan en ... het begon te regenen. En wat hadden we niet bij? Inderdaad, de regenjassen! Improviseren dan maar. De kinderen een winkelzakje over hun trui, Filip een emergency-regenjas (die altijd als noodoplossing in de auto zit) en ik een paraplu. Het is eens iets anders, met een paraplu door het regenwoud. De wandeling was 8,5 km lang. Mooi, mooi! Alleen jammer dat het zo vochtig was: het hele bos bleek vergeven van bloedzuigers. Zitten en zelfs ook maar even blijven staan was geen optie: de vreselijke beesten zaten op een zucht op onze schoenen en op zoek naar bloed in onze sokken. De wandeling werd dus snel gedaan, of toch niet: om de 100m moesten we elkaars schoenen inspecteren. Uiteindelijk heeft geen enkel beest het gehaald: ons bloed bleef waar het was. We aten bijgevolg ook al wandelend. Maar 't was toch schoon en op de hele wandeling was geen andere ziel te bespeuren... Mooie dagen zijn dit!

Marie-Astrid

Mijn 350ste bericht is geheel gewijd aan mijn allerliefste zus:
Vandaag wordt ze 38 en ik mis haar heel erg.
Ik wil vandaag bij haar zijn om met haar te kletsen, te lachen en plezier te maken.

Liefste Marieke, geniet van vandaag, een dikke proficiat en 38 dikke kussen van Down Under!

Proficiat!

Ook bij mijn vriendin Helène passeerde gisteren tram 4!
Dikke proficiat!

Vakantie - Dag 1 en 2

Ik heb dan maar besloten gewoon hier een paar woordjes te plaatsen over onze vakantie.
In afleveringen, dat is spannender :-)

Dag 1 en 2
Dat de regen een grote rol ging spelen, wisten we. Maar we waren vastbesloten. Vertrekken in de regen, dus. Zaterdagmorgen om half negen. De auto was helemaal vol, er kon echt niets meer bij. We reden richting Noorden, langs de kust. 450 km moest er afgelegd worden en daar doe je hier een uur of zeven over. Grote wegen zijn schaars, de Pacific Highway is op vele plaatsen een tweevaksbaan die moet gedeeld worden met enorme trucks, 4x4's met caravans, fietsers en kangoeroes. Vandaar de gemiddelde snelheid van 80 per uur. Om 16u30, na een dagje rijden met 3 brave kindjes (MP3-spelers en een PC en DVD's zijn een zegen!) reden we de camping op in South West Rocks:

At the entrance of the Macleay River and only a 35km scenic drive north of Kempsey, South West Rocks is situated approximately half way between Sydney and Brisbane.

South West Rocks is a perfect tourist destination with a great variety of accommodation, beautiful foreshores, beaches and shopping.

South West Rocks Beaches
South West Rocks offers a great variety of magnificent beaches with breathtaking coastal scenery in the Macleay Valley Coast and is situated at the entrance to the Macleay River.

Beaches include: Horseshoe Bay, Main Beach, Trial Bay, South West Rocks Back Beach and Lighthouse Beach, Little Bay, Gap Beach and North Smoky Beach.

For water lovers South West Rocks offers:
Swimming ~ Fishing ~ Boat Hire ~ Charter Deep Sea Fishing ~ River Fishing
River Cruises ~ Catamaran Hire ~ Sailboard Hire ~ Surfing ~ Sailing
Suba Diving ~ Snorkelling

Het regende. Maar de tent moest recht, een uur later werd het immers donker en dan zou het helemaal niet leuk zijn... Het lot was ons goed gezind: na een minuut of 10 geen regen meer en de tent kon op, ze bleef droog. De camping was zo goed als verlaten, enkele jonge surfer-mannen stonden tegenover ons met kleine tentjes, maar tent-gezinnen met heel hun huishouden bij, waren nergens te bespeuren. We moesten nog naar de winkel, want ik had wel eten voorzien - spaghetti - maar de saus was nog een beetje bevroren en in de camping-keuken was geen microgolfoven, dachten we. We aten terwijl de regen in bakken naar beneden viel. In de campkeuken, waar we droog zaten en ons al verheugden over onze lekkere warme slaapzakken waar we nadien in mochten kruipen, met een pillamp en een goed boek, luisterend naar de druppels op de tent.

De volgende morgen bleek de regen gestopt te zijn. We maakten ons klaar voor een ferme wandeling langs het strand. Het doel was Trial Bay Gaol, een oude staatsgevangenis, waar je een bezoekje aan kan brengen. We wandelden langs het strand, 2 km, helemaal tot aan de andere kant van de baai. Dreigende wolken begeleidden ons, maar al bij al viel het goed mee.

De gevangenis werd gebouwd in de 19de eeuw. De gevangenen waren mensen die openbare werken uitvoerden in de regio. Ze kwam leeg te staan na een aantal jaren, maar werd terug gebruikt in WOI. Het overgrote deel van de gevangenen toen bestond uit Australiërs van Duitse komaf, soms wel 3de generatie-immigranten met een Duitse naam. Had je toenertijd een Duits voorvader, dan was de kans groot dat je opgepakt werd. Mensen die hier geboren waren en hier een vreedzaam leven leidden, die een gezin hadden en een beroep uitoefenden, werden voor jaren opgesloten, na de oorlog naar Duitsland gestuurd en verzocht hier nooit meer terug te keren... Straf! De gevangenis staat nu een beetje te verkommeren, maar ik vond de geschiedenis erachter wel de moeite.

Terug naar de camping. Terug langs het strand. En na 500m begon het daar toch wel te GIETEN. Maar we moesten verder. Terug op de camping waren we alle vijf nat tot op ons lijf, in onze schoenen stonden plasjes en de rugzak -en de inhoud- was doorweekt. Leve campingdouches en droge kleren. Eten (spaghetti, want jawel, in camping-keuken 2 bleek wel een microgolf te staan...) en tegen 21u lagen we allemaal weer knus in onze slaapzak.

Een beetje stillekes

Het is hier, zoals u ongetwijfeld heeft gemerkt, wat stilletjes tegenwoordig. Dat is gewoon omdat ik terug even moet zoeken naar wat meer inspiratie. Ik wil veel schrijven, maar doordat er nu toch meer mensen lezen en er heel wat bij zijn die ik niet ken, voel ik me een beetje meer geremd... 't Is blijkbaar een probleem dat nog wat mensen hebben (ik hoop dat ze terugkomt, nochtans).
Ik kom er wel uit. Het is eigen aan het medium, we wisten dat wel een beetje.

Uiteraard heeft veel ook te maken met het weer in de plooi moeten vallen. Term 2 is begonnen en dat is even weer zoeken naar het juiste ritme, intussen staat er hier al heel wat op mijn agenda (wat natuurlijk alleen maar toe te juichen is) en moet er nog veel beslist en bekeken worden ivm ons huis in Herent. De kinderen hebben ook net de eerste week school achter de rug en er moet terug gezorgd worden voor boterhammekes, genoeg fatsoenlijk eten met groenten en fruit en schoon gestreken uniformkes.
En blijkbaar ben ik nog altijd niet goed genoeg georganiseerd.
't Zal gewoon dat zijn.

Komt in orde.