Scrapbooken

Het moet gezegd: scrapbooken is een heel rustgevende bezigheid. Hoewel je zware mentale inspanningen moet leveren - nadenken over de juiste achtergrond kleuren, bijpassende stickertjes kiezen, de foto's in de juiste posities plaatsen, enz. - zijn de fysieke inspanningen uitermate beperkt tot wat plakken en snijden, that's it. En met een juist achtergrondmuziekje daarbij en een leuke vriendin aan de overzijde van de tafel, kunnen zo'n dagen geklasseerd worden als uiterst aangenaam. Dank je, Inn.

Nog aub.

Voor de kindjes van K3a uit de Gobbel

Senne wil graag veel groetjes doen aan jullie allemaal en hij wil graag zeggen: veel plezier in Plopsaland en ik mis jullie allemaal heel hard.
Daaag!

Het weer alhier

Wij zijn vandaag euh, 21 mei en we leven al 21 dagen zonder regen en in temperaturen tussen 18 en 24 graden! Hoera. Fijne herfst, zou ik zeggen.
De voorspellingen voor komende week: 19 graden en regen. We zullen zien ...

Arme kangaroos

Het land staat op zijn kop (maar dat was al, zeker?). Niet veel, maar toch een beetje.

In Canberra worden dezer dagen namelijk hopen kangaroos afgemaakt. Ze zijn met teveel en eten gewassen op, vernielen het land en verstoren de rust. De beesten worden zogezegd 'humaan' afgemaakt, eerst verdoofd en dan doodgespoten. Er is uiteraard veel protest maar wat mij het meest verbaasde waren de commentaren van sommige luisteraars op de radio gisterenmorgen. De meeste bellers vonden het allemaal maar goed. Volgens hen zijn het echt stomme dieren, die alles toch maar kapot maken. Sommigen schoten ze zelf af.
De voorstanders verwijten de beleidsmensen. Hadden die maar jaren geleden een anti-voortplantingsactie moeten ondernemen... Tegenstanders pleiten voor verhuizing, maar daar is uiteraard geen geld voor. Wij zijn hier heel gevoelig aan, nergens anders ter wereld leven de dieren in het wild en hier schieten ze ze gewoon af... We hebben zelfs nog geen kangaroo gegeten, het vlees is heel donker en de kinderen zouden het meteen herkennen...

Dat brengt me meteen bij Louis Theroux, wiens documentaires hier tegenwoordig worden getoond. Deze week ging het over de shooting-farms in Zuid-Afrika, waar wilde dieren worden gekweekt om hen dan te laten afschieten door moordende toeristen uit heel de wereld, tegen betaling van enorme sommen geld. Leeuwen, bedreigde hertensoorten, wilde zwijnen, noem maar op. Sommigen zouden zelfs, als hun portemonnee het toeliet, een olifant of een giraffe neerknallen. Ik zat met open mond te kijken. Ze schieten een beest af, gaan dan lekker even poseren, betalen hopen geld en nemen het hoofd dan mee naar huis om aan de muur te hangen. Zieke mensen.

De heren en dames (en kinderen!) die de farms uitbaten, hebben uiteraard passende antwoorden op de vragen van Theroux. Eentje wordt op een bepaald moment zelfs boos en beweert dat bepaalde bedreigde diersoorten door de kweek worden in stand gehouden. OK, zegt Theroux, maar schiet ze dan niet af. Het antwoord is duidelijk: geen moorden, dan geen geld, dan geen kweekprogramma's...
Louis Theroux wilde het ook eens proberen om te weten waar de kick vandaan komt. Maar hij maakte op het laatst toch de juiste keuze.

In het kort

Wat wij deden dit weekend.

Zaterdagmorgen: voetbalmatch Luna. De ploeg zat in zak en as, ze verloren met 6-3.
Senne lag nog op de zetel, ging daarna met Filip naar de dokter. Zoals gezegd: vies virusbeestje.
Zaterdagnamiddag: boodschappen, was, opruimen, huishouddingen dus.
Zondagvoormiddag: ikke mij rustig klaarmaken om mij daarna met de Nederlandse blogdames te begeven naar een leuke cafeetje in Neutral Bay, Thelma en Louise, voor de afscheidslunch van Wikke. (Ze zit samen met man en kindjes op dit eigenste moment op het vliegtuig). Lachen en tranen, ik ga haar echt missen...

Rune bij een vriendinnetje.
Senne en Luna thuis bij Filip, Senne niet in goede conditie voor de wandeling en picknick met de Belgische club...
Zondagavond: niets.
Zondagnacht 1u: Rune ziek, zelfde symptomen als Senne.
Maandagmorgen 5u: Rune nog zieker.
Maandag: Rune op de zetel.
Ik ben benieuwd naar het einde van de week...

Ver

Op sommige momenten is Australië echt ver van België!
Sterkte, Maryse en ook aan de hele familie!

Juju

Ook hier haalt 'ons Justine' de headlines. Dat ze het er nu maar van neemt. Ze heeft het verdiend, gottomme!

Senne is ziek (update)

Hij ligt op de zetel te slapen. Hij kwam woensdag thuis met buikpijn en heeft sindsdien wat koorts gehad en wat moeten overgeven. Een vies beestje, waarschijnlijk. 't Was lang geleden...

Update: morgen toch de dokter maar opzoeken: donderdag heeft hij nog wat gespeeld, maar vandaag hield hij niets binnen en hebben we voor alle zekerheid maar anti-uitdrogings-middelen gaan halen. Ellendig is hij, en toch blijft hij mij kusjes geven!

Vakantie - Dag 7, 8 en 9

Dag 7 - Inpak/rijdag

De hele nacht had het gegoten. Na een aantal nachten onderbroken slaap - op een luchtmatras is toch iets anders dan op uw eigen aangepast zacht matraske van thuis - kon ik dit niet gebruiken: onvermijdelijk luister ik uuuuren naar het getik van de regendruppels. Op zich allemaal heel gezellig, maar denkend aan de volgende morgen viel het wat tegen: zouden we deze keer voor het eerst een natte tent moeten inpakken?
Opstaan, een douchke nemen, een ontbijt in de keuken, boterhammetjes maken, een koffie of twee, alles zwaar op het gemak inpakken. Tijd dat wij verspild hebben! Om toch maar niet in de regen te moeten afbreken en inladen. Maar er was niets aan te doen: gieten! Dus, alles nat de auto in. En ik kan het u bij deze vertellen: balen, niet leuk, graag nooit meer!

Enfin, wij uiteindelijk tegen de middag op weg, richting Zuiden. Voor het weekend werd eindelijk mooier weer voorspeld. We hadden afgesproken met Jan en Inn, die met ons het weekend in Hunter Valley zouden doorbrengen. Hunter Valley is de wijnstreek bij uitstek, even ten Noordwesten van NSW. Je kan ettelijke dagen doorbrengen door van de ene 'winery' naar de andere te rijden en te gaan proeven. En deze streek is blijkbaar ook de streek waar racepaarden worden gefokt. Nog nooit zoveel paarden gezien op een afstand van 20 km. Rond half 5 kwamen we aan in Cessnock. Onze vriendjes waren al aangekomen en geïnstalleerd. Intussen was het gestopt met regenen en de tent kon op een totaal verzopen plaatsje opgezet worden. Maar we hadden gezelschap en dat was heel erg leuk, na een week allen 'onder ons' :-)
Een goed glaasje wijn 's avonds, wat kletsen en een sms van Babs, dat ze de volgende morgen ook zouden vertrekken en nog zouden afkomen. Fijn.

Dag 8 - Hunter Valley

De volgende morgen: stralend zonnetje! Geweldig weertje, heerlijk warm. We wachtten op Hans en Babs en vertrokken naar Hunter Valley Gardens. Op een terrein van 80 ha zijn 12 verschillende tuinen aangelegd, waaronder een rozentuin, een Japanse tuin en een sprookjestuin. De moeite waard als je in de buurt bent. En zelfs niet te ver voor een daguitstap vanuit Sydney. Een lekkere BBQ op de picknick-plaats (al een park op zich) en om 14u stond er een reptielenshow op het programma.

Zou wel leuk zijn voor de kinderen. Er zaten wel 100 mensen. De man begon en had een helpertje nodig. Siel werd uitgekozen. Hij moest haar naam al eens twee keer zeggen, niet echt Australisch. Zij mocht een Blue Tongue lizzard vasthouden en laten aaien. Daarna ging de man verder en hij had nu een helper nodig. Hij koos Gust, die aan de andere kant zat. Je zag hem denken: weer zo'n vreemde naam, wat gebeurt hier? Gust mocht helpen met een schildpad. Toen had hij opnieuw een meisje nodig. Rune werd uitgepikt. De arme man wist niet waar hij het had. Hij zal echt gedacht hebben dat er een hoop vreemdelingen waren geland. Rune kreeg een heuse krokodil voor haar neus. Het bleek een babietje te zijn, in volwassen versie zijn die beesten een meter of 5. Gelukkig wonen die niet hier, maar ergens helemaal in het Noorden van OZ. De man speelde eerst een spelletje met Rune en ze deed waarlijk goed mee: hij vroeg of ze het beest een kusje wilde geven en kwam vervaarlijk dicht bij haar neus (de foto's zijn niet gefotoshopt!). Geen vin verroerde ze. Super hilarisch. Uiteraard geen kusjes, maar ze heeft toch de kans gekregen om het beest vast te houden.
Als laatste koos de man nog een jongen om een slang vast te houden. Hij heette Joshua. De man was zichtbaar opgelucht.

Het was heerlijk wandelen in de tuin, het was weer even zomer en ik vond het echt wel mooi gedaan allemaal.

Op de terugweg gingen Jan en Inn en Filip en ik nog even langs een wijnproeverij (aperitiefke). Maar de wijn zelf viel wat tegen, buiten hun dessertwijnen en om 17 u ging de zaak dicht.
Terug naar de camping, waar de tent van Hans en Babs intussen rechtstond.
Gezellig nog wat kletsen onder een open hemel, enorm veel sterren en bijgevolg een ijskoude nacht. Maar de volgende morgen wel opnieuw een heerlijk zonnetje.

Dag 9 - Inpak/rijdag

We besloten nog een picknick en wandeling te doen in Watagans Nationaal Park in de buurt. De weg bleek nogal ruw te zijn door de regen, maar we besloten het er toch maar op te wagen. Op een bepaald moment moesten we wat helpen met stenen om over de putten te kunnen rijden. Jan was op weg met zijn trailer en besloot toch maar te stoppen, hij wilde graag nog thuis geraken! We hielden een kleine picknick en maakten nog een wandeling.

Daarna besloten Hans en Filip (en wij) om toch door het park te rijden en langs de andere kant de autostrade naar huis te nemen. We passeerden nog even langs een indrukwekkende lookout. En toen lag daar een rotsblok op de weg. Er was geen doorkomen aan, je kon de weg zelfs niet meer zien. Zo groot als een klein huis was het blok en volgens iemand die er de dag tevoren nog was langs gereden, en ook langs deze weg terug naar huis wilde, pas de vorige nacht naar beneden gekomen. Wegwezen dus, voor er nog meer steentjes naar beneden kwamen. Rechtsomkeer, heel de 30 km terug. Weer putten opvullen en rustig rijden. Soms is een 4x4 wel handig.
Om 19u waren we thuis.

Het was een fijne, mooie, natte week, maar ik was toch blij dat ik in mijn zachte warme bedje kon slapen!
Luxe!

Verdorie, verdorie!

Ben ik hier vorige week nog bezig over het feit dat het nu maar moet stoppen met afscheid moeten nemen en dan hoor ik gisteren dat een ander tof koppel uit St Ives binnen een maand of twee vertrekt! Grrrrrr.....