woensdag 28 maart 2007

Eindelijk!

Vanmorgen is onze luchtvracht aangekomen. Bijna drie weken is het onderweg geweest.
Van de 15 dozen zijn er 3 opengemaakt door de douane (die met de rolschaatsen en de medicatie).

Voor de kinderen was het een klein beetje Kerstmis: zoveel speelgoed opeens. Vooral Senne's garage en de Playmobil (die je hier overigens niet kan kopen) meebrengen was een goede zet. Ik heb hen sindsdien niet meer gehoord of gezien... En voor ons is het goed dat er wat DVD's zijn bijgekomen, want ik denk dat de kinderen al 15 keer naar Mary Popins hebben gekeken! Ik ben vooral blij met de verrekijker, die komt hier echt goed van pas op onze toren.

dinsdag 27 maart 2007

uit het nieuws

Bron: Reuters, 27 maart 2007:


SYDNEY (Reuters) - A huge cane toad the size of a small dog has been captured in the Australian tropical city of Darwin, startling environmentalists who are fighting to stop the poisonous reptiles from spread across the country.
"It's a monster toad," said Paul Cowdy from FrogWatch which captured the cane toad on Monday night.
"We've never seen a cane toad this big," he said on Tuesday. "It's a male and normally females are bigger."
The cane toad, regarded as a major pest in Australia, was one of 39 caught by a group from FrogWatch near Lee Point in Darwin. It measures 20.5 cm (8 inches) in length and weighs 840 grams (1.8 pounds) -- twice the normal weight.
Cane toads are one of Australia's worst environmental mistakes. The spread of the toads, whose skin is poisonous, has led to dramatic declines in populations of native snakes, goanna lizards and quolls, which are cat-sized marsupials.
"We capture them, put them in plastic bags, freeze them and turn them into liquid fertilizer," Cowdy said of the cane toads.
Cane toads were introduced from Hawaii in 1935 in a failed bid to control native cane beetles. There are now more than 200 million.
Ander nieuws:
Vorige week was er hier op Martin Place een actie voor David Hicks, een tot de islam bekeerde Australiër, die van terreur wordt verdacht en al 5 jaar vastgehouden wordt in Guantanamo Bay. Er werd een petitie gehouden voor een eerlijk proces en zijn cel was nagebouwd. David Hicks is de eerste gevangene die voor een Amerikaanse militaire commissie verschijnt in Guantanamo Bay.
Dit verscheen vandaag op de website van Reuters:
"GUANTANAMO BAY U.S. NAVAL BASE, Cuba (Reuters) - Australian David Hicks, the first prisoner to face a new U.S. war crimes tribunal, unexpectedly pleaded guilty on Monday to a charge of helping al Qaeda fight American troops and their allies during the U.S.-led invasion of Afghanistan.
Hicks entered his plea following the first day of hearings in the military tribunals created by Congress after the Supreme Court struck down an earlier version that President George W. Bush authorized to try foreign captives on terrorism charges.
Hicks, who has been held at Guantanamo for more than five years, could learn his sentence by the end of the week and could be back in Australia by the end of the year, said the chief prosecutor for the tribunals, Air Force Col. Moe Davis."This is the first step toward David returning to Australia," said one of Hicks' Australian lawyers, David McLeod.
Hicks, a 31-year-old former kangaroo skinner, had faced life imprisonment if convicted on the charge of providing material support for terrorism.
His guilty plea will bring a more lenient sentence and the judge ordered the prosecutors and defense lawyers to draw up a plea agreement by 4 p.m. EDT (2000 GMT) on Tuesday.
Under a long-standing diplomatic agreement, Hicks will serve his sentence in Australia."

maandag 26 maart 2007

Nog een leuke!

Zondagmorgen, 8u30. We waren allemaal wakker, maar lagen nog in bed.
En opeens: brandalarm! Overal een luid geloei, dus wij de gang op. De buren waren in de verste verte niet te bekennen, maar wij waren toch niet erg gerust. Ik was buiten al eens gaan kijken of ik ergens rook zag, maar wij kunnen maar aan twee kanten van het gebouw kijken, dus dat was niet echt een oplossing. Ik hoorde wel de sirene van een brandweer, dus wij toch maar iets aangetrokken, computer ingepakt en naar beneden... met de trap!
Ah ja, want bij brand mag je de lift niet nemen! 52 verdiepingen!
En gedurende heel de weg naar beneden: geen ziel te bekennen!
Ah nee, die lagen allemaal nog lekker in bed en hadden zich waarschijnlijk nog eens deftig omgedraaid!

Goed, wij eindelijk beneden (na een kleine tien minuten trappen doen), we komen bij de conciërge en die zit doodleuk in een boekje te lezen. Wij toch wel een klein beetje verbaasd, we vragen wat uitleg en ah ja, dit was een test, om te zien of alles nog werkt... zonder verwittiging, dat doen ze nog en ah ja, als dat nog eens gebeurt, is het toch altijd het best om toch naar beneden te gaan... met de trap!
Dat zullen we dan wel zien...

Allemaal beestjes

Een eerste stukje over beestjes.

We beginnen met het Wildlife Center. Dit is een kleine dierentuin, gelegen in Darling Harbour en vol met Australische beestjes.
Het begint daar heel goed: handsgrote spinnen, kakkerlakken zo groot als een mini-sandwich en slangen om U tegen te zeggen! En jawel, die zitten hier allemaal in het wild rond te kruipen en naar het schijnt moet je niet eens buiten de stad gaan om ze eens tegen te komen...
De twee gevaarlijkste spinnen zijn de Redback (met een rode streep op haar rug) en de Funnelweb (dodelijk!). Ze kruipen gelukkig niet rond in huis... De Huntsman spin is de grootste en de harigste en die kan wel eens in de slaapkamer opduiken... (klik zeker eens op de titel van deze post en kijk eens naar de mooie beestjes). Mieren en kakkerlakken zitten zoals geweten overal, dus ook hier op de 52ste verdieping! Gisteren nog dook er een zwart schepsel op in de badkamer (hij was binnengedrongen langs het afvoergat in de vloer), hij was een centimeter of drie, zonder de voelsprieten, wel te verstaan. Die beesten zijn echt mijn vrienden niet, en meestal gaan ze vanzelf weer weg (ze houden niet van licht!). Ook bij de spinnen telt de gouden regel: laat ze met rust en dan laten zij jou ook met rust. Maar de dag dat er eentje boven mijn bed hangt, zal ik toch niet zo rustig zijn, denk ik. (En op Filip zal ik ook niet kunnen rekenen, die loopt gewoon het huis uit!)

Terug naar onze dierentuin. De allerleukste dieren die we van Down Under kennen, zijn natuurlijk de kangoeroes. Die zijn er ook in alle maten en vormen, maar we kunnen ze nog niet uit elkaar houden :-) Voor de rest zachte koala's, heel veel mooie vogels (witte kakketoes, bonte papegaaien enz.) en leuke nachtdiertjes, zoals springmuizen. De afdeling hagedissen vond ik dan weer fascinerend, zo'n prachtige dieren. Je kan ze hier gewoon op straat tegenkomen. Ik heb geprobeerd er eentje op foto vast te leggen. Tot morgen, in de afdeling zeebeesten.


zaterdag 24 maart 2007

winteruur-zomeruur

Vannacht gaan jullie naar het zomeruur en wij naar het winteruur!

Vanaf morgen is het uurverschil Sydney-België dus 8 uur: als het bij jullie 12 uur 's middags is, is het bij ons 20u.

Tot gauw.
Anne

Grote stap!

Luna's tand stond een beetje los, ze heeft 3 dagen naar eigen zeggen 'gewriemeld en geprutst' en dit is het resultaat:

het weer

Vanmiddag 17u:

28 graden, stralende hemel

Vanmiddag 17u30:

stortregen...



Vanmiddag 18u:

Opklaringen


Update Huizenjacht

We zijn weer begonnen: huizenjacht! (Story of our lives?)

Het is hier heel simpel: er is bijna niets op de markt in deze periode!
Per week komen er in de regio van onze keuze en in onze prijscategorie, ongeveer 2 huizen te huur... En dan zijn ze ofwel niet geschikt voor ons gezin of gelegen op een heel drukke weg of hebben ze een tuin van 2 op 2 meter...
Enfin, we geven de moed nog niet op, we zien wel verder binnen een week of twee.

Engels


Sinds een dag of drie volgen de kinderen Engelse les.
We hebben gekozen voor het Berlitz systeem.
Elke dag stappen we 25 minuten naar hun kantoor hier in Sydney, waar Senne 45 minuten privéles krijgt van een leuke jongedame en de 2 meisjes krijgen 1,5 uur les van een volgens hen leuke jongeman.

Er is heel veel lesmateriaal voorhanden, met Sesamstraat als thema. Er zijn boeken, kleurplaten, CD's enz. Er wordt gezongen en gedanst en vooral heel veel gepraat. Volgens de leerkrachten vlot het al en komt ook Senne eindelijk wat los; hij begint al woordjes te herhalen, (hoewel hij nadien beweert zich niets te herinneren :-)).
De meisjes vragen elke dag om terug te mogen en om zelfs nog enkele uren langer te mogen gaan elke dag...

Wij en zij blij!

Leven in de stad

Voor wie, zoals wij, nog nooit in een wereldstad heeft gewoond, is dit op zijn minst een openbaring! Mensen, mensen en nog eens mensen. Een drukte van jewelste. Als we vanuit onze toren neerdalen, gooien we ons in het stadsleven. In deze stad rijden heel veel auto's, er is maar een klein stukje van Pitt Street verkeersvrij. Het was voor onze kindjes dan ook even aanpassen: oppassen voor het drukke verkeer, alleen oversteken als het groen is (en dan hoor je ook een grappig pioei-geluidje) en voor je kijken, anders bots je zeker tegen iemand op. Maar het gaat best, ze weten dat ze dicht bij ons moeten blijven, want voor je het weet, verlies je elkaar uit het oog.

Overal zijn allerhande kleine winkeltjes, heel veel restaurants en cafés. Rond de middag komen de werkende mensen buiten, je ziet overal dames en heren in sjiekere werkkleding, die een broodje eten of een andere lunch, op pleinen, op terassen...

Meestal gaan wij te voet, er is hier geen metrostelsel, zoals in Parijs of Brussel, maar we hebben wel de monorail al genomen: 5 meter boven de grond 'vlieg' je rond in de stad. Het is maar een klein traject, vrij duur en vooral bedoeld als toeristische attractie. En de kinderen vinden het geweldig. Ook super leuk is de ferry: je vaart dan op 20 minuten van Circular Quay tot in Darling Harbour, in de baai van Sydney, voorbij de grote monumenten, van de ene aanlegplaats naar de andere. Vooral als het mooi weer, is dat zeker een aanrader!
Meer info vind je op www.sydney.com.au
's Avonds is Sydney ook een drukke stad: er zijn veel mensen buiten en het wordt pas rustiger rond middernacht. De sfeer is uitbundig, vooral in het weekend. De stad is precies bezet door twintigers en dertigers en die gaan natuurlijk feesten tot in de vroege uurtjes. En toch voelen we ons hier heel veilig. Wij wonen in China Town, wat dan weer een heel aparte sfeer is, gezellig, met het ene restaurant naast het andere.
Wat je hier natuurlijk ook tegenkomt, is daklozen, ze kamperen op straat, maar vallen niemand lastig. Onze kinderen zijn erg onder de indruk en willen hen meteen in onze familie opnemen of al hun spaarcenten geven... Moeilijk om een passend antwoord te geven en hen toch in hun kinderlijke goedheid te laten!