Nippers

Ik heb het nog altijd niet gehad over de Nippers, waar onze kinderen naartoe gaan.
Gewoonlijk moeten we op zondagmorgen om 9u al op Freshwater Beach zijn, want dan starten de activiteiten.
Maar omdat er zoveel competitie is en omdat wij drie weken met vakantie zijn geweest, zijn ze nog maar 3 keer gegaan... En onze kinderen doen niet mee aan de competities omdat ze simpelweg niet goed genoeg kunnen zwemmen voor Nippers. Inderdaad. 5 Jaar elke week Sporty zwemles hebben tot niet veel geleid dat hier kan dienen: Rune en Luna moesten allebei 'ingangsexamen' gaan doen: 200m crawl zwemmen binnen de 6 minuten. Ze hebben het niet gehaald. Om te beginnen hebben onze meisjes nooit echt crawl geleerd (hier wordt dat 'Freestyle' genoemd) en zeker nooit tegen de tijd. Blijkt dat ze in vergelijking met Nipper-kinderen van hun leeftijd ver achter staan. En als je in een ruwe zee met golven van een meter hoog moet zwemmen, is dat wel belangrijk natuurlijk.

De eerste keer Nippers was heel overdonderend, we hadden nooit zoveel mensen verwacht. Het is allemaal een beetje chaotisch, veel ouders, heel veel kinderen en daartussen 'gewone' strandbezoekers.
In Rune's groep zijn 20 meisjes, dat valt wel mee. Bij Luna zijn ze met zo'n 40 en bij Senne met een 80-tal jongens en meisjes. Met 1 of 2 leiders. De bedoeling is dat de ouders zoveel mogelijk meedoen met de activiteiten en ook mee het water ingaan met de kinderen. Dat is wel nodig: 80 kinderen in een ruwe zee loslaten, daar kunnen 20 redders niet allemaal tegelijk naar kijken. Maar als je, zoals ik, drie kinderen hebt en een echtgenoot die hard studeert voor een examen, dan is het wel wat moeilijk. Op zaterdag kunnen ze ook board-training gaan doen, dan leren ze wat meer dingen op een surfboard.
Senne's groep doet een uur spelletjes: racen op het strand, zwemmen in de rockpool, de branding inlopen en er weer uit, allemaal heel vermoeiend. Bij Luna komt er al een uur board-training bij: dan moeten ze 20 meter de zee in, op een surfboard liggend, rond een boei peddelen en weer terug. Niet simpel hoor. Ze leren ook hoe je over golven loopt, hoe je erin duikt enz. Dat is natuurlijk allemaal een aanloop naar een opleiding als 'lifeguard'.
Rune moest vorig weekend ook rond de boei met haar board. Ze liep de zee in, kwam een metershoge golf tegen die haar bord wegsloeg, haar overspoelde en seconden later zagen we een woeste Rune uit de zee lopen, huilend en roepend. Haar leider zei haar nog om terug te proberen, maar er was geen houden aan, de Nippers-sessie was voorbij. Ik hoop alleen dat ik haar er volgende week nog in krijg...
Het hele concept is heel Australisch (daarom vonden wij ook dat ze het eens moesten meemaken): de zee, het strand, het leren met een board omgaan, in zee zwemmen,...
Maar de competitie, dat hadden we niet echt verwacht. Het is een beetje teveel van dat. Niet genoeg plezier en dikwijls ook lang wachten, vooral bij de jongere groepen. Doordat er ook veel competities zijn tussen de verschillende surf-clubs (elk strand heeft wel een club met Nippers), die meestal op zondag plaatsvinden, vallen de gewone Nippers-sessies vaak weg.
Maar goed, het oogt allemaal heel mooi, we zijn dikwijls op het mooie strand en misschien leren ze er toch iets van.

Tien voor taal

De Nederlandse taal zit vreemd in elkaar...
Ik kan me niet voorstellen dat dit in het Engels lukt...

En als je wil deelnemen aan een taalstudie van de KU Leuven, klik hier.

Zomerweekend

Vandaag begint hier officieel de zomer en dat werd goed ingezet door een mooie, hete dag. 32 graden werd het vandaag, hoewel de hemel soms vol dreigende wolken hing.

Vorig weekend heeft het wel heel hard geregend, net toen de kinderen naar de Disco-party op school mochten. Het feestje werd op aanvraag van de kinderen terug georganiseerd, omdat het vorig jaar zo leuk was geweest. Ze staken zichzelf in een "coole" outfit en dansten er anderhalf uur op los. Geen ouders toegelaten, het moet tof geweest zijn...

Op de foto: Rune en haar vriendinnetje Jenna, die samen met Jessica daarna is blijven slapen. Enfin, ik denk dat ze hebben geslapen...

Senne vond op het stuk grond naast ons huis een werkmanshelm en speelt nu de echte BOB DE BOUWER.
En nu de zomer begint, wil ik jullie nog even laten meegenieten van de fantastische fauna en flora in onze mini-tuin...

De kikkers zijn in grote getale aan het groeien in ons vijvertje van 1 vierkante meter... er zitten er wel 50 in en ik heb absoluut geen idee wat ik ermee moet aanvangen als die beestjes uit het water gaan springen en beginnen zingen... (en nee, kikkerbilletjes staan hier niet op het menu :-)).

Mor seg!!! (update)

Beter nog: het heeft hier zelfs gestormd en gesneeuwd, net als bij jullie...

Mor seg!!!

Nu is het hier zo lang zo goed en lekker warm weer geweest; ik maar stoefen over de heerlijke winter en mooie lente. En nu moet het zomer worden binnen twee weken en is het hier verdikke koud, 14 graden maar op dit moment! Het regent, het waait, allez, een herfstdag in België zou er niets bij vergeleken zijn. Onze BBQ bij vrienden is om die reden ook afgeschaft: ze hadden 5 koppels en een hele nest kinderen uitgenodigd, om gezellig samen een avondje buiten te genieten...
1 Voordeel: vanavond zal ik lekker onder mijn dikke donske kunnen kruipen...

Dag 5. Terug naar Alice Springs- Hop naar Darwin

Het was inpakken geblazen: vandaag moesten we de 450 km naar Alice Springs gedaan krijgen voor 16u (dan moest de jeep terug binnen) en om 18 hadden we een vliegtuig te halen.
We vertrokken mooi op tijd - om 9u was alles klaar en waren we al op weg. Dit keer namen we de grote weg: een echte highway...

De weg bleek nog altijd verlaten, buiten de bussen en de road trains. Die zie je in de outback geregeld rijden: een enorme vrachtwagen met soms 5 aanhangwagens, onvoorstelbaar!

Tegen de middag wilden we weer een mooi picknick plekje vinden, maar zo op de grote weg, daar zijn we niet zo voor... Op een bepaald moment reden we voorbij een wegwijzer naar Rainbow Valley, maar we hadden absoluut geen idee wat we moesten verwachten: een dorpje, een Aboriginal gemeenschap? We hadden ook geen idee van hoe ver het zou zijn. De wegwijzer zei: 4x4 recommended en dan zijn we zeker niet te houden! Na 20 km rode gravelbaan kwamen we aan in een klein natuurreservaat. Rainbow Valley blijkt een mooi stuk natuur te zijn. In het natte seizoen is er een enorme plas water, een thuis voor prachtige vogels en andere exotische dieren. In het droge seizoen, waar wij nog net in waren, is het een grote droge vlakte, met op de achtergrond Mushroom Rock. In Australië worden die plekjes zo mooi verzorgd! Er stonden borden met uitleg, er waren bio-Wc's, een mooie wandeling en natuurlijk: BBQ's en tafeltjes... picknickplaats gevonden en tegelijk genoten van een mooi stukje Australië. Jammer genoeg geen tijd voor de wandeling. Later, als we nog eens terugkomen...

We waren mooi op tijd in Alice Springs. De auto leegmaken, de hele map met CD's en DVD's vergeten onder de achterzetel, een taxi nemen naar de luchthaven en daar zaten we - na een hapje in de Qantas Business Club natuurlijk- op het vliegtuig naar Darwin.

Om 20u waren we in het hotel voor een nacht in een zacht bed en een grote wasbeurt. Al onze kleren zagen immers donkerrood. Maar met die wasmachines van hier (was van 16 min. op 20 graden) krijg je dat natuurlijk niet proper. Het was de idee dat telde, we zouden toch terug vuil worden...

Dag 4. Uluru en Kata Tjuta

Opstaan om half 5!
Om toch maar op tijd te zijn. Want dit is iets wat we naar het schijnt niet mogen missen: zonsopgang bij Uluru. We hadden gisteren al gecheckt waar we moesten zijn, want enkel op bepaalde plaatsen mag je foto's maken van dit unieke stuk natuur.
De parking stond al vol toeristen, die waren allemaal nog vroeger opgestaan. Grote bussen, kleine bussen en busjes. En wij. De kinderen hadden het koud en waren niet echt geïnteresseerd. Alleen Senne zag wel meteen een aantal mensen terug waar hij mee had gekletst op onze tocht in Kings Canyon. Nederlanders, die van ons een foto hadden gemaakt en zoals zovelen, ook verder waren gereisd naar Uluru. Senne moeten we tegenwoordig goed in het oog houden, die jongen is zo sociaal dat het een fluitje van een cent is om hem mee te krijgen. Tegen iedereen die wil luisteren, begint hij te praten. Tot groot jolijt van de meeste mensen :-) Maar soms moeten we hem echt intomen...

Terug naar de monoliet. Stilaan komt de zon op en de kleuren beginnen te veranderen van donker bruin naar uiteindelijk fel rood. Het is indrukwekkend, maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht. Misschien ook omdat je daar zo staat op te kijken gedurende een uur. Ik denk dat je telkens tien minuten niet mag kijken en dan zie je het verschil iets beter...

Kijk zelf maar...

Intussen was het volop dag en de meeste toeristen waren al terug vertrokken, voor het volgende item op hun reisplan. Wij wilden eerst nog een ontbijtje en we vonden een plekje aan de kant, met uitzicht op de mooie rots.

Er zijn voor- en tegenstanders van het klimmen op Uluru. De Anangu, de traditionele landeigenaars vragen om niet te klimmen, uit respect voor de heilige waarden die zij toeschrijven aan de plek. Maar het is niet verboden. Ik ben persoonlijk voor respect, dus ik zou sowieso niet geklommen hebben. Filip twijfelde, maar zou het ook niet hebben gedaan. Maar het probleem was snel opgelost: boven 36 graden is de klim gesloten: uitdroging, een val van de rots en hartaanvallen zijn hier wel eerder voorgevallen en zulke klim doen bij zo'n temperaturen is vragen om moeilijkheden.

Om half negen begonnen we aan onze wandeling: een mooie tocht van 10 km rond Uluru. Eigenlijk waren we een uur te laat vertrokken. Hoewel we overladen waren met water, fruit en helemaal glommen van de zonnecrème, werd het langzaam aan heel erg heet en op het eind waren we helemaal verhit. Het was dan ook al ruim half twaalf als we terug bij de auto kwamen. Daar heeft Filip vermoedelijk zijn mooie stapschoenen laten staan. Dat ontdekten we zo'n 10 dagen later :-(.

Op onze wandeling, die overigens verder rustig verliep, zagen we een Thorny Devil, een soort hagedis, enkele toeristen, wat Aboriginal kunst en voor de rest veel rode aarde. De rost zelf is heel speciaal: hij is precies opgestapeld in laagjes en de verschillende kleuren zijn prachtig. Het enige dat me wat stoorde is dat er sommige plaatsen zijn waar je niet mag fotograferen - en er staan zelfs geldstraffen op - en dat werkt bij mij als een rode lap op een stier, sorry. Ik wil graag respect tonen voor oude culturen en waarden, maar een foto nemen moet toch kunnen... Ik heb er dan ook ettelijk genomen, de meesten op plaatsen waar het wel mocht :-) En op de weg terug hadden we opeens weer drie slapende kinderen in de auto...

Tegen de middag sprongen we in de jeep, om dan naar de camping te rijden voor een lunch en een frisse duik in het zwembad. Jammer genoeg hadden de toeristen in de volle bussen hetzelfde idee...

Tegen een uur of 4 reden we dan naar Kata Tjuta, ofte de Olga's, voor nog een korte wandeling aldaar. De lange wandeling, door de Valley of the Winds, was ook gesloten wegens de hitte, maar nu hebben we ook een goede reden om nog eens terug te keren. Kata Tjuta is ook een verzameling van monolieten en het leuke ervan is hun bolle vormen bovenaan. Van ver lijkt het op een hoopje kussens of zo, heel gek. Weer een prachtige plek op deze aarde!

's Avonds reden we weer naar Uluru voor de zonsondergang, ook een hoogtepunt. Ik vond nog ergens een mooi plekje voor wat foto's en ik heb me weer behoorlijk laten gaan, leve digitale fotografie!

Tijdens de dag hadden we al een mooi BBQ-plekje gespot voor 's avonds. In het Nationaal Park. Maar dat sluit om 20u, dan moet iedereen eruit. We wilden eens zien hoe lang het ging duren voor een ranger ons vond... uiteindelijk gebruikten we alleen een klein gaslampje en maakten we geen of weinig lawaai. Het werkte, we konden rustig van ons eten genieten, met op de achtergrond een pikzwarte enorme monoliet, het heeft wel iets...
En om kwart voor negen, net toen we aan het opruimen waren, stopte een ranger. Hij was gelukkig vriendelijk en vond ons er nogal betrouwbaar uitzien, dus echt boos was hij niet...

Zomaar wat foto's

Schoolfoto's 2008

En dit was vorig jaar...

Terug van de dokter

Blijkbaar heeft een mens 4 paar sinussen. Die van mij zijn allemaal ontstoken. Dat heeft een CT scan gisteren uitgewezen. En ik voel het ook.
Na bijna 2 maanden klachten mag ik dus spreken van een chronische sinusitis. Hoera.
Nu kan ik na mijn 10 dagen antibiotica van een maand geleden nog eens verder met een hele maand twee soorten antibiotica, neusspoelingen, gorgelen, een neusspary en eucalyptus-damp-inademingen. Een hele boterham en hopelijk helpt het, anders moet ik onder het mes en die idee zegt me niet zoveel...
Misschien ga ik toch nog even langs een homeopaat, voor ik de kuur begin...