Na de eerste week

Zo, we zijn al aan de vijfde dag van het nieuwe schooljaar. Uiteraard is 'uit bed zijn voor mama' al afgeschaft, ik wek de kinderen 's morgens en moet toch nog wel eens een keertje terug voor een zachte aanporring :-)

Senne zit nu in Year 3 (het derde leerjaar dus). Hij heeft een leuke juf; of ze ook streng genoeg zal zijn voor hem is nog de vraag :-) Maar hij doet het goed, heeft al zijn achterstanden ingehaald en zit op het niveau van zijn klas. Hij leest Nederlandstalige en Engelstalige boeken en daar ben ik heel blij mee, lezen is zo belangrijk om een taal te onderhouden. Hij is bijna zo groot als Luna, een grote, sterke jongen. Ook heel sportief, heeft maandag nog heel de school en ons verbaasd met zijn zwemkunsten. Hij is zonder ooit fatsoenlijke zwemles te hebben gehad en zonder 'oefening' 2de geworden in zijn leeftijd-reeks in freestyle. Toch straf, ik moet dus met hem naar de zwemles. Hij gaat vanaf vandaag ook naar de karateles en in maart begint de voetbal weer.

Luna zit in Year 5 (vijfde) en is ook content met haar verse juf en al haar vriendinnetjes in de klas. Zij is een boekenwurmke en is bezig aan de reeks van de famous 5 die erdoor gaat als zoete koek. Nog altijd een slimmerikske en zij gaat nu tennissen en voetballen. Ik zou haar ook graag laten piano spelen, maar dat zit er nu niet in... muzieklessen zijn hier extreem duur en je bent verplicht om prive-les te nemen.
Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Soms hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes, hoewel ik vind dat ze wat meer 'gepusht' zou mogen worden. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.
In 2008 waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. In oktober hadden we gepland om tijdens de schoolvakantie op zaterdagmorgen naar Fraser Island te vertrekken voor een week, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgen kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen emotie, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...Ze is uiteraard helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad... Uiteindelijk zijn we vier weken later dan gepland naar Fraser Island gegaan.

En Rune is nu volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen.
Ze gaat met de bus naar high school, is content en heeft al wat huiswerk. Maar niet vet, simpele wiskunde en veel tekenen en knutselen. Ze krijgen allemaal hetzelfde het eerste jaar: wiskunde, Engels, een taal (Frans), aardrijkskunde, sport, muziek, drama en voor de rest knutselen allerhande (naaien, hout, tekenen). Pas vanaf Year 9 (derde middelbaar) kunnen ze iets kiezen, maar de grote keuzes vallen pas in Year 11 (5de leerjaar). Dan pas beginnen ze hier te studeren. Of niet want dan mag je al van school en kan je een vak gaan leren.

Nog steeds een perfectionistje, geinteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Enkele maanden geleden heeft ze haar eerste wedstrijd meegedaan en was eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk. Ferm he? Vorig schooljaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule. De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen. Ze sukkelde enkele maanden terug een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken. Na een uur of twee werden we weer ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...

Alle drie zijn de kinderen quasi perfect Engelstalig (op hun leeftijdsniveau wel te verstaan) en hebben een schoon ozzie accent...

Met Filip alles kits. Hij is geweldig geinteresseerd in 4x4-tochtjes en vindt aan auto's prutsen ook wel leuk. Op het werk verloopt alles ook zoals gepland, buiten 'de crisis', die ook in zijn sector hard te voelen is.

En ik heb in september mijn ontslag gegeven, na een jaar werken. Het was genoeg geweest: te ver, te veel en te te. Dat is eventjes schrikken, maar uiteindelijk blijkt het wel de juiste keuze te zijn. Na een maandje schoolvakantie en ziekenhuisbezoeken, ben ik beginnen solliciteren. En tot mijn grote vreugde ben ik na 1 e-mail en 1 gesprek aangenomen bij een klein bedrijfje als PA/admin assistent. Ik ben al drie maanden bezig en het valt mee: perfecte uren, erheen met de bus, 10 minuutjes van hier. Kan niet beter. Het is nog rustig en heel relax, ik hoop dat er stilaan wat meer werk gaat komen. Mijn collega's zijn sympathiek en het werk is OK. Goede keuze dus.Ook ben ik sinds een maand of vier weer verlost van harde lenzen. Doordat ik aan een lichte vorm van astigmatisme lijd, waren zachte lenzen 10 jaar geleden geen optie. Maar nu dus blijkbaar wel. Wat een opluchting!

Vreemd weer hier ook de laatste maanden: de ene dag zonnig en 34 graden, de volgende 22 en regen. Echt Maartse buien en Aprilse grillen in september, oktober en november. De ene dag heet, dan storm en een val van 10 graden op een uur of zelfs 20 op enkele uren. En veel regen. Met overstromingen als gevolg. Tegelijk extreme droogte in het binnenland en boeren die vechten voor het bestaan van hun 'farms'. Het gevaar voor branden is heel erg hoog. Daar is men hier terecht heel bang voor. Intussen zitten we ruim over de helft van de zomer en gelukkig zijn er nog geen zware branden geweest. Maar we hebben wel al extreme temperaturen gezien: het record is gebroken en we waren erbij: 47 graden! We hebben heel veel hete dagen gehad, 40, 43.
De pool wordt hier elke dag uitgebreid gebruikt, soms tot 1u 's nachts omdat we toch niet kunnen slapen van de hitte wegens geen airco in ons niet-geisolleerd huis met enkel glas...

En nu zou ik al mijn verhalen weer willen spijzen met wat mooi beeldmateriaal, maar jammer genoeg is de 'grote' computer nog altijd niet terug in gebruik. Dus ik kan geen filmpjes en foto's bewerken. Frustration!!!

Maar het zal in orde komen.
Spoedig. Hopelijk.

Back to school!

Vandaag waren ze hier alle drie om kwart over zeven al klaar: gewassen, gegeten, gepakt en zelf boterhammekes gemaakt. En dat allemaal in stilte, zodat moeder en vader met kleine oogjes opstonden om 7u15 om aan de ochtendspits te beginnen en mochten vaststellen dat de spits al voorbij was...

De twee jongsten werden aan school afgezet, die kennen de routine intussen. Op de eerste schooldag gebeurt er ook niet veel, pas morgen worden de nieuwe klassen ingedeeld en de juffen bekendgemaakt. Rune werd vandaag naar school gebracht, deskundig begeleid door mama en papa, want toch wel spannend, die eerste dag in de middelbare school. Maar daar aangekomen gunde ze ons geen blik en werden we ook vriendelijk naar huis gestuurd door de directeur. Rune kwam ook gewoon met de bus naar huis. Vaststelling: Rune gaat naar de MIDDELBARE SCHOOL, niet de kleuterschool!

En om kwart voor vier kwam ze vrolijk thuis. Hoewel maar een ander meisje van de vorige school in haar klas zit, vond ze het toch leuk. Er zijn 6 meisjes en 19 jongens in de klas, en zij is het enige blondje. Al de anderen zijn van aziatische origine. Heel multicultureel dus. Lijkt me zelf wel leuk. Ze kreeg boeken en schriften en een mooie agenda. En morgenvroeg gaat ze zelf met de bus.

De tijd gaat te vlug.

Voornemens

Ha! Voornemens. Wat doen we daarmee? Ik alvast niet veel, ik heb intussen geleerd om ze stilletjes te maken en niet te grabbel te gooien. Want meestal komt er toch niets van :-)

Maar eentje wil ik hier wel bekendmaken: terug meer bloggen. Het wordt voor ons een spannend jaar, met grote gebeurtenissen en beslissingen. Misschien dus toch een goed idee om het allemaal een beetje bij te houden. Voor later.

Morgen begin ik alvast met een fotoreeks over Fraser Island, waar we in november waren. Volgen ook nog: een verslagje van onze 'grote vakantie'. Die overigens weer eens heel wat mooie plaatjes heeft opgeleverd. Ik laat u de mooiste wel zien.

Voor nu: groeten!

Een nieuw jaar

We wensen iedereen een fantastisch 2010.

En ook: vreugde, pret, een gezond lijf, genoeg van alles en vooral veel leuke tijden.

Geniet van uw geliefden en de mooie dingen des levens!

Freddie Mercury stierf 18 jaar geleden

Dit is toch zooooo goed!

Gisteren, vandaag en morgen

Vandaag heb ik een paar berichtjes klaarstaan om te posten, maar die verdikkeme PC van ons heeft het nu helemaal laten afweten. En vermits daar mijn foto's opstaan en ik ook met die computer mijn films moet editeren, blijven de posts voorlopig ongepost. Morgen hopelijk verbetering. Daarom dit korte bericht dan maar.

Gisteren mochten we een druk maar heel fijn weekend afsluiten met het bezoek van Hans en Babs, tijdens een fijne namiddag. In de voormiddag, of eigenlijk vroege morgen, waren we aan Balmoral beach met Jacquay en Bruce. De mannen waren 's ochtends om 7u begonnen aan een tochtje kanovaren in de baai van het Spit en de dames en dochters hebben hen daarna vervoegd voor een ontbijtje in een super plekje aan het strand.

Sydney is zondagmorgen ook weer getroffen door een duststorm, maar deze keer geen rode, gewone een beige... Het leek heel erg op de rook van een bushfire, maar dan zonder brandgeur.
J&B verlaten begin januari Sydney om een nieuw leven te beginnen op hun 26ha farm in Tasmanie. En voor vooral Senne en voor mij is dat wel droevig nieuws, vermits wij met Cameron en Jacquay heel close waren (zijn). Ik ben alvast beginnen sparen voor een trip naar Tazzie binnen een jaar of drie...

Zaterdag verhuisden Bart en Sabine en zij hadden een vijftal Belgische krachtpatsers rond zich verzameld voor het zwaardere werk. Die moesten 's avonds terug op krachten komen na een dag hard labeur en iedereen is hier de dag komen afsluiten met een BBQ. De kinderen hebben nog lekker gezwommen, het was weer een hele lekkere 35 graden en rond een uur of 11 's avonds nog altijd een zwoele 28 buiten. Heerlijke avond!

Vrijdagavond werden we verwend: er werd voor ons gekookt voor de verandering. Wat een aangename verrassing. Maar ook dat verhaaltje is gelinkt aan foto's en dus hebben jullie dat nog te goed.

Vandaag is het weer opnieuw volledig omgeslagen. Vanochtend nog een aangename 21 graden en zon, in de namiddag regen, wind en 19. Ik zit hier intussen met een dikke trui. Morgen nog meer van dattum. Tegen het einde van de week wordt het weer een lekkere 27.

En morgen begint de zomer. Op 17/12 begint de schoolvakantie en we hopen weer een mooie reis te maken tijdens de weken erna. Filip en ik hebben elk 3 weken verlof. Dat betekent wel dat we met Kerst en Nieuwjaar ergens te velde in een tent zullen vertoeven. Ik zal nog eens moeten nadenken hoe ik dat wat creatief ga inkleden :-)

We hebben al echt hete dagen achter de rug (rond de 40 graden) , wat inhoudt dat we hier 's avonds wel wat moeite hebben met slapen. 34 graden op een slaapkamer is zo net iets te veel... en dit huis heeft geen airco, geen fans. We moeten het dus hebben van frisse lucht. Die dus al enkele keren niet is gekomen voor 's ochtends.
Voor mij blijft het ook heel vreemd om vanuit de hitte een fris winkelcentrum binnen te stappen, waar langs alle kanten kerstversiering, kerstmannetjes, glitter en strikken opduiken. Ik vrees dat het nooit gaat wennen... 

11 januari beginnen we weer te werken en op 28 januari begint het nieuwe schooljaar.
Maar dat is nog zo heeel ver weg!

Heet!

De ene zegt 35 vandaag, de andere 41, in huis is het nu 28 graden en buiten 30. Maar dat komt omdat er net (volgens Babs) 'een Singaporese onweersbui', annex 'drash national' is gepasseerd. Nog even wachten tot de laatste donders zijn uitgestorven en dan springen we alsnog in het zwembad...

Er zijn nog meer hete dagen voorspeld en dat belooft niet veel goeds voor OZ, bosbrandgewijs. Men verwacht sowieso een hete zomer, en die zou weleens gepaard kunnen gaan met de ergste branden in jaren. Hier heerst dus een volledig brand verbod.

En de zomer is nog niet eens begonnen!

Terug van veel te lang weggeweest - augustus-september 2009

De tijd vliegt voorbij. Intussen zijn we weer zoveel verder en is er uiteraard het een en ander gebeurd ten huize V-H.
Maar eerst even wat uitleg over de nieuwe blog. Af en toe hunker ik naar verandering. De meubels in ons huis blijven hier ook nooit lang op dezelfde plaats staan :-)  Daarom ben ik maar gaan experimenteren met een nieuwe layout. Ziehier het resultaat. Het zal waarschijnlijk wel wat wennen zijn.

Ik begin het verhaal: wij zijn intussen verhuisd, maar dat had u al wel begrepen. Het nieuwe huis is al volop 'ingeleefd', de kinderen hebben hun draai gevonden en ook wij voelen ons hier heel goed. Het is hier rustig, een mooi plekje op een pleintje vol huizen met kinderen van dezelfde leeftijd als onze kiddies, een mooi zwembad en zo goed als in orde. Het blijft een Ozzie huis, slecht geisoleerd dus, maar al bij al ruim en perfect voor ons. De verhuisdozen zijn gepromoveerd naar doolhof in de garage, een verhuis-traditie hier. Hier wat foto's. Vooral onze Jacaranda, daar ben ik verliefd op. De paarse bloemen zijn zo mooi en de bomen staan allemaal in bloei nu en kleuren Sydney weer paars.

 (Klik op de foto om te vergroten)

In augustus waren we even dakloos tussen twee huizen door en zijn we naar Belgie gereisd. Het was een surprise-visite, midden in de mooie Europese zomer en we hebben er allemaal zo van genoten! Het was heerlijk om familie en vrienden terug te zien, al was het maar voor even. De meisjes zijn enkele dagen gaan kamperen met Kris, de peter van Luna, Filip en ik hebben gewerkt in ons huis in Herent en heerlijk vakantie genomen. Het deed deugd om een aantal mensen te zien en voelen en tegelijk jammer omdat we zoveel vrienden en familie niet konden ontmoeten. We zijn allemaal verfrist teruggekomen. Dank je wel nog allemaal, voor de heerlijke ontvangst! Nog enkele foto's hier.

September, lente en heerlijk weer in Sydney. Een aantal uitstapjes, een kampeerweekend met de Vlamingen en veel plannen op de kalender. Het bewijs hieronder. En ook in september: een ontslag van mijnentwege. Te ver, te veel, te te. Op zoek naar iets anders dus.

Nog in september: Rune wordt 12! AL 12! Wat gaat de tijd vlug. We maken de woonkamer leeg, voorzien wat eten en een film en 6 meisjes worden verwacht voor een sleep-over. Rond 5 uur 's ochtends is het stil...

En in dezelfde maand: Sydney volledig rood gekleurd. Onvoorstelbaar. Nooit gezien. Eerste gedachte als we de gordijn openmaakten: het brandt! (we wonen niet zo heel ver van een Nationaal Park). Raam openmaken en ruiken. Geen brandgeur. Dan maar de TV opzetten, foto's maken en pas rond een uur of negen beseffen hoe mega speciaal dit is. Zelfs op de bodem van het zwembad lag een dun laagje rood stof. Weken erna kom ik nog rood stof tegen (o.a. op de koelkast :-)).

Eind september: einde van het voetbal seizoen. Gaat gepaard met een gala-dag, een tornooi dus en iedereen krijgt op het eind een gepersonaliseerde trofee. Altijd leuk en geweldig om mooie plaatjes te schieten. En omdat ik dit jaar manager speelde voor Luna's fantastische meisjes-ploeg, werd ik samen met de coach extra in de bloemetjes gezet! Leuk, leuk.

 

BTW: glad to back!

Terug

Dag allemaal,

We zijn weer terug. In die drie weken stilte is er uiteraard het een en ander gebeurd. Ik probeer het allemaal mooi te verwoorden.
Vooreerst onze verhuis. Nooit leuk, maar het moest: de eigenaars van het huis zaten al een jaar of langer te popelen om hun nieuwe nest in te nemen. Dus de Belgen moesten eruit. Ergens jammer, omdat het een groot, handig en praktisch huis is. Voldoende ruimte, een zwembad in de tuin en alles in orde. En toch zijn we ook een beetje blij. We woonden immers op de hoek van twee straten. Tijdens de spits, dat is 's morgens tussen 6 en 9u30 en 's avonds tussen 3 en 8, is het kruispunt net een samenkomst van twee autostrades. Er wordt veel en hard gereden. En toch is het een residentiele wijk, waar alleen gezinnen met kinderen wonen. Geregeld werden we ook 's nachts wakker van enkele idioten in snelle wagens met uitlaatpijpen van 30cm doorsnede, die het geweldig vinden om net in die residentiele wijk hun rijkunsten uit te proberen. Ik lag soms te "wachten" op een luide crash. Die is er gelukkig nooit gekomen. Enfin, in dat opzicht mogen de nieuwe bewoners hun huis hebben. Ik zou er nooit kunnen blijven.

Een verhuis is altijd een beetje droef. Je slaat weer een nieuwe pagina om. Een stuk van je leven lijkt voorgoed voorbij. Ook de kinderen voelden het, er vloeide de laatste weken geregeld een traantje. Dus moesten we ervoor zorgen dat de andere constanten in hun leven bleven: de sportactiviteiten, de vriendjes, de school. Daarom waren we de laatste maanden naarstig op zoek naar een huis in de buurt. Moeilijk in deze tijden van crisis. Plus het feit dat de meeste huizen hier te koop staan en de huurhuizen bijgevolg van 'lagere' kwaliteit zijn, maakte de zoektocht er niet gemakkelijker op.

De verhuis zelf. Je krijgt eerst drie supervriendelijke mensen over de vloer die elk een offerte willen maken om zo goedkoop mogelijk al je spullen in te pakken en op te slaan. Altijd een geweldige uitdaging om te zorgen dat ze niet afgeschrikt worden door onze hoeveelheid meubels - ja, ik weet het, wij hebben veel kasten - fietsen, kampeergerief, knutselspullen, speelgoed en beddengoed. En door mijn aanhoudende opruimwoede. Want als ik opruim, is het altijd eerst een enorm zootje. En drie kinderen, een druk leven en stress helpen niet in zo'n situaties. Maar goed, gelukkig ben ik ook heel goed geworden in excuses vinden en geweldige uitleg geven over de staat van het huis.

Vervolgens moeten er nog mensen op bezoek komen om offertes te maken voor het poetsen van het huis. Om 5500 dollar waarborg terug te krijgen, moeten de huizen hier PIEKfijn in orde zijn en met mijn eerder gemeld druk leven, zagen we het niet zitten om alles zelf te doen. Huis poetsen: 270 dollar. Inbegrepen: kasten, muren, garage, deuren, vloeren. Tapijten laten stomen en professioneel kuisen: 220 dollar. 27 Ramen poetsen, waarvan enkele grote schuiframen, inclusief de horren ervoor: 590 dollar. Die zouden we dus wel zelf doen. Wel, ik heb het me geregeld beklaagd. Stel u voor: er lopen drie kinderen rond in een half ingepakt huis. Er is geen speelgoed meer, alleen maar dozen in huis. Hen een hele dag TV laten kijken, ligt niet in onze aard. Hen laten meehelpen is een optie, maar dat duurt niet langer dan een uur of twee. En 27 ramen poetsen die al een jaar of 87 geen druppel water hebben gevoeld, is een tijdrovende bezigheid. We hebben er met drie (Rune heeft heel goed meegeholpen en heeft op de daken mogen staan om de buitenkanten te poetsen, heel verantwoordelijk van ons!) twee volle dagen over gedaan. Maar... je zag niet dat er ramen instonden, zo proper waren ze. Tot het op dinsdag begon te regenen...
En natuurlijk komen daar nog bij: terrassen poetsen, tuin in orde zetten, schimmel van de plafonds vegen, gaatjes vullen. En het allerbelangrijkste: de spullen die je nodig hebt om 4 tot 8 weken te overleven, bij elkaar zoeken. Kleren, papieren, medicijnen, boeken, computers, uniformen, schoenen, eten dat kan slecht worden, ...
Om een lang verhaal kort te maken, donderdag en vrijdag werd er ingepakt, zaterdag en zondag werden er ramen gepoetst, maandag werd het huis leeggehaald, dinsdag werd er gepoetst en dinsdagavond om 7u was er een inspectie en werd de sleutel afgegeven. En op woensdag was de eigenaar al ingetrokken in zijn huis.

Al die tijd lagen we allemaal veel te laat in bed, aten we elke dag een of andere afhaal-diner en vond ik de helft van de uniformen niet terug.
En de gordijnen van het huis zitten nu ergens in een of andere doos in een of andere container in een of andere opslagruimte. En moeten de eigenaars een maand wachten op hun gordijnen.

Intussen zijn we 10 dagen verder. We wonen nu in het huis van Inn en Jan, die in Belgie zijn. We zijn enorm dankbaar, want het maakt dat we onze kinderen hun zekerheden konden blijven geven.

En na maanden van zoeken en denken en overwegen - ons laatste jaar hier moet goed zijn - hebben we een huis gevonden. Vrienden hebben een huis gekocht en trekken uit hun huurhuis. En laat dat nu een perfect huis voor ons zijn: doodlopende straat, 5 slaapkamers (bezoekers welkom!), op wandelafstand van school, groot genoeg en een verwarmd zwembad. Heerlijk. Maar we moeten nog enkele weken overbruggen: eer zij uit het huis kunnen, moeten ze in hun nieuwe stulp kunnen en dat kan nog even duren. Optimistisch als wezijn, denken wij dan: er zijn hier genoeg 'serviced apartements' te huur en voor een week of drie valt dat wel te overleven. 'Keep on smiling' is weer mijn motto geworden en voorlopig zie ik het allemaal wel zitten. Kan nog veranderen natuurlijk.

Tijd voor iets anders: de kinderen, of wat dacht u?

Morgen is de laatste schooldag van term 2 aangebroken. De helft van het jaar al, dus rapporten en oudercontacten. Senne heeft alles opgehaald de laatste zes maanden en zit voor lezen en schrijven op hetzelfde niveau als zijn klasgenoten. Voor wiskunde zit hij boven het gemiddelde van de klas. Qua gewicht en grootte ook. Geweldig dus. Hij is goed bezig.
Luna zit perfect op het juiste niveau voor Engels en zit voor wiskunde bij de meest gevorderde groep. Geen aanmerkingen en een leuke leerling, met veel vriendjes en vriendinnetjes.
Rune hetzelfde verhaal: geen aanmerkingen, goede resultaten voor Engels en wiskunde en straf in drama en creative arts. Maar dat wisten we al :-)
Vorige week heeft ze vier dagen op de zetel gelegen, met een griep. Mexicaanse griep (Swine flu hier)? Misschien, maar we zullen het niet weten, want hier wordt er zelfs niet meer op getest. Naar het schijnt is de test zelf heel erg besmettelijk en als je niet tot een medische risicogroep behoort, gaat men ervan uit dat de griep niet dodelijk is en moet je gewoon uitzieken.
Senne voelde zich gisteren ook niet lekker en is vandaag thuis gebleven, maar hij lijkt er al weer bovenop en gaat morgen gewoon weer naar school.

Tijdens de vakantie gaan we leuke daguitstapjes doen en gewoon wat uitrusten, voor de volgende verhuis rush.

En dan het weer de laatste weken: fris en regenachtig, met dagtemperaturen die schommelen rond 18 graden en nachten van 6 tot 10 graden. Winter in Sydney dus. Wel veel meer regen dan vorig jaar, heel veel voetbaltrainingen en matchen werden afgelast wegens natte voetbalvelden.
En dat willen ze hier niet: dan gaan de velden stuk en zouden de kinderkens wel eens kunnen uitglijden. No comment. Ik dacht dat voetbal vuil was. De kinderen hoopten dat.
Wel super: de watervoorraden zijn weer voor een groot stuk aangevuld, kunstmatige meren lopen weer vol en de waterrestricties zijn aangepast. Je mag je auto weer wassen en de bloemekes water geven. Maar dat is nu echt niet nodig.

En voor de rest: niks belangrijks.

Update

We zijn weer eventjes verdwenen, maar duiken zoals gewoonlijk wel weer op.

Ons leven staat tegenwoordig in het teken van verhuizen: 30/6 vliegen we uit het huis, de eigenaar komt er eindelijk in wonen. Vandaag hebben we nog geen plaats om naar toe te gaan: de huizenmarkt is hier een beetje aan het inzakken. Gelukkig hebben we in geval van hoge nood een backup plan of twee. Hopelijk moeten we het niet gebruiken. Ik probeer hier ook wat orde te scheppen, maar met drie actieve kinderen in huis is dat niet zo simpel.

Morgen probeer ik nog wat fotootjes te geven, buiten huizen-gedoe gebeurt er hier niet veel soeps. Het is hier voorlopig frisjes en het regent weer en de winterdepressie ligt zwaar op de loer. Ik laat u van uw Noordelijke-helft-van-de-aarde-zomer genieten... Geen idee wanneer ik terug iets zal kunnen posten. Ik zal u wel op de hoogte houden van het feit of we binnen twee weken in onze tent logeren of niet ...