Blog Action Day

Vandaag Blog dag voor het milieu.



Ik draag alvast mijn steentje bij door vandaag te posten dat ik morgen een verslagje over onze kampeertrip zal posten. En kamperen is toch milieuvriendelijk, niet?

Nog milieuvriendelijk gedaan vandaag: met de fiets naar de winkel; de automatische zwembadfilter teruggedraaid van 8(!) uur naar 4 (verdorie, wat bezielt Matt, de poolman toch?); met drie tegelijk in de douche en alle gordijnen dicht gedaan om de warmte buiten te houden ipv de airco op te zetten... allemaal kleine dingen, maar ze kunnen wel helpen om het milieu een beetje te beschermen. Want het is toch echt wel nodig!
Hopelijk helpt iedereen vandaag een beetje mee.

Orthodontist 1

We hadden gisteren ook afspraak twee voor Rune's tanden. Ik wil graag een dagboek bijhouden over het hele gebeuren in de vorm van blogberichten, het zal immers een lange weg worden. Eerst moet er vooral plaats gemaakt worden in Rune's mond en dat zal in een eerste fase gebeuren door blokjes onderaan en een 'extender' bovenaan. Als dit achter de rug is, zullen we 6 tot 9 maanden verder zijn en begint fase 2. Gisteren kregen we de hele uitleg over de apparaatjes, de fases en alles werd mooi gedocumenteerd met foto's, afdrukken en röntgenfoto's. Luna kreeg ook een nazicht en bij haar moeten we nog 6 maanden wachten, maar dan zal het hele proces ook bij haar al beginnen.
Wordt uiteraard vervolgd.

Rustige week

Tweede week van de vakantie. Niets speciaals gedaan, de kinderen hebben rustig gespeeld, Filip is naar Melbourne geweest voor een dag en wij hebben gisteren even op Mona Vale Beach gezeten met Inn en haar kindjes. Vandaag zijn Kristen, Jonathan en Jenna hier, is Luna nog bij Inn na een sleepover en begin ik aan de inpak. We gaan het gewoon doen, we gaan 3 dagen kamperen! We trekken naar Dubbo in het binnenland, daar is o.a. een leuke zoo. We hebben een tent geleend, wat spulletjes zelf gekocht en morgenvroeg vertrekken we. Ik ben benieuwd. Uitgebreid verslag volgt uiteraard later.
Prettig weekend allemaal.

Oplossing

Ik overweeg een kip.

Strooien dakje

Een nieuwe lading Jommekes landde vandaag voor onze deur.
Dank u, Moeke en Opa voor de leesvoer-aanvoer...

South Head

Gelukkig is er nog tijd voor ontspanning, na al die verschrikkingen die wij hier doorstaan :-).

Zondag trokken we naar Vaucluse, op zoek naar nog een mooi stukje Sydney. Wegens helaas nog steeds half gehandicapt, werd er gekozen voor een kleinere wandeling langs South Head. Dat vormt samen met North Head de 'ingang' van Sydney Harbour.

We vertrokken aan Camp Cove Beach, een klein strandje, langswaar enkele rijken der aarde ook een plekje hebben gevonden. Uitzicht over de stad, de baaien en de oceaan... hmmm.

Hier zijn vroeger ettelijke schepen ten onder gegaan. De vuurtoren uit 1858, Hornby Lighthouse, beschermt zeelieden ook nu nog van een gewisse dood tegen de rotsen.

Het was ook een strategische plek waar de haven kon beschermd worden tegen vijandelijke invallen. Getuigen daarvan de kanonnen, verdedigingswerken en antiduikbootposten uit WOII.

Op onze weg zagen we nog een boot-trouwpartij en kwamen we ook langs Lady Bay Beach, het enige officiële naaktstrand van Sydney, waar we wat wildlife konden bewonderen...

Jammer genoeg wilde het weer niet echt mee, maar al bij al toch weer een schoon plekske ontdekt...

Moet-taak 2

Boodschappen doen vind ik ook al niet leuk (ik ben wel een straffe huismadam, niet?). Meestal willen de kinderen mee en hoewel ik op voorhand vraag om niet te zeuren, betrap ik mezelf er telkens op dat ik heel de tijd zeg: "nee, dat hebben we nog" of "nee, vandaag niet"... Meestal ga ik boodschappen doen als Filip thuis is gekomen, want met de bus is nog erger, dan moet ik opletten dat ik niet teveel koop wegens niet kunnen dragen. Dat betekent dus na 18u en meestal nog later, want eerst wordt er gegeten. 's Avonds worden de rekken aangevuld. Slalommen tussen dozen en karren dus. De supermarkt waar wij gaan, is niet bijster groot, de gangen zijn smal en twee karren kunnen elkaar net passeren. Ze zijn zwaar en moeilijk te besturen en als er kinderen bij zijn, zit Senne ook nog eens in de kar, want die wil altijd bedolven worden onder de boodschappen. Kortom, ik moet er geen tekeningetje bij maken, dit is weer een moet-taak. Gelukkig maak ik op voorhand een lijstje zodat ik precies weet wat ik moet hebben en maakt Rune het mij nu wat gemakkelijker door haar Wheelies aan te doen en dan al rollend op zoek te gaan naar de dingen die we nodig hebben.
Zaterdag was het weer zover. Ik vertrok met drie kinderen, had mijn lijst op zak en veel goede moed. Na een half uur hadden we alles bijeen geraapt. Het viel me wel op dat het er donkerder was dan gewoonlijk... We kwamen aan de kassa, waar we doodleuk het bericht kregen dat de elektriciteit was uitgevallen. Gevolg: geen computers meer, geen kassa's, dus geen boodschappen. Kar laten staan (dat is echt een vreemd gevoel, want op dat moment zijn al die spullen eigenlijk al van jou en je moet dat gewoon achter laten), iedereen eruit gegooid, winkel dicht. Dan maar opnieuw beginnen in de supermarkt aan de andere kant van de mall, waar je niets weet staan... Mijn baal-gehalte bereikte ongezien hoogtes...
Maar binnen een dag of drie rapen we onze moed weer bijeen en beginnen we gewoon opnieuw; een mens moet eten, nietwaar?

Slapeloos

Wroeten, draaien, woelen, terug draaien, deken weg, deken terug. En denken, denken, denken. Uren aan één stuk! Nooit meegemaakt. Nu al 4 nachten op rij... Wat is er mis met mij?

Potverdorie!!!!!!

Vandaag nog eens gaan lopen. Het was al een week geleden, omdat ik vorige maandag, op onze mooie wandeling, mijn enkel had omgeslagen... ik had rustig een klein weekje gewacht.

Slecht idee! Doooooom !! Ik heb het na 15 minuten moeten opgeven en nu ben ik zeker twee weken out! En ik was zo goed bezig!

Potverdorie!!! Nondepietjes!!! Dju !!! Arghhhhhhhh!!!! Is het duidelijk?
En nu ben ik nog vriendelijk... :-(

Intussen is het hier wel weer een deftige 30 graden, het is 11 uur 's morgens en de kinderen zitten in het water!

Vrijdag poetsdag

Poetsen... het is niet aan mij besteed! Ik heb er een grondige hekel aan. Mijn lieve ouders hebben mij het poets-gen jammer genoeg niet doorgegeven. Ze hebben hard geprobeerd het er toch in te krijgen... Tevergeefs. Ik vind het onnoemelijk tijdverlies. Er zijn toch zoveel leukere dingen te doen... Als er hier grote kuis moet gedaan worden, nodigen wij gewoon mensen uit, dan gaat het vanzelf. Want mensen ontvangen in een vuil huis, daar kan ik dan weer niet tegen... bijgevolg is hier onaangekondigd langskomen geen goed idee. Slecht voor mijn zenuwen en met schaamrood op de wangen doe ik dan niets anders dan me excuseren...

Maar af en toe moet het dus. Zonder bezoek op komst. En doe ik het ook. Na eindeloos uitstellen.
Alles begint met opruimen. Mijn huisgenoten zijn krakken in iets uithalen of gebruiken en het NIET terug op z'n plaats leggen. En voor je het weet, word je zo'n zeur-moeder/vrouw: 'terugkomen, leg dat op zijn plaats!' Maar ik ben helemaal niet graag een zeur-moeder/vrouw... Gevolg: de rommel stapelt zich hier telkens na een dag of 5 op. En dan krijg ik een kleine zenuwaanval, want ik kan eigenlijk helemaal niet tegen rommel. Het zijn altijd kleine dingen: reclamefoldertjes, tekeningen van de kinderen, een batterijtje dat net vervangen is, een pen, schoenen in het rond, speelgoed... maar het ligt nooit op z'n plaats! Ik geef toe dat ik niet helemaal zonder zonde ben (vooral mijn kleren zijn een ramp!), maar ik ruim dan ook wel altijd m'n eigen rommel op...

Als dan alles met de nodige drama's en soms zelfs dreigementen 'jullie slapen vannacht NIET in de tent!' (die staat sinds gisteren in de voorste kamer) of 'geen dessert vanavond!' toch opgeruimd geraakt, moet het stof af. Dat vind ik niet zo heel erg, afhankelijk van wat er op de kast staat (hier dus niet veel!), want alles moet verplaatst en teruggezet worden. Het is echt geen zicht, een stofvrije weg rond alle ornamentjes en kadertjes. En gelukkig nies ik graag.

Dan stofzuigen. Ik ben een enorme voorstander van die nieuwe centrale stofzuigsystemen, waar je de buis aan een soort stopcontact in de muur moet aansluiten en de stofzuiger zelf hangt dan ergens verstopt in de garage of kelder. Het is immers zo'n gedoe. Eerst en vooral zijn die buizen altijd 50cm te kort en dat is dus slecht voor de rug. Dan moet dat zwaar ding mee. Er mag niets op zijn weg liggen, anders gaat hij niet meer vooruit. Geef je even een vriendelijk rukje, dan gaat hij gewoon op zijn rug liggen. Gevolg: de knop wordt uitgeduwd. Grr.
De hele electriciteitsdraad is uit de stofzuiger getrokken en toch geraak je net niet in het uiterste hoekje van de living. Gevolg: stofzuiger uitzetten, buis neerleggen, naar het stopcontact gaan, stekker uittrekken. Naar een ander stopcontact wandelen, lamp uittrekken, stekker van de stofzuiger insteken, terug naar de stofzuiger, knop opzetten, stofzuiger werkt niet. Ah nee, want hier staan nog aan/uit-knopjes aan de stopcontacten en deze stond net uit. Grrr!

De stoelen zijn verplaatst om onder te tafel te kunnen zuigen en zijn weer teruggezet. De gordijnen hangen omhoog om ook daar te kunnen poetsen. Je hebt de trap zelfs gestofzuigd, een zeer gevaarlijke klus. En niet simpel, want je moet met 1 hand dat ding vasthouden en met de andere stofzuigen. En je hebt jezelf beloofd straks niet op zoek te gaan naar 'belangrijke stukjes van Playmobil' in de stofzuigerzak.

OK, we hebben alles gehad. Ding in de berging. Oh, nee, de muizen hebben weer in het stro gewroet en rond de kooi ligt alles weer vol... grrrrr!

Dan dweilen. Emmer pakken, vullen, en uit de lavabo hijsen. Slecht voor de rug. Bezemsteel te kort. Slecht voor de rug. Water met poetsmiddel in. Slecht voor de handen. Emmer opheffen en verplaatsen. Slecht voor de rug. Stoelen verplaatsen en terugzetten.
Ik begin in de keuken. Gaat vlot. Dan de living, de hal en tenslotte de eetplaats. 20 minuten. Dan 3 kinderen die uit de tuin komen met zwarte voeten (want ze vinden hun schoenen niet meer), besluiten dat ze dorst hebben en echt in de (nog natte) keuken moeten zijn. Er wordt gemorst. Overal staan kleine voetafdrukken. 5 Volle minuten is het proper geweest... grrrrrrr!

De ramen zijn voor volgende maand. Of die erna. Wassen en strijken voor een volgende blogpost. Want bloggen is leuker :-) En nu moet ik poetsen :-(

En toch is het fijn, een proper huis. Echt jammer dat ik dat poets-gen niet heb...