Liefde, voor iedereen!

Reisverslag 5 - Bangkok

11,5 uur vliegen later, het was in Bangkok rond 3pm (15u) als we aankwamen. Moe, maar met al ons negen stukken bagage arriveerden we in de nieuwe luchthaven. Sjiek, echt waar. Met van die grote Indische wachters, die ook in het album de Efteling-Elfjes van Suske en Wiske staan. Geweldige figuren, vind ik dat.

Jammer genoeg stond de hal met de immigratie-boots helemaal vol en waren we vertrokken voor een uurtje aanschuiven. Van iedereen wordt een foto gemaakt bij aankomst en vertrek en dat maakt dat alles nogal lang duurt. Maar goed, we werden het land binnen gelaten. Nu nog onze bagage achterlaten, we waren echt niet van plan om met al die valiezen te sleuren. Geen probleem, 5 stuks inchecken, geld afhalen, taxi versieren en eindelijk naar Bangkok-stad.
Buiten de hal voelden we meteen wat het betekent om in een tropisch klimaat te vertoeven: warm (32 graden) en drukkend, nochtans hartje winter in Bangkok (droog en warm seizoen). Intussen was de namiddag al ver gevorderd. We kwamen aan in het hotel na een ritje van een half uur, namen meteen allemaal een frisse douche en gingen op zoek naar iets om te eten. We eindigden in een leuk Japans restaurant.
Nadien wandelden we nog even langs de ontelbare eet- en spullenkraampjes die 's avonds opgesteld staan in Sukhumvit Road en we kregen meteen een idee van de manier waarop hier handel wordt gedreven. Rune vond dat het er stonk en Luna wilde vooral veel kopen. Senne bleek een heel populair ventje te zijn: klein, schattig en vooral blond, het manneke werd voortdurend aangeraakt, geroepen en geaaid. We hadden snel door dat hij dicht bij ons moest blijven. Vreemd genoeg werden de meisjes met rust gelaten. Ook het verkeer kan tellen: lawaai, heel veel uitlaatgassen en vooral: veel.

Voor de volgende dag hadden we grote plannen, maar doordat we lang sliepen, nog moesten eten en zwemmen EN van hotel moesten wisselen, was onze tijd al bijna op en konden we pas in de namiddag op stap. We besloten een tochtje te gaan maken op de Chao Phraya Rivier. Bangkok blijkt enorm groot te zijn, wandelen is geen optie. En dus namen we eerst de metro, ultramodern, en daarna een tuk-tuk, de ultieme droom van onze kinderen. Met vijven vanachter, snel, heel effectief, en we begrijpen nu waarom zoveel chauffeurs met een maskertje rijden. Voor slechte lucht moet je absoluut in Bangkok wezen. De tocht op de rivier bleek een wat luidruchtige ervaring en waarschijnlijk hebben we niet de juiste boot genomen, zodat we de zijkanalen niet opvoeren. Jammer. We beslisten stilaan terug te keren en op zoek te gaan naar de Wat Po, een ietwat 'speciaal' liggend Boeddha-beeld. De zaak was al gesloten als we aankwamen. Dan maar op zoek naar iets om te eten. Maar zelfs met een Lonely Planet in de hand, is het in Bangkok geen sinecure om je weg te vinden. Uiteraard heeft alles een vreemde naam en je kan niets lezen, maar de stad is ook ingedeeld in districten en het is niet simpel om te weten in het welke je je bevindt. We begonnen gewoon te stappen langs de straat naast de rivier, op zoek naar een restaurant met een buitenterras. Maar we vonden niets op onze weg, wel passeerden we langs kleine straatjes en een grote avondmarkt. Maar het werd al donker en we begonnen te beseffen dat het niet echt een buurt is waar 's avonds veel toeristen vertoeven. Het was intussen ook nog steeds een graad of dertig en dus puffen. De kinderen werden moe, hongerig en zeurderig, tijd voor een volledige andere strategie. Geen restaurant aan het water dus, maar een taxi terug naar de buurt van ons hotel en daar iets zoeken. Recht tegenover ons hotel bleek een mooi Thais restaurant te zijn, met tafeltjes buiten en een bandje. Reuze gezellig maar helemaal volgeboekt. Wachten, weerom. Veel te laat, maar wel blij met de omgeving, konden we genieten van een heerlijk Thaise diner. Spek voor onze bek!
De volgende dag vertrokken we wel vroeg genoeg om te genieten van een volle dag Bangkok. Wat ik zeker wilde zien, was het Koninklijk Paleis en Wat Po. Terug een tuk-tuk in en rijden maar. We passeerden geweldige buurten, door een wirwar van straten met winkeltjes en kraampjes en marktjes, waarvan ik wist dat ik ze nooit meer ging terugvinden nadien... We kwamen aan bij het Paleis. We waren voorzien, Filip en ik: Filip had een lange broek bij en ik had een broek aan met enkel-hoge pijpen en een T-shirt met mouwen. Toch werd ik verzocht om een lang-iets te gaan lenen. Voor het bezoek kan je in een speciaal bureautje een wikkelrok en blouse huren, en we waren duidelijk niet alleen...
Op het terrein van 218.000 vierkante meter staan o.a. enkele administratieve gebouwen, het Koninklijk verblijf, het gastenverblijf en ook de Tempel van de Emerald Boeddha. Om alles zelf te ontdekken, hadden we veel meer moeten lezen. Daarom gingen we in op het aanbod van een privé-gids. Het was een super sympathieke jongeman, die goed Engels kon en na een tijdje de grootste vriend van Senne was geworden. Het bleek wel een speciale periode te zijn, want de zus van Koning Rama IX was net overleden, iedereen droeg zwart/witte rouwkledij en de dochter van de Prinses zou die dag haar moeder komen groeten, die opgebaard lag in een tempel op het domein. Maar dat alles nam niet weg dat wij onder de hete (winterse) zon konden genieten van een prachtig stuk Oosterse cultuur en architectuur. Indrukwekkend, prachtig, immens mooi en graag nog meer van dat (zie foto's hieronder). De volledige uitleg ga ik jullie besparen, maar het is echt fantastisch! Ook de Wat Po is een bezoek meer dan waard en zelfs de kinderen waren onder de indruk.

We keerden nadien terug naar het hotel, genoten van een aperitiefje aan het zwembad en aten nadien weerom in een leuk Thais restaurant. De volgende dag stond eigenlijk gewoon in het teken van vertrek naar huis. We deden nog een wandeling, kochten nog wat leuke spulletjes, checkten uit, aten nog een hapje en vertrokken mooi op tijd met een grote taxi naar de luchthaven.
Op 5 minuten van de luchthaven viel ineens mijn frank, euhm, euro en dacht ik aan de laptop, een fotolens en de filmcamera, die nog in de hotelkluis lagen... Even paniek, zouden we het vliegtuig nog halen? Maar er was geen ontkomen aan, we moesten terug. De taxi-chauffeur kon er gelukkig mee lachen... Maar het was een uur verloren, dat we ergens zouden moeten inhalen... daar ging de rust. Enfin, anderhalf uur taxi dus, en terug aan de luchthaven begon de stress: Filip ging nog geld afhalen (wegens meer taxikosten niets meer over voor de valiezen-opslag en VISA hadden ze nog niet ontdekt). Dan moest hij de valiezen nog ophalen. Ik zou intussen al gaan aanschuiven aan de check-in met de kinderen. Alles zou nog in orde komen en we zouden het vliegtuig nog halen volgens de dames achter de balie. Maar toen we wat verder liepen, bleek dat er weer enorme rijen stonden aan customs (daar waren de foto's weer) en ook aan de security-checks (drie stuks en valiezen open, aub). Maar gelukkig zijn er nog vriendelijke mensen op deze wereld en liet iedereen ons voor. Als dat niet was gelukt, hadden we onze vlucht niet gehaald. Zelden zo gerusht met drie kinderen...

Tot op de dag van vandaag kan ik mijn gevoel over Bangkok niet goed omschrijven: de sfeer is heel intens, een beetje gespannen: je bent blank en dus vanzelf toerist, de mensen willen je dingen verkopen en ze zijn dus vriendelijk. Maar er is soms een gevoel van onbehagen, onveiligheid zelfs. Misschien was dat ook wel omdat ik niet kon inschatten hoe (on)gevaarlijk het er is (vooral 's avonds dan) en in hoeverre dat te maken had met de kinderen die ik altijd en overal wil beschermen. Vreemd en eigenlijk wil ik dat gevoel niet, omdat het echt wel een stad is die me ligt en die ik nog verder wil ontdekken. Een mix van prachtige Oosterse cultuur met Westerse invloeden, die er soms helemaal niet thuishoren. Bedelaars maar ook mensen in een driedelig pak, immense moderne gebouwen met ernaast een houten barak waar 17 mensen in wonen. Tuk-tuks, aftandse brommertjes en auto's die de naam niet meer waard zijn maar ook luxewagens en moderne treinen, die op een spoor rijden dat hoog boven de straat gebouwd werd. Een groots luxueus winkelcentrum en buiten straten vol kraampjes met geroosterde sprinkhanen en spulletjes 'made in China', die worden verkocht voor een appel en een ei. Hemelsblauwe lucht, boven de bruine uitlaatgassen. Een mix van kleuren in de stralende zon en daarnaast grijze miserie. En heel veel oude, blanke venten met bloedmooie, jonge Thaise meisjes...

Bangkok was al lang een droom van mij. Ik heb even mogen proeven en ik heb de smaak te pakken. Volgende keer aub veel meer en ook de rest van Thailand mag erbij dan. Zou ik met 4 weken toekomen?

Fijne dag vandaag

Hoewel de regen hier weer met bakken uit de hemel valt, is (bijna) iedereen hier gelukkig vandaag.
Kevin Rudd, versgebakken Eerste Minister, heeft vandaag 1 van zijn verkiezingsbeloftes ingelost en zich in naam van vorige regeringen verontschuldigd bij de originele bewoners van Australië. Meer bepaald tegenover de families van de Stolen Generations, 100.000 Aboriginal en Torres Strait Islander kinderen die in een tijdspanne van 70 jaar (tot midden jaren '70!), systematisch bij hun ouders werden weggehaald, zogezegd om hen een beter leven te geven.
Al ettelijke jaren vragen de Indiginous People om een formeel excuus, maar vorige Eerste Ministers, zoals John Howard (die er overigens niet bij was), weigerden dit halsstarrig. Eindelijk kregen de mensen vandaag waar ze recht op hebben. Kevin Rudd gaf een emotionele toespraak, zonder verbloemingen en zonder excuses te verzinnen voor wat vroeger gebeurd is. Duizenden mensen volgden overal in land de toespraak live op grote schermen of thuis op TV en radio.

Vandaag moet ook het begin worden van echte verbeteringen. Er is nog altijd een verschil van 17 jaar in levensverwachting tussen de originele bewoners en de 'nieuwe' bewoners van Australië. Er is nog altijd enorm veel analfabetisme, een hoge kindersterfte, sociale problemen en werkloosheid. Al die dingen moeten nu echt aangepakt worden en de Eerste Minister kleefde er zelfs een tijd op. Geen 20 jaar, maar 5! Dat betekent dat hij de zaken toch echt serieus neemt en iedereen is hier heel erg blij mee.
Go, Kevin, go!

Voor wie het interesseert, kan hier de toespraak beluisteren. De volledige tekst vind je hier. Voor meer achtergrondinformatie kan je hier terecht.

Een beetje te lawaaierig, misschien

Zin in vakantie on the beach?
Wat denk je hiervan? Dit is Maho Beach op Sint Maarten, Carraiben.



Eigenlijk komt dit uit een lijstje van de meest gevaarlijke luchthavens ter wereld.
Jan, geweldig interessant voor jou! Voor meer, kijk hier.
En voor andere leuke lijstjes, hier.

Ons wervelwindje

Gisteren werd Senne 6.
Onze flinke, super Senne Ruben Simon Austin Vanbeylen.
Geboren in Austin, Texas, USA en bijna in de auto
(om 20 voor 12 in het ziekenhuis aangekomen en om 6 na 12 op de wereld gezet).
Na een minuut of 10, terwijl de verpleegster hem woog en mat, al gebombardeerd tot specialleke, omdat het ventje - vrij abnormaal voor een kind van die leeftijd - rustig aan het rondkijken was, zo van 'waar ben ik nu beland, eens kijken...?'.
En tot op de dag van vandaag een genot van een kind:
een kuswonder, een ik-doe-wervelwind met prikkels in zijn lijfje,
een slimmerik met een groot hart.
Ik hoop dat hij avonturier of ontdekkingsreiziger wordt...

Intussen

In onze tuin: eindelijk ontmoet: redback spiders, een van de dodelijke spinnen die Australië rijk is. Een nest of zo, want we hebben er meteen 4 naar een andere wereld geholpen. Ze waren iets te dichtbij gekomen, namelijk: in en rond het zwembad terwijl de kinderen erin lagen te plonsen. En aan mijn kinderen komen ze niet, ze zijn bij deze gewaarschuwd! Moeten ze ook maar niet in woonbuurten gaan leven, denk ik dan.
Ik ben helemaal voor 'leven en laten leven', maar als het beesten betreft die zelf levens nemen, ben ik meedogenloos. Vandaar gisteren gekocht: een dodelijke spuitbus! Sorry.

Boos, razend, ziedend

Zelden zo boos geweest. Eerst op iemand anders en dan op mezelf.

Weet je nog, dat stress-konijn-pediatrisch-tandarts-geval? Dat ons hier ook al had geërgerd? En toen?
Ik, weer maar eens te goed, ging madam nog een kans geven. Senne moest dinsdag op controle. Dat zou allemaal wel meevallen. Dacht ik.
We zijn er, mevrouw kijkt naar zijn tanden en Senne is rustig, zoals altijd als hij iets medisch moet ondergaan. Ze ontdekt toch een gaatje en stelt voor het dan en daar te vullen, zonder verdoving zou dat moeten kunnen. Senne had wel al eens gezegd dat die tand pijn deed, dus het was toch een gevoelig plekje. Ze begint eraan en op een bepaald moment brengt Senne zijn hand naar boven als teken dat het een beetje pijn doet, zonder geluid. Mevrouw wordt dadelijk boos en zegt dat hij echt moet ophouden met te bewegen, want dat ze zo niet kan werken. Ik reageer en zeg dat hij gewoon wil aangeven dat het pijn doet. Mevrouw vliegt uit tegen mij, begint haast te wenen en zegt dat dat absoluut niet kan, zij zou hem nooit pijn doen, eigenlijk zou ze nooit aan zoiets beginnen bij hem, hij is te bewegelijk en daarbij, kinderen van 6 moeten in slaap gedaan worden voor zoiets. Dat is er teveel aan. Ik leg vriendelijk uit dat er niets mis is met haar, dat wij haar niet beschuldigen van het een of ander, dat een kind pijn kan hebben en het ook mag zeggen, en dat mijn zoon niet zou liegen. Ik vraag daarop aan Senne of het pijn deed en hij knikt zachtjes terwijl er een traan over z'n wang rolt. Ik ontplof vanbinnen, maar hou me kalm. Ik vraag of ze een tijdelijke oplossing kan bedenken.
Intussen staan de twee meisjes aan de deur, die zijn afgekomen op de commotie. Mevrouw roept luidkeels dat ze in de wachtzaal moeten gaan zitten. Ze zegt dat ze Senne's tand tijdelijk zal vullen en dat we daarna terug moeten komen om de tand met verdoving te laten vullen. Ik reageer enkel met OK en stel Senne wat gerust. Mevrouw laat me ook verstaan dat ik Senne zijn tanden moet laten poetsen met kindertandpasta en niet met die van ons. Daarop reageer ik alleen met een raar oog. En ze zegt dat Senne tanden heeft die heel gevoelig zijn en dat ze extra beschermd moeten worden. Daarop geeft ze me nog een speciaal zalfje. Ik zeg thanks, beleefd als ik ben. 5 minuten later heb ik betaald en ben ik buiten met de kinderen.
Allerlei lelijke dingen ontsnappen mij. De kinderen kijken naar mij, zo hebben ze hun mama nog nooit gezien. Ik wil terug naar binnen lopen om het haar nog eens allemaal goed te gaan vertellen, maar ik beheers mij. Maar ik ben razend, woedend, ziedend, over de manier waarop zij mijn (en waarschijnlijk ook andere) kinderen behandelt. In mijn hoofd heb ik een brief van 53 bladzijden geschreven over haar onkunde en onbekwaamheid als kinder-tandarts.
Ik ben boos op mezelf. Om mijn gebrek aan assertiviteit, ik ben niet assertief genoeg geweest, ik heb mezelf weer maar eens laten doen, heb mijn kinderen niet genoeg verdedigd. Ik kan geen ruzie maken. Mijn hele avond is verprutst, ik huil, roep en kruip om half 10 in bed. Ocharme, mijn huisgenoten, gewoon door dat stomme mens.
Weeral.

En nu, nu ben ik nog aan het broeden. Wat ga ik doen, een brief schrijven? Haar laten weten dat ze absoluut niet geschikt is voor het beroep? Of niets doen? Niet meer reageren en gewoon wegblijven? Ik ben er nog niet uit, ik kan niet lang meer wachten. Heeft iemand goede raad?

Eigen boontjes doppen

Verdikke, de voordeur dicht vanmorgen, nadat ik de kinderen naar school had gebracht. En ik stond buiten... Op de deurklink staat nl. een slot met een knopje dat je van binnen uit moet induwen om de klink te blokkeren. Die klink was dus geblokkeerd. (Ik verdenk Luna, die zich na een kleine discussie wilde wreken...).
Allerlei gedachten spookten meteen door mijn hoofd: 'Zijn er nog deuren open? Nee, alles is nog dicht van gisterenavond. Ik heb niet gedoucht en ik moet gaan bellen. Waar moet ik gaan bellen? Ik ken de buren niet. Terug naar school dan. Die gaan ook denken, hoe ziet die eruit? Ik moet Filip bellen, oei, die gaat niet blij zijn, terug naar huis rijden, hij is juist aangekomen na een uur file. Naar Inn bellen? Ik heb haar nummer niet. Op het terras blijven tot straks? Geen optie, wat ga ik doen een hele dag, zwemmen? Ik kan niet naar de winkel, geen geld, ik kan niet naar Filip, geen geld en trouwens, dat laten ze niet op de bus, iemand met haar waar vanavond rustig een hele friet-maaltijd in kan klaargemaakt worden...'
Deuren checken dus. En nadenken, Anne. Zijdeur met twee sloten dicht, schuifdeur 1 met twee sloten en beveiligingspin dicht, achterdeur dicht met twee sloten, schuifdeur 2 met twee sloten en pin, deur van de berging dicht met twee sloten, garagedeuren allebei niet open te krijgen. Zucht. Gelukkig schijnt de zon. En heb ik mijn zonnebril op.

Ramen dan. Schuifraam van de berging beneden: 10 cm open, maar beveiligd door een plankje, zodat ze niet verder open kan (de luchtbuis van de droogkast hangt ervoor en zo kan dus ook 's nachts de droogkast nog op). En er is ook nog een vliegenraam. Hoe kan ik dat plankje wegkrijgen, als ik het vliegenraam een halve cm omhoog heb kunnen duwen? NOT.
Boven staan wel alle schuiframen open en die zijn niet beveiligd met plankjes, alleen die vliegenramen zijn hooguit wat vervelend, maar dat zien we wel als we er zijn. Op het dak geraken dus. Hmmm. Denk. De tafel, daar een stoel op en dan even optrekken op de goot en het dak op. Onmogelijk, de goot hangt nogal los en ik sta te laag (voor iemand die rustig wat kilo's kwijt mag, wat aan haar algemene fysieke toestand mag werken en er nog wil zijn als haar drie bloedjes straks van school komen). Het zou niet zo fijn zijn als ze hun moeder naast de tafel op de grond zouden vinden. Opnieuw naar de berging dus. Een ijzeren staafje met een hoek, dat heb ik nodig om dat plankje weg te krijgen. Maar natuurlijk ligt dat niet in de tuin te wachten tot ik me buitensluit. Dus NOT.
Terug naar het dak, blijkt toch de beste optie. Ik moet hoger geraken, zodat ik het dak kan opstappen of zo. Een ladder is er niet. Nog een tafel dan om op de grote tafel te zetten. Een tafeltje? Een wit, klein tafeltje, op 1 poot? Gevaarlijk, maar mogelijk. Toch nog even denken aan de bloedjes, moet ik nog een briefje schrijven? Nop, geen papier, geen balpen. Gewoon doen. Later denken, zijn we gewoon. Hoewel, nu heb ik toch al veel gedacht! Vooruit, daar gaan we. Vandaag eet ik niet meer. En morgen ook niet. Ok, de tafel houdt me. Nu het witte tafeltje nog. Schoon in het midden gaan staan, vasthouden aan de goot. Been op het dak zwieren, over de goot. Dorie, die goot is niet sterk! Goeie koop geweest, dat tafeltje! Even duwen op de armen. Armoefeningen ook doen. 10 kilo moet eraf! Alles geven en ja, we zitten op het dak. Naar het raam gaan is niets, schoon in de hoek blijven, daar is het stevig en de pannen laten liggen. Woehoe! Hopelijk heeft niemand mij gezien. Nu dat vliegenraam. Even omhoog duwen, dan kan ik het raam verder open schuiven. Vinger te dik. Sh#%@&!! Denk. Mijn zonnebril! Waarvoor dingen toch niet goed kunnen zijn... brilarm eronder, raam verder openschuiven. Volgende stap: vliegenraam een beetje forceren, zodat we het eruit kunnen wrikken...
Minuten later lig ik voldaan op Senne's bed. Te denken.

Avontuur 1 vandaag. Moet kunnen. McGyver? Pfff...!
Koffie maken. Filip bellen. Is weer aan iets ontsnapt. Lijstje voor vandaag maken. Op 1: douchen! Dank u wel, 16 jaar scouts! Morgen verstop ik buiten een reservesleutel.

Moraal van dit verhaal: 't is niet omdat het beneden een versterkte burcht is, dat dat boven ook zo is!
Enfin, als je buitengaat vandaag:
1. Zorg dat op zijn minst je haar gewassen is
2. Maak nooit 's morgens ruzie met de kinderen
3. Leer wat telefoonnummers vanbuiten
4. Verlies nog een paar kilo's
5. Doe altijd je zonnebril aan
6. Doe 10 push-ups
7. Doe de ramen boven open
8. Zet een ladder klaar
9. Neem geld en telefoon mee
10. Of gewoon een sleutel

Update: intussen zijn we enkele uren verder en is het (weer maar eens) beginnen regenen en onweren...
Update 2: Luna heeft haar wraakactie intussen toegegeven... heeeeelp!!!!

Reisverslag 4 - Afscheid en op weg naar de andere kant

T.a.v. British Airways: leid uw personeel beter op! In Zaventem zit een man die systematisch verkeerde informatie geeft en de regels niet kent! Als je een World Traveller Plus-reiziger bent, mag je wel twee stuks bagage meenemen. Dat maakt een totaal van 9 stuks, in ons geval, en dan zijn we dus nog braaf geweest!

Afscheid nemen. 'Niet leuk, niet LEUK! NIET LEUK!!' En ook nog: 'waarom?' en 'Kunnen we echt niet?' en 'Moeten we echt?' En dat samen met massa's tranen. Niet leuk... Het is dat hels moment altijd, dat echt uit het zicht verdwijnen. En het zien van gemeend kinderverdriet (zelfs nu heb ik er moeite mee). Dat is voor mij het allerergst en ik voel me ook behoorlijk schuldig dan. Ik voel me schuldig omdat we hen leuke tijden met hun opa's en oma's en vooral met nichtjes en kozijntjes, met wie ze toch heel close zijn, ontnemen.
De dagen voor het vertrek zijn ook wel erg, van 'dat had ik nog moeten doen', 'die persoon had ik nog willen zien', 'dat heb ik niet meer gekocht...' en ook van valiezen vullen die te klein zijn, te vol en te zwaar. Met veel dank aan Marie-Astrid en Geertrui voor de inpak-hulp!

Maar alles betert wel, eens die douane-controle voorbij (en de man achter het bureauke die een halve meter boven jou zit, je tranengezicht uitvoerig bekijkt, even lacht en zegt: 'ja, da's ambetant he, de bomma en den bompa achterlaten'). Dank u.
Hoewel het verdriet deze keer toch wat langer heeft geduurd en vooral Senne is lang blijven wenen. Luna is de nuchterste, die kan er zich het snelst overheen zetten. En Rune is berustend en denkt na over wat gaat komen. Maar het blijft NIET LEUK!
Niets aan te doen, op weg naar weer een hoop avonturen. En dus moeten we beginnen met opnieuw Pralinnekes te kopen, want die waren we in de garage in Herent vergeten, waar Filip ze had koud gezet. Heb ik mooi mogen fluiten naar mijn Orangettekes :-(
Pralinnekes in de handbagage van Senne en hop naar de security check. En dan... probleem, want in Luna's trolley zit haar mini-skateboard, van haar peter Kris gekregen en dat blijkt toch wel een probleem te zijn, kan gebruikt worden als slagwapen. Jonge kerel, geen genade. Luna die begint te wenen, 'ik heb dat van mijn peter gekregen!' De jonge kerel, die suggereert dat we terug naar de check-in lopen en het ding inchecken. Not. Wij die suggereren dat hij zich toch nog verder gaat informeren. Wij die ook stilaan vooruit lopen en Luna blijven aanmoedigen in haar verdriet. Een oudere man die aankomt, nee zegt en dan Luna's verdriet niet kan aanzien. ''t Is goed voor een keer, volgende keer in de valies, OK?' Bedankt, mijnheer!

De reis verloopt vlot, we komen in Londen aan, gaan iets eten en stappen dan op de Boeing 747 die ons naar Bangkok zal brengen. 11,5 u in de lucht. We hebben 5 plaatsen naast elkaar, Rune zit naast mij en een gezette, vriendelijke Ierse dame, die op weg is naar Melbourne om zoonlief op te zoeken. Luna zit aan het raam naast papa en Senne naast mij, ik heb een ingebouwde sensor voor zijn voeten tegen de zetel voor hem. Maar we hebben meer plaats en hij moet al echt moeite doen om ertegen te komen, dus ik weer gerust. De kids-meal-toestanden mislukken weer, 'ze stonden niet op de lijst, sorry', dus de kinderen eten bijna niets... Ik krijg wel mijn low-calorie maaltijd. Luna slaapt gelukkig al na een uur of twee, Rune moet nog een tijdje buren-hulp spelen voor de dame naast haar en zij en Senne kunnen zich pas enkele uren later overgeven aan de slaap. Tegenwoordig kan je zo'n tweehonderd films bekijken op het vliegtuig. Iedereen heeft een eigen scherm en je kan op elk moment kiezen wat je bekijkt, of je stopt of doorgaat met kijken, je kan de film op plas-pauze zetten, etc. Dat maakt het soms moeilijk om te stoppen en gewoon te gaan slapen. Maar het is intussen een flink stuk in de nacht volgens ons bio-ritme en het valt niet meer tegen te houden. Uiteindelijk verloopt alles perfect en hebben wij drie geweldige kind-reizigers bij.
Bangkok, here we come!

Eerste week voorbij

Intussen zijn de kinderen al drie volle dagen naar school gegaan en weten ze sinds gisteren namiddag 13u30 (!) wie hun juffen zijn en naar welke klas ze moeten 's morgens. En het valt voor alle drie heel goed mee (ik ook heel content). Vooral voor Senne, want die heeft Luna's juf van vorig jaar, 1 uit duizend. Luna heeft een nieuwe en Rune zogezegd de 'beste ever'. De juffen en kinderen worden hier elk jaar helemaal door elkaar geklutst, zodat Senne's juf van vorig jaar (Kindergarten) dit jaar in het 4de leerjaar staat en zoals gezegd, die van Luna nu in Year 1 lesgeeft. Maar enkele klasgenootjes van vorig jaar zijn meeverhuisd met de kinderen, dus dat wordt weer een hele ontdekkingstocht naar nieuwe gezichten. Goed dat alles zo meevalt, maakt het allemaal weer veel gemakkelijker!
We hebben overigens enkele dagen prachtig weer gehad, maar gisterenavond is er weer een serieus onweer losgebarsten, met (bij ons garage-) overstromingen, veel schade en electriciteit-uitvallingen tot gevolg. De komende week zal het zo blijven: regen en 25 graden... ik ga er nog aan wennen, sebiet!
En nu ... weekend! Niets doen, wat opruimen en verder niets doen... heerlijk!
Ook aan jullie: prettig weekend!