Ijssteentjes

Vrijdag was ik nog eens in de stad. Verdorie, dat is toch een mooi stukske wereld!

Zaterdag en zondag stonden in het teken van reis-voorbereiding en studies (weerom geen kampeertrip, het zal voor volgend jaar zijn...). Filip is nog zwaar aan het blokken voor een examen en ik heb me zaterdag, weliswaar samen met de kinderen, op een ontmestings-actie van de kinderkamers gestort. Het was hoognodig. Het had ook wel iets te maken met het feit dat onze nieuwe huisbaas zondagmorgen op bezoek ging komen (het huis is pas verkocht), maar het kwam natuurlijk allemaal goed uit gezien ons vertrek volgende week. Ik kom niet graag thuis in een vuil huis, dus het moet allemaal piekfijn zijn bij ons vertrek. Nog een week en half alles op orde houden...
Zondagmorgen belde de huisbaas af... grrr! Maar goed, ik had toch een proper huis...
De kinderen waren het zwembad in gedoken, ze wilden echt geen uitstap doen en Filip zat te blokken. Een goed boek erbij en toch een geslaagde voormiddag. Rond een uur of drie sloeg het weer om, kregen we weer een serieus onweer te verwerken, deze keer met dikke hagelsteentjes (auto vlug binnen gezet) en voor de derde keer deze week een ondergelopen garage... Op zich allemaal niet zo erg, maar een aantal dingen zoals ons houten schoenenkastje, begint al te schimmelen en te rotten. We kunnen maar denken dat het allemaal goed is in het kader van rommel-opruiming.

Intussen is Luna thuis vandaag, ze is psychologisch ziek. Haar fantastische juf is al met vakantie vertrokken en komt niet meer terug. In haar plaats hebben ze ergens een kreng gevonden dat voor de laatste twee weken eventjes nieuwe regeltjes wil invoeren en alle kinderen wil heropvoeden... 't Is straf, Luna is acht maanden naar school gegaan, in een nieuw land, op een nieuwe school, in een andere taal en ze heeft geen traan gelaten. En nu, de voorbije drie dagen buikpijn, misselijk, de ene huilbui na de andere en 'ik wil niet meer naar school'... Morgen ga ik dat mens eens op haar plaats zetten!

No Comment

Awel?

Komaan mensen, stemmen!
We zitten nog maar aan 21, nog 19 te gaan!
't Wordt weekend, dus ne hebde tijd!

Welaan dan

Enkele foto's van de bloemekes in mijnen hof waar ik elke dag met veel bewondering naar sta te kijken.

Agapanthus: geweldig hoe die groeien, saaie planten in de winter en dan opeens een lange stengel waar een enorme hoeveelheid bloemen uit groeit. En ze staan overal, vermoedelijk omdat de planten wintergroen blijven en het goeie bodembedekkers zijn.

En ze zijn er ook in het wit, even prachtig:

Citroen: weliswaar geen bloem en tot nu toe nog maar drie exemplaren kunnen oogsten, maar even goed voor ons vrij ongewoon.

Gardenia: de geuren alleen al doen je blijven staan:


Hibiscus: nu weet ik waarom dit een uitgesproken Kerstplant is in Europa, ze staan hier allemaal in bloei.


Lavendel:

Rozen: ze groeien rond een boog, maar ik moet me eens verdiepen in de snoeitechnieken, want de tuinman verzorgt ze niet goed genoeg.

Polygala myrtiflora var. grandiflora (wat een geweldige naam): deze struiken worden hier gezet als haag (hier staan ze langs het pad naar de voordeur) en heel de late winter en lente staan er de mooiste bloemetjes op, die een beetje doen denken aan mini-lelies.

En de grootste bomen in de tuin: twee palmen.

Dorie

Ik ging een mooie post plaatsen over de bloemetjes in mijnen hof, maar ik moet het noodgedwongen over iets anders hebben: het regenseizoen. Dat lijkt mij een meer gepaste term voor het weer hier de laatste weken.
Vandaag kregen we er nog een heuse wolkbreuk van een uur bovenop. Gevolg: garage 3 cm onder water, gang en berging ook geraakt...

Stonden met hun voeten in het water: een tent, stoelen, een kastje, een (ingepakte) computer, enorm veel kartonnen dozen, opgeplooid of met nog dingen in...

Zo, weten we weer wat doen...

Australia - Part 2

Een positieve noot. Weliswaar eentje waar de gemiddelde Australiër niets of weinig mee te maken heeft, maar toch.

10 dingen waar AUSTRALIË fier op mag zijn

1. Natuur/natuurbeheer

Zonder meer: fantastisch. De natuur is hier zo geweldig, dat komt in mijn lijst van 'dingen die ik ga missen, eens terug'. Zee, bergen, woestijn, oerwoud, voor elk wat wils. We krijgen in Europa een wat eenzijdig beeld, vind ik. Meestal wordt Australië getoond met rode aarde-vlaktes ofwel zie je de stranden. Maar er is zoveel meer. Ik kan enorm genieten van de woeste kusten, met rotsen en kliffen. En van de Blue Mountains, waar ik zelf nog nooit van had gehoord, maar die zo prachtig zijn. Je kan sommige stukken wat vergelijken met Grand Canyon, maar dan groen. Of soms komt een beeld uit de Franse Ardèche op, of zelfs de Dordogne-vallei. Uiteraard is de vegetatie anders, het is gek dat er soms tussen de Eucalyptus-bomen een palmboom opduikt, of bananenbomen. Dan weten we weer waar we zijn.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de fauna. Vooral de vogels zijn geweldig, kleurrijk en heel lawaaierig. Maar knap.
Slangen, spinnen, kangoeroes en koala's hebben zich tot nu toe nog verstopt, maar misschien vinden we dat in het geval van eerste twee niet zo erg.
Kortom, overal is wel een prachtig plekje te ontdekken. Australië beschermt zijn natuur heel goed. Overal zijn Nationale Parken en Reservaten, die netjes en super worden onderhouden. Er zijn aangelegde paden, wegwijzers en plannetjes. Het besef dat ik niet eens in de auto moet stappen om een bush wandeling te doen en ver weg te zijn van verkeer, huizen en mensen, is een goed gevoel. En dan zijn we eigenlijk nog bijna nergens geweest...
Met stip op 1!

Kerstsfeer

De winkelcentra hangen vol slingers en bollen en glitters, al enkele weken nu. Er worden kerstbomen verkocht en enorm veel kerstversiering. En de Kerstman ontvangt al een week of twee kleine kindertjes met hun wensen.

En toch wil het maar niet lukken, hoezeer ik ook mijn best doe. De sfeer zit er gewoon niet in. Er is immers iets dat niet klopt. Het is 26 graden vandaag, de zon schijnt, er is een stralend blauwe hemel. De kinderen spelen in het openluchtzwembad, we moeten ons goed insmeren en de krekels maken veel lawaai. Dat kan toch geen Kerstperiode zijn?
Ik heb gelukkig een beetje een excuus: geen echte kerstboom dit jaar, wegens toch weg en niets bij van kerstgerief.
Maar ik heb mijn best gedaan, om al wat te wennen voor volgend jaar.

De Kermis, uitgaan en Sint Nikolaas

Druk weekend geweest. Niet gaan kamperen, maar dat is hopelijk voor heel weldra.

Vrijdag ondernam ik een tweede poging om naar Paddy's Market te gaan in de stad (vorige keer stond ik voor gesloten deuren). Ik had afgesproken met Wikke en haar dochtertje Jara. We liepen langs de kraampjes en gingen daarna een hapje eten in China Town, super leuk! Het jammere is dat ik om 11u in de stad ben en ik om 14u de bus al terug naar huis moet nemen, want om 15u staan er drie kinderen aan de deur. Maar goed, we doen dat dan maar gewoon een paar keer opnieuw.

Zaterdag vierde Alcatel-Lucent gepast Kerstmis door tickets voor Luna Park te schenken, iets wat bij onze kinderen natuurlijk altijd reuze in de smaak valt. We zijn pas rond 12u vertrokken omdat we aan het wachten waren tot de hemelsluizen weer dicht zouden gaan. Maar het bleef met bakken naar beneden vallen en we hebben dan toch maar de trein genomen. Pret alom, vieze troep gegeten en veel rondjes gedraaid. Filip is ons nog achterna gekomen (de arme stakker is dezer dagen hard aan het studeren geslagen voor een examen dat nog voor ons vertrek moet afgelegd worden...) en gelukkig stopte het met regenen, net voor we terug de trein naar huis namen.

Zaterdagavond hadden Inn, Cathy, Maaike en ik een avond Sydney gepland. Een echte Vlaamse vrouwen-klets-avond, ik kan daar toch geweldig van genieten! We waren in het mooiste stuk van Sydney, The Rocks. We gingen eerst iets drinken in de Blu Horizon, op de 36ste verdieping van een hotel, en we hebben even van het fantastische uitzicht kunnen genieten. We gingen eten in The Waterfront Restaurant en dronken daarna nog een kriekske in The Belgian Beer Cafe. Geslaagde avond, jammer genoeg was het een beetje afscheid nemen van Maaike, die vanaf januari terug in België zal wonen, samen met hubbie Joern en dochter Silje.

Zondag kwam Sinterklaas dan, bij de Belgische Club. Corinne, de voorzitster, stelt elk jaar haar tuin ter beschikking en dit jaar waren er wel 41 kinderen die een cadeau kregen van de Sint. Iedereen brengt dan wat 'fingerfood' mee en het viel op dat lokale gewoontes snel overgenomen worden: bij feestjes brengen Australiërs vaak cake mee, in alle vormen en smaken en ook gisteren was de tafel rijkelijk gevuld met allerhande lekkere cakes.
Geen idee of de regerings troubles in België ter sprake zijn gekomen bij de mannen, maar 'klaps' hadden ze wel, in het Vlaams, Frans of het Engels (niet-Belgische wederhelften waren er ook bij). Op een bepaald moment zaten er 20 kinderen gelijk in het zwembad en volgens Corinne was dit jaar een absoluut deelname-record. Toen Sinterklaas weer ging vertrekken (hij blijft nog even in Sydney om te genieten van het weer en zaterdagnacht brengt hij nog een paar cadeau's) verscheen opeens een Poolse priester/pastor(?) die een zegen uitbracht over het Belgische volk in Sydney. Tegen 18u30 keerde iedereen weer huiswaarts, met een fijn Belgisch gevoel en de magen vol...