Onze spruiten

Een kinderen-update.
SENNE

Ik ben al een aantal maanden op zoek naar middeltjes om Senne's concentratie te verbeteren, iets wat op school af en toe voor problemen kan zorgen. Ik ben al zo moedig geweest om een eliminatie-dieet te proberen: alle voedsel, processed en niet-processed, dat allergieën kan veroorzaken, wordt gebannen, tezamen met alle huishoudproducten waar kleur-, geur- en smaakstoffen inzitten. Ik kan je verzekeren dat er niet veel overblijft :-( Een helse klus dus. Vooral ook omdat de hele familie moet meewerken. Vanaf de vierde week mag je dan stilaan bepaald voedsel en producten herinvoeren om te zien welk effect het veroorzaakt. Na twee weken zwoegen (tijdens de vakantie, vorig jaar in juli, gelukkig, wat het veel makkelijker maakt wegens minder invloeden van buitenaf), zag ik al resultaat: rustigere kinderen, minder ruzies. En toen gingen we onverwachts naar België en is alles in duigen gevallen. Vliegtuigvoedsel past niet echt in een eliminatie-dieet. Sindsdien ben ik nog steeds op zoek naar nieuwe moed om het dieet in te voeren.
Maar ik ben wel overtuigd van het effect van smaak-, geur- en kleurstoffen en vooral bewaarmiddelen in voeding. Daarom let ik erg op wat hier in huis komt. De kinderen weten al dat ik heel streng ben op kleurtjes en viezigheid in het eten. Sport is ook een goede uitlaatklep natuurlijk en voor onze jongen is dat voetbal, zwemmen en karate. Ik hoop hem ooit nog te kunnen laten drummen of zo.
De volgende stap was een allergietest, waar meer dan 90 voedselgroepen getest worden. Daaruit is gebleken dat hij een grote intolerantie heeft tegen koemelk, eieren, tarwe, rogge, hazelnoten en geitenmelk. Dat resultaat betekent dat alle brood moet gebannen worden en vooral alles waar koemelk inzit. Kijk maar eens op de verpakkingen naar de ingrediënten van 'alle-dag'-producten: overal zit wel een ei in of tarwe, of melk. Moeilijk! Maar tot nu toe lukt het en volgende week ga ik eens vragen aan juf of ze verbetering merkt...

LUNA

Luna is Luna. Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Nog altijd hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.

Vorig jaar waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. Vorig jaar in oktober hadden we gepland om op zaterdagochtend, tijdens de schoolvakantie, naar Fraser Island te vertrekken, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgens kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen traan, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...

Ze is helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad...

Voor de rest een heel tof meisje, met veel vriendinnen, een uitgesproken willetje en perfect in staat om het 'kamer-opruimen' heel lang uit te stellen :-)

RUNE

Volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen. Nog steeds een perfectionistje, geïnteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Ze heeft al enkele wedstrijden meegedaan en was al eens eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk, tweede op de grond in een andere wedstrijd. Ferm he? Vorig jaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule (komt nog). De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen.

Ze sukkelde al een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken.

Na een uur of twee werden we ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...
Sinds februari zit Rune in Year 7, in de middelbare school dus. En op enkele maanden tijd is Rune geen kind meer, maar een ferm jong meisje. Het spelen is er wat af, Facebook is heel populair, chatten en kletsen en veel vriendinnen hebben. Maar vooral: niet thuis zijn :-) Ze is graag ergens anders en probeert zoveel mogelijk het thuis zijn te omzeilen. Natuurlijk steekt mama daar af en toe een stokje voor... tot groot verdriet van 'ons oudste' :-) Ik was twee weken geleden op de school voor een gesprekje met de juffen en iedereen vindt haar een leuke en goede leerlinge. Dus wij content.

:-(

Ik kreeg gisteren te horen dat het toch niet gaat lukken met de job, de mannen hadden niet echt nagedacht over hoe ze het gingen aanpakken, een admin in huis, en blijkbaar hebben ze elk ingezien dat ze niet bereid zijn hun papierwerk aan een administratieve hulp te geven... daar sta ik dus weer...
En net op dat moment belde Luna van thuis om te zeggen dat ze gevallen was met haar fiets. Het kind is serieus gehavend: allebei haar armen serieus geschaafd van boven tot onder, een diepe wonde op haar hand, voorhoofd en kin geschaafd, een gat in haar bovenlip en een schaafwonde op haar knie. GELUKKIG had ze haar helm op of we waren nu ergens anders geweest.

Bergop

Elke morgen fiets ik samen met de kinderen naar school en daarna door naar de bushalte. In het begin deed ik dat te voet, dat kostte mij een half uur. Met de fiets gaat het uiteraard iets vlugger. Luna mag nu alleen met de fiets (vanaf year 5, hoewel niemand dat hier doet en de ouders rustig voor taxi spelen, hoewel ze maar op 200m van school wonen en het buiten 25 graden is) en Senne rijdt mee met mij. Rune neemt de bus, haar school is iets verder.

En ja hoor, gisterenmorgen ben ik de hele helling opgefietst! Een volle km bergop, met het eerste stukje serieus naar boven en vanaf dan vals plat!
En dat zonder achteraf van mijn stokje te gaan. Toegegeven, ik heb wat moeten uitpuffen en mijn benen hadden serieus de bibber. Maar ik was toch fier op mezelf :-).
Vanmorgen is het niet gelukt. De zon scheen recht in mijn ogen en het was al te warm...
Maar volgende week proberen we opnieuw :-)

Dit is het bergske op:

View Larger Map

HA!

Op 't werk

Voila, ik zit hier op 't werk. 't Is nu 2u 's middags en ik hou mezelf bezig (zoals jullie zien). Hier is eigenlijk wel wat werk te doen: toen ik hier aankwam, bleek de papierberg heel hoog te zijn en vooral niet georganiseerd. Er is maar 1 simpele spreadsheet voor de boekhouding en de rest is volgens de baas 'niet belangrijk'. Niemand houdt statistieken bij, de dagelijkse rekeningen worden betaald maar niet bijgehouden en dat is het. Akkoord, we zijn maar met 4 en er is niet veel papierwerk, maar toch. Ik wil graag alles op orde zetten en er wat organisatie in brengen, maar telkens ik iets vraag, worden mijn vragen afgewimpeld en vinden ze het allemaal niet belangrijk. Zo is er beneden een enorm pakhuis, dat vol staat met It-materiaal. Een stocklijst bestaat niet, dus ik stel voor om..., maar nee, dat is niet nodig, wat ze weten wat er staat. Ja hallloooo, dat kan dus gewoon niet. Ik moet dus de 4 telefoons opnemen die er binnenkomen, de twee TNT-verzendingen per dag regelen en voor de rest doe ik alsof. Ok, ik heb mijn eigen boekhoudsysteem opgesteld nu, en dat houdt mij voorlopig wat bezig, maar binnenkort... Ik kan me wel wat amuseren, maar veel uitdaging zit daar niet in, natuurlijk. En OK, ze zijn hier vriendelijk en flexibel, en 't is dichtbij en ze doen niet moeilijk en alles kan en alles mag. Maar hoe kan ik die mannen hier in godsnaam duidelijk maken dat het hier een warboelke is, dat nodig opgeruimd moet worden, zonder dat ik hun 5-jarig gelukkig systeem in de war breng? Aan de andere kant: waarvoor ben ik dan aangenomen???

Vreemd, vreemd!

Na de eerste week

Zo, we zijn al aan de vijfde dag van het nieuwe schooljaar. Uiteraard is 'uit bed zijn voor mama' al afgeschaft, ik wek de kinderen 's morgens en moet toch nog wel eens een keertje terug voor een zachte aanporring :-)

Senne zit nu in Year 3 (het derde leerjaar dus). Hij heeft een leuke juf; of ze ook streng genoeg zal zijn voor hem is nog de vraag :-) Maar hij doet het goed, heeft al zijn achterstanden ingehaald en zit op het niveau van zijn klas. Hij leest Nederlandstalige en Engelstalige boeken en daar ben ik heel blij mee, lezen is zo belangrijk om een taal te onderhouden. Hij is bijna zo groot als Luna, een grote, sterke jongen. Ook heel sportief, heeft maandag nog heel de school en ons verbaasd met zijn zwemkunsten. Hij is zonder ooit fatsoenlijke zwemles te hebben gehad en zonder 'oefening' 2de geworden in zijn leeftijd-reeks in freestyle. Toch straf, ik moet dus met hem naar de zwemles. Hij gaat vanaf vandaag ook naar de karateles en in maart begint de voetbal weer.

Luna zit in Year 5 (vijfde) en is ook content met haar verse juf en al haar vriendinnetjes in de klas. Zij is een boekenwurmke en is bezig aan de reeks van de famous 5 die erdoor gaat als zoete koek. Nog altijd een slimmerikske en zij gaat nu tennissen en voetballen. Ik zou haar ook graag laten piano spelen, maar dat zit er nu niet in... muzieklessen zijn hier extreem duur en je bent verplicht om prive-les te nemen.
Zoals altijd, een denkend zonnetje in huis. Soms hunkerend naar aandacht en erkenning van grote zus. Dat niet altijd komt en af en toe zware buien van frustratie veroorzaakt. Senne en zij komen meestal heel goed overeen en kunnen uren mooi spelen of plezier maken in het zwembad. Op school loopt alles op rolletjes, hoewel ik vind dat ze wat meer 'gepusht' zou mogen worden. Ze houdt enorm van 'Het huis Anubis', daar kan ze uren naar kijken. En voor de rest wil ze gewoon een coole meid zijn. En piloot worden. Toen ze 4 was, vroeg ik het haar eens en zei ze: piloot! En ook nu nog heeft ze een heel goed beeld van haar toekomst: lijnpiloot. Niet ergens te velde, in een klein vliegtuigje, zoals hier. Ze wil het serieuze werk, A380, op zijn minst. Ik hoop dat het haar lukt. En volgens mij, gezien het feit dat ik NOOIT moet vragen om huiswerk te maken en dat ze altijd goed in orde is met schoolwerk en taken, kan het haar lukken. Het kind heeft brains, karakter en koppigheid.
In 2008 waren we hier eens in het ziekenhuis beland met haar, omdat we dachten dat haar appendix van zich liet horen. Maar dat bleek vals alarm. In oktober hadden we gepland om tijdens de schoolvakantie op zaterdagmorgen naar Fraser Island te vertrekken voor een week, samen met Hans en Babs en co. Op donderdag kreeg Luna buikpijn. 's Nachts moest ze overgeven. Op vrijdagmorgen kreeg ze koorts. En in de namiddag hebben we onze valies gepakt en zijn we naar Westmead Children's hospital gereden, omdat mama's meestal toch weten hoe laat het is, als het over hun kindjes gaat. Om 10u 's avonds, na uitgebreide testen en toch nog afwachten (tijdverlies volgens mij) kregen we het verdict: meteen opereren. Ontstoken appendix. Om 1u 's morgens lagen Luna en ik op een ziekenhuis kamer te slapen, zij 20 gram lichter.

We bleven twee dagen daar en Luna heeft al die tijd geen enkele traan gelaten. Luna is gelijk aan cool. Geen glimlach, geen emotie, gewoon ondergaan. Maar wel honderd vragen stellen aan dokters en verplegers. En 4 uur na de operatie midden in de nacht de verpleegster bellen om te plassen, mama niet wakker maken, een bedpan weigeren en naar het toilet stappen, met infuus en pijnpomp. Hoed af, echt! We hebben de rest van de schoolvakantie gebruikt voor revalidatie :-). Na twee dagen vroeg ze al om terug op de trampoline te mogen...Ze is uiteraard helemaal beter nu, alles is perfect verlopen. En ze kan met gerust hart bergen beklimmen, de jungle intrekken of een solo-reis rond de wereld maken. En blijkbaar zou het vals alarm van een jaar eerder wel al met een ontstoken appendix te maken hebben gehad... Uiteindelijk zijn we vier weken later dan gepland naar Fraser Island gegaan.

En Rune is nu volop aan het puberen. Met hart en ziel, in lijf en leden. Dat kind groeit terwijl je ernaar kijkt. Ze is van nature een emotioneel vat. Kan je je voorstellen wat dat geeft met gierende hormonen in je lijf. Maar al bij al is ze erg behulpzaam en graag gezien door iedereen.
Ze gaat met de bus naar high school, is content en heeft al wat huiswerk. Maar niet vet, simpele wiskunde en veel tekenen en knutselen. Ze krijgen allemaal hetzelfde het eerste jaar: wiskunde, Engels, een taal (Frans), aardrijkskunde, sport, muziek, drama en voor de rest knutselen allerhande (naaien, hout, tekenen). Pas vanaf Year 9 (derde middelbaar) kunnen ze iets kiezen, maar de grote keuzes vallen pas in Year 11 (5de leerjaar). Dan pas beginnen ze hier te studeren. Of niet want dan mag je al van school en kan je een vak gaan leren.

Nog steeds een perfectionistje, geinteresseerd in het milieu en omgeving (hoewel we voor haar een doucheklokje hebben moeten kopen) en gebeten door gymnastiek. Enkele maanden geleden heeft ze haar eerste wedstrijd meegedaan en was eerste aan de ongelijke leggers en op de grond. Ze werd derde op de balk. Ferm he? Vorig schooljaar gingen ze met de klas ook twee keer naar de circusschool, waar ze een ultieme prestatie neerzette aan de trapeze. Gelukkig kon ik erbij zijn en heb ik het vastgelegd op digitale pelicule. De man die de school runt, kwam haar en mij bijna smeken om naar de school te komen, maar mevrouwtje heeft haar zinnen op gymnastiek gezet en trapezes horen daar NIET bij ...jammeur!!! Voor de rest: een kei met computers (daar heeft de school wel veel mee te maken, waar ze vanaf year 5 eigen laptops kunnen kopen, waar elke dag op gewerkt wordt tijdens de lessen). Rune praat over interieurarchitect als beroep, maar ook over juf zijn of directeur van een kribbe, of dressuurleerkracht. En ze wil ook graag actrice worden, wat volgens mij geheel in de lijn der verwachtingen ligt, afgaande op de mening van de drama-leerkracht. Hoewel ik denk dat acteren in musicals nog beter bij haar past, omdat het kind ook nog eens goed kan zingen. Ze sukkelde enkele maanden terug een aantal weken met een hardnekkige hoest, van het zeehond-type en we moesten alles eens goed uitzoeken. Na twee antibiotica-kuren (waarvan een ook voor een tekenbeet, waarbij de teek meer leek op een vlieg dan een teek, zo groot!) belandden we in het ziekenhuis voor een onderzoek bij een specialist. Die wilde een bloedtest om kinkhoest uit te sluiten. Dus wij naar de juiste dienst, in een gebouw naast het hospitaal. Rune was niet erg happig op het naald-vooruitzicht en joeg zich dan ook geweldig op tijdens de bloedafname. Nadien stond ze recht, zei: "mama, ik voel me toch niet zo goed" en viel flauw, recht voorover met haar gezicht op de rand van het bed. Paniek alom (niet bij mij, ik ben immers getraind in EHBO :-)) en binnen de 10 minuten lagen we op de emergency-afdeling van het kinderziekenhuis voor onderzoeken. Na een uur of twee werden we weer ontslagen, Rune met een blauwe kaak en een nog ergere fobie voor naalden. Ze heeft, denk ik, besloten om heel gezond te worden en zodoende naalden te vermijden...

Alle drie zijn de kinderen quasi perfect Engelstalig (op hun leeftijdsniveau wel te verstaan) en hebben een schoon ozzie accent...

Met Filip alles kits. Hij is geweldig geinteresseerd in 4x4-tochtjes en vindt aan auto's prutsen ook wel leuk. Op het werk verloopt alles ook zoals gepland, buiten 'de crisis', die ook in zijn sector hard te voelen is.

En ik heb in september mijn ontslag gegeven, na een jaar werken. Het was genoeg geweest: te ver, te veel en te te. Dat is eventjes schrikken, maar uiteindelijk blijkt het wel de juiste keuze te zijn. Na een maandje schoolvakantie en ziekenhuisbezoeken, ben ik beginnen solliciteren. En tot mijn grote vreugde ben ik na 1 e-mail en 1 gesprek aangenomen bij een klein bedrijfje als PA/admin assistent. Ik ben al drie maanden bezig en het valt mee: perfecte uren, erheen met de bus, 10 minuutjes van hier. Kan niet beter. Het is nog rustig en heel relax, ik hoop dat er stilaan wat meer werk gaat komen. Mijn collega's zijn sympathiek en het werk is OK. Goede keuze dus.Ook ben ik sinds een maand of vier weer verlost van harde lenzen. Doordat ik aan een lichte vorm van astigmatisme lijd, waren zachte lenzen 10 jaar geleden geen optie. Maar nu dus blijkbaar wel. Wat een opluchting!

Vreemd weer hier ook de laatste maanden: de ene dag zonnig en 34 graden, de volgende 22 en regen. Echt Maartse buien en Aprilse grillen in september, oktober en november. De ene dag heet, dan storm en een val van 10 graden op een uur of zelfs 20 op enkele uren. En veel regen. Met overstromingen als gevolg. Tegelijk extreme droogte in het binnenland en boeren die vechten voor het bestaan van hun 'farms'. Het gevaar voor branden is heel erg hoog. Daar is men hier terecht heel bang voor. Intussen zitten we ruim over de helft van de zomer en gelukkig zijn er nog geen zware branden geweest. Maar we hebben wel al extreme temperaturen gezien: het record is gebroken en we waren erbij: 47 graden! We hebben heel veel hete dagen gehad, 40, 43.
De pool wordt hier elke dag uitgebreid gebruikt, soms tot 1u 's nachts omdat we toch niet kunnen slapen van de hitte wegens geen airco in ons niet-geisolleerd huis met enkel glas...

En nu zou ik al mijn verhalen weer willen spijzen met wat mooi beeldmateriaal, maar jammer genoeg is de 'grote' computer nog altijd niet terug in gebruik. Dus ik kan geen filmpjes en foto's bewerken. Frustration!!!

Maar het zal in orde komen.
Spoedig. Hopelijk.

Inpakken

Vandaag een hele dag thuis om in te pakken: morgen gaan we drie dagen kamperen in Myall Lakes National Park en ik kijk er wel naar uit. Het is hier anders behoorlijk heet dezer dagen: gisteren was het iets meer dan 30 graden, nu is het half tien en al een fijne 31. We zouden tot 35 kunnen gaan vandaag. De kinderen zijn uiteraard al vlotjes het zwembad in gesprongen, het water is 22 graden.
En binnen twee weken zitten we op dit uur al op een vliegtuig richting Alice Springs... ik kan niet wachten!!!

Bloggen in Vlaanderen

In Vlaanderen wordt er duchtig geblogd. Ikzelf volg een aantal zeer verdienstelijke blogs, meestal van vrouwen (toeval?) (ik zal bij deze mijn links hiernaast eens updaten).
Af en toe wordt er eens volgens thema geblogd en dat is wel eens fijn om te lezen. Officieel durf ik niet goed meedoen, omdat mijn blog van een andere orde is: buitenlandse/expat/verweg blog en dus voel ik mij niet echt op mijn gemak tussen al die Vlaamse bloggende dames en heren. Zij schrijven over het Dagelijks Leven en ik over ons leven in het buitenland. Dat is anders. Maar officieus wil ik dus wel eens meedoen. En daarom: wijvenweek. Weliswaar een week later. En geen hele week.

Ik weet het, het is een wat vreemde titel. Maar iemand die wel eens de blogwereld binnentreedt, weet wat er aan de hand is. Voor de leken: Lilith won een blogprijs en kreeg het verwijt (of zo klonk het althans) een wijvenblog vol te schrijven. Daarop dacht ze, ik zal eens laten zien wat dat is, een wijvenblog, trommelde een paar straffe madammen op en vroeg hen te schrijven over wijvendingen. Ik ga maar even in op de titel. Of u wijf een goed of slecht synoniem vindt voor 'vrouw', ik moet het echt niet weten. Geen energieverspilling. Ik aanschouw het persoonlijk als een compliment als iemand van mij zegt dat ik een straf wijf ben en als een belediging als iemand mij een stom wijf noemt. Maar wijf kan vervangen worden door vrouw, madam, of iets dergelijks. Het laat mij dus steenkoud. (die van ons, dat vind ik daarentegen wel erg!)
Maar waarover het gaat, zijn de onderwerpen. Vrouwenthema's en daar kunnen we allemaal heel goed over schrijven.
Daar gaan we:

1 : Mijn wijflijf
Lijf en ik dat is iets raars. Lijf doet niet wat ik wil. Ik wil minder Lijf, maar Lijf wil niet mee. Vroeger was Lijf nogal in orde. Buiten Buik, die was altijd bron van ongenoegen. 3 keer negen maand heeft mij dat niets kunnen schelen en liet ik Buik volledig links liggen. Maar Buik is volledig terug en wil niet meer genegeerd worden. Buik IS niet meer te negeren. Actie dringt zich op, want ik heb gehoord dat Buik gevaarlijk kan zijn. Eerst een actieplan.
Lijf gaat voor de rest nogal goed mee met de leeftijd. Lijf geeft mij geen ouderdomskwalen, geen stramme spieren en botten tot nu toe. Wat gebroebelde benen misschien en wat schoonheidsfoutjes hier en daar. Maar dat is NORMAAL voor mijn leeftijd, dus verwaarloosbaar.
Als ik niet naar Lijf kijk, ben ik vrij gelukkig (afgezien van Buik, maar dat is dus een heel andere kwestie). Ik voel mij namelijk niet een met Lijf, Lijf en ik horen in mijn hoofd niet bij elkaar. Als ik naar Lijf kijk, ben ik nogal ongelukkig. Dus... inderdaad, we kijken niet veel naar Lijf. En we hopen dat niemand foto's neemt of filmkes draait en ze mij nadien laat zien, want daarmee kan iemand mij dus (meestal ongeweten) zwaar ongelukkig maken. Zwemmen in de zee, aan een vol strand? Misschien, met een badpak aan. Bikini's zijn absoluut taboe en als er volk bij is dat we kennen, zal ik mijn dikke teen in het water steken, maar daar zal het bij blijven. Make-up, ja, beperkt. Ik wil eigenlijk wel eens dat een professional mij opmaakt en zegt wat leuke en mooie kleuren zijn voor mij. Voorlopig doe ik het zelf en probeer ik af en toe iets uit de Libelle.
Hoe heet dat? Ontkenning? Ja, in die fase zit ik met Lijf. Ik moet nog leren leven met Lijf. 't Wordt misschien tijd.

2. Shoppen
Vroeger (zo'n 17 jaar geleden) was shoppen leuk. Ik was alleen, werkte voor mezelf, had geen kinderen en geen partner. Ik durfde al eens iets uit te geven aan mezelf. Nooit excessief, want zo ben ik niet grootgebracht, gelukkig. Maar af en toe mocht al eens iets. Toen kwamen de partner en de kinderen. En kocht ik voor hen. Nu is het bijna helemaal gedaan. Nu zijn we aan het verbouwen :-) Voor de kinderen is dat OK, ze dragen meestal een uniform (wreed gemakkelijk, ik zal het u zeggen!) en mijn liefste zus geeft heel veel door van haar kindjes. De partner heeft af en toe een nieuwe broek nodig en een paar nieuwe hemden en T-shirts, maar is ook niet van het gat-in-de-hand-type. En ikzelf heb tegenwoordig meestal geen zin om zelfs al maar iets te passen (zie punt 1). Het is dus van te moeten. En ook altijd uit de solden, maar dat vind ik niets om mij over te schamen, want kleren kosten sowieso te veel. Het spijtige van de zaak is dat ik wel van het type ik-heb-niets-om-aan-te-doen ben op sommige momenten en dat is nogal vervelend . Soms neem ik me voor om iets te gaan kopen voor mezelf en dan geniet ik wel van het rondlopen en van het kijken. Maar iets kopen komt er meestal niet van. Als ik een zak bij heb, is het een van een kinderwinkel. Voorlopig kom ik ook niet veel buiten, dus het stoort me niet echt. Ik zal moeten investeren als ik terug ga werken...

3. Mannen
Mmm, moeilijk, ik zal daar nog eens over nadenken.

4. Mijn huishouden
Daar heb ik al over gepost, ik ga het niet allemaal herhalen. Het komt erop neer dat ik graag een vlot lopend huishouden zou hebben, maar dat mij dat toch niet lukt. Omdat ik mijn tijd er niet wil insteken. En omdat dat hier een straatje zonder eind is. En omdat een proper huis hebben na een uur al niet meer zichtbaar is. En omdat ik geen zin heb om mij een huissloor te voelen die enkel thuis is om het huishouden te doen en de rommel achter iedereen zijn g...t op te ruimen. En omdat ik liever andere dingen doe. Dus heb ik een huishouden dat niet altijd vlot loopt. En daar moet iedereen maar mee leren leven.

5. Kinderen
Ik heb altijd 4 kinderen gewild (het zijn er drie geworden, na Senne zag ik het even niet meer zitten). Ik ben leidster geweest bij de scouts, ik heb gebabysit als zot, ik had al vroeg een kinderwens. Er was een tijd dat ik het gevoel had te lang te moeten wachten om mama te worden.
Ik ben uiteindelijk mama geworden op mijn 29ste. Langer had het niet moeten duren. Maar ik ben wel blij dat ik voor het mama-zijn heb kunnen reizen, uitgaan en onbezorgd leven.
En toen kwam Rune. En was het onbezorgde voorbij. Ik wilde niets liever dan voor mijn kinderen zorgen. Ik wilde nog kinderen en nog. En ik ben blij dat ik al die jaren fulltime voor hen heb mogen zorgen.
De laatste tijd is er iets veranderd. Ik leef in tegenstrijd. Ik blijk een onvoorstelbare moederkloek te zijn. Ik wil er zijn voor mijn kinderen, ik wil voor hen zorgen en hen liefhebben. Maar ik besef dat de tijd vliegt en dat ik weer dingen wil voor mij, in de vorm van werken. En daar maak ik me zorgen over, want de twee combineren lijkt me een onmogelijke opdracht. Ik wil mezelf ontplooiien (wat een stom woord), ik wil leren en volwassen dingen beleven. Ik wil nog iets verwezenlijken. Maar het kan niet. Ik kan mijn bloedjes niet achterlaten. Ik kan het emotioneel niet opbrengen, zonder mij schuldig te voelen. Ik heb nooit gekozen voor 3 kinderen om hen dan over te laten aan naschoolse opvang en allerlei vakantieoplossingen, waar ik overigens helemaal NIETS tegen heb. Maar ik vind het moeilijk. Ik kan halftijds gaan werken, maar ik besef dat niemand op halftijdse basis dingen kan verwezenlijken. Et voila, ziehier mijn midlife crisis!

Ik ben heel erg gelukkig met mijn kinderen, het zijn stuk voor stuk schatjes, met hun eigen persoonlijkheid. Het is een uitdaging om hen te helpen zich te ontwikkelen tot fijne mensen en het is voorwaar een emotionele zoektocht. Ik raad het iedereen aan, maar met de bijkomende boodschap dat moeder zijn een heel bewuste keuze moet zijn en dat je weet waaraan je begint.
En bij deze besef ik dat er nog veel denkwerk moet gebeuren...

6. Wat mannen niet begrijpen Hoort bij punt 3.

Morgen meer. De kinderen zijn thuis.

90

Percent.
Dat is wat Filip behaalde op zijn examen. Een puike prestatie, voorwaar, goed gedaan van mijn hubbie. Overigens is daarmee de standaard gezet op kantoor. De collega's mogen nu niet onderdoen... Ik ben benieuwd wat zij ervan gaan bakken...
Gisteren ben ik dan ook nog even gaan polsen bij de nieuwe juf van Luna en inderdaad, het is een ouw trees die aan het uitbollen is en die ze ergens hebben opgediept om de vervangingen te doen. Ik heb niets tegen oudere dames, laat dat duidelijk zijn, maar in dit geval denk ik dat het mens zich beter concentreert op nooit-gedane-zaken-in het-leven-en-nu-is-de-moment-aangebroken en kleinkinderen waar ze haar gezag kan op botvieren. Gelukkig heb ik Luna kunnen overtuigen om toch nog naar school te gaan die laatste dagen en hoewel ze 's morgens zegt niet te willen, kan ik haar al tellend (nog 4 dagen en twee uur) de klas in krijgen.
Amaai, dit had ik niet verwacht en zal ik ten gepasten tijde aan de directeur laten verstaan. Ongehoord!

Ijssteentjes

Vrijdag was ik nog eens in de stad. Verdorie, dat is toch een mooi stukske wereld!

Zaterdag en zondag stonden in het teken van reis-voorbereiding en studies (weerom geen kampeertrip, het zal voor volgend jaar zijn...). Filip is nog zwaar aan het blokken voor een examen en ik heb me zaterdag, weliswaar samen met de kinderen, op een ontmestings-actie van de kinderkamers gestort. Het was hoognodig. Het had ook wel iets te maken met het feit dat onze nieuwe huisbaas zondagmorgen op bezoek ging komen (het huis is pas verkocht), maar het kwam natuurlijk allemaal goed uit gezien ons vertrek volgende week. Ik kom niet graag thuis in een vuil huis, dus het moet allemaal piekfijn zijn bij ons vertrek. Nog een week en half alles op orde houden...
Zondagmorgen belde de huisbaas af... grrr! Maar goed, ik had toch een proper huis...
De kinderen waren het zwembad in gedoken, ze wilden echt geen uitstap doen en Filip zat te blokken. Een goed boek erbij en toch een geslaagde voormiddag. Rond een uur of drie sloeg het weer om, kregen we weer een serieus onweer te verwerken, deze keer met dikke hagelsteentjes (auto vlug binnen gezet) en voor de derde keer deze week een ondergelopen garage... Op zich allemaal niet zo erg, maar een aantal dingen zoals ons houten schoenenkastje, begint al te schimmelen en te rotten. We kunnen maar denken dat het allemaal goed is in het kader van rommel-opruiming.

Intussen is Luna thuis vandaag, ze is psychologisch ziek. Haar fantastische juf is al met vakantie vertrokken en komt niet meer terug. In haar plaats hebben ze ergens een kreng gevonden dat voor de laatste twee weken eventjes nieuwe regeltjes wil invoeren en alle kinderen wil heropvoeden... 't Is straf, Luna is acht maanden naar school gegaan, in een nieuw land, op een nieuwe school, in een andere taal en ze heeft geen traan gelaten. En nu, de voorbije drie dagen buikpijn, misselijk, de ene huilbui na de andere en 'ik wil niet meer naar school'... Morgen ga ik dat mens eens op haar plaats zetten!