Hiep Hiep Hoera!woensdag 10 september 2008
dinsdag 9 september 2008
Plannen
Sydney-Alice Springs
5 dagen kamperen rond Uluru
Rood zand, kamelen en straffe zon.
Alice Springs-Darwin
5 dagen kamperen in Kakadu
Krokodillen, muggen en dikke spinnen.
Darwin-Cairns
5 dagen Great Barrier Reef
Wit zand, haaien en Nemo.
Cairns-Sydney
Afkicken.
Ergens binnen enkele weken. Tijdens de schooldagen, want dat kan hier.
Hoera.
5 dagen kamperen rond Uluru
Rood zand, kamelen en straffe zon.
Alice Springs-Darwin
5 dagen kamperen in Kakadu
Krokodillen, muggen en dikke spinnen.
Darwin-Cairns
5 dagen Great Barrier Reef
Wit zand, haaien en Nemo.
Cairns-Sydney
Afkicken.
Ergens binnen enkele weken. Tijdens de schooldagen, want dat kan hier.
Hoera.
Weduwen en wezen verenig u!
Wezen in dit geval. Een stuk of dertig.
Van elke kleur en in elke maat wel eentje.
En soms lijken er twee wel heel erg op elkaar en kunnen we denken aan een herenigingsceremonie. Maar meestal blijkt het ijdele hoop, schelen de randjes net een mm of twee of is de kleur of de maat net niet hetzelfde.
Sommigen zijn al heel erg lang wees, anderen nog maar net. En dan ben ik op mijn hoede. Dan ga ik op zoek naar hun wederhelft. Soms weet ik meteen waar nummer 2 zich bevindt. Zoals eentje van Senne's uniform, die ergens achter Cameron's tuin in de beek ligt. Die was meteen na het uitspelen ribbedebie. Maar meestal kom ik van een kale reis thuis. Niets, nada, nothing te vinden. Niet beneden, niet boven, niet buiten.
En na een zoveelste blikworp op mijn mini-wasmandje vol, ben ik stilaan de wanhoop nabij...
Wie eet nu sokken?
Van elke kleur en in elke maat wel eentje.
En soms lijken er twee wel heel erg op elkaar en kunnen we denken aan een herenigingsceremonie. Maar meestal blijkt het ijdele hoop, schelen de randjes net een mm of twee of is de kleur of de maat net niet hetzelfde.
Sommigen zijn al heel erg lang wees, anderen nog maar net. En dan ben ik op mijn hoede. Dan ga ik op zoek naar hun wederhelft. Soms weet ik meteen waar nummer 2 zich bevindt. Zoals eentje van Senne's uniform, die ergens achter Cameron's tuin in de beek ligt. Die was meteen na het uitspelen ribbedebie. Maar meestal kom ik van een kale reis thuis. Niets, nada, nothing te vinden. Niet beneden, niet boven, niet buiten.
En na een zoveelste blikworp op mijn mini-wasmandje vol, ben ik stilaan de wanhoop nabij...
Wie eet nu sokken?
maandag 8 september 2008
Gr...
Sinds enkele weken ga ik Senne's juf wat helpen in de klas op maandag. Er wordt dan gelezen, geschreven, gespeld en gekleurd.
De kinderen zijn in vier groepen opgesplitst, per leesniveau. Ze krijgen elk een boekje om luidop te lezen. We zijn met twee, dus de logica zegt dat twee tafels alleen moeten beginnen werken. Stel u voor: 14 6- en 7-jarigen die een half uur alleen moeten spellingsoefeningen maken, in stilte, haha... u kan zich waarschijnlijk levendig voorstellen: de electrische slijper draait op volle toeren, hele weekendverhalen worden uit de doeken gedaan, stiften en potloden vliegen door de lucht, iedereen moet opeens naar de WC, de vloer moet nodig geboend worden en 7 ijverige kindjes smeken om rust. En intussen concentreren juf en ik ons op voorlezende kinderen aan een andere tafel.
Na het voorlezen moeten de kinderen iets schrijven over het boek. Soms worden hele pagina's vol gepend, soms verschijnt maar een zinnetje op het blad, concentratie is een groot probleem. Het spellingboek is een andere uitdaging: elke week komt een bepaalde klank aan bod en worden enkele woorden gegeven. Daarmee moeten ze dan zinnen schrijven.
Gelukkig hebben ze anderhalf uur om alle taken te volbrengen.
Vandaag was het de klank gr.
Gelezen in een van de schriften: 'my brother was annoying me so hard that i was angry and turned green'
Ik heb al voorgesteld aan de juf om meer mama's in te zetten, er zijn er immers zoveel thuis. Maar ze wil er niets van weten, de kinderen moeten leren zelfstandig te werken. Daar kan ik nog wel in komen, maar het gaat duidelijk ten koste van sommige kinderen: enkele onder hen, vooral diegene die in de middenmoot zitten, hebben soms hulp en aandacht nodig en dat gaat op die manier wat verloren. Senne maakt intussen wel fantastische vooruitgang en schrijft ook al deftige volzinnen en korte verhaaltjes. Iedereen fier hier.
Chaos, ik zeg het u. Om zot van te worden. Ze krijgen te weinig geld, zeker weten.
De kinderen zijn in vier groepen opgesplitst, per leesniveau. Ze krijgen elk een boekje om luidop te lezen. We zijn met twee, dus de logica zegt dat twee tafels alleen moeten beginnen werken. Stel u voor: 14 6- en 7-jarigen die een half uur alleen moeten spellingsoefeningen maken, in stilte, haha... u kan zich waarschijnlijk levendig voorstellen: de electrische slijper draait op volle toeren, hele weekendverhalen worden uit de doeken gedaan, stiften en potloden vliegen door de lucht, iedereen moet opeens naar de WC, de vloer moet nodig geboend worden en 7 ijverige kindjes smeken om rust. En intussen concentreren juf en ik ons op voorlezende kinderen aan een andere tafel.
Na het voorlezen moeten de kinderen iets schrijven over het boek. Soms worden hele pagina's vol gepend, soms verschijnt maar een zinnetje op het blad, concentratie is een groot probleem. Het spellingboek is een andere uitdaging: elke week komt een bepaalde klank aan bod en worden enkele woorden gegeven. Daarmee moeten ze dan zinnen schrijven.
Gelukkig hebben ze anderhalf uur om alle taken te volbrengen.
Vandaag was het de klank gr.
Gelezen in een van de schriften: 'my brother was annoying me so hard that i was angry and turned green'
Ik heb al voorgesteld aan de juf om meer mama's in te zetten, er zijn er immers zoveel thuis. Maar ze wil er niets van weten, de kinderen moeten leren zelfstandig te werken. Daar kan ik nog wel in komen, maar het gaat duidelijk ten koste van sommige kinderen: enkele onder hen, vooral diegene die in de middenmoot zitten, hebben soms hulp en aandacht nodig en dat gaat op die manier wat verloren. Senne maakt intussen wel fantastische vooruitgang en schrijft ook al deftige volzinnen en korte verhaaltjes. Iedereen fier hier.
Chaos, ik zeg het u. Om zot van te worden. Ze krijgen te weinig geld, zeker weten.
vrijdag 5 september 2008
woensdag 3 september 2008
Ze doen dat hier ook
Staken. De leerkrachten op school. Voor iets, ik vermoed voor meer centen. Gisterenmorgen, van 9 tot 11u. Er was wel opvang voorzien, maar de kindertjes moesten aan hun tafeltjes in de klas waarschijnlijk juffen tekenen met een droef gezicht en een lege portemonnee. Voor de volledige 2 uur. Die emotionele last wilde ik mijn kinderen niet aandoen en vermits ik nogal sociaalvoelend ben, dacht ik ook aan de emotionele toestand van de vriendjes van mijn kinderen. Wie weet zou dat later op de dag overstralen, of zo... Dus had ik gisterenmorgen 5 kinderen. Cameron was hier en Jessica. Brydie bleek al vroeg overgeleverd te zijn aan de stakers. (Ik zag ze 's avonds terug en ze leek nogal normaal te doen, maar dat kan schijn geweest zijn).
Om hun geesten een beetje te laten ontluchten en hen sterk te maken voor de rest van de dag, trokken we naar de oval hier om de hoek. De jongens konden daar hun energie wat kwijt door tegen een bal te stampen (beter dan tegen zuslief) en ik ging mee om met Luna wat te tennissen. Die moest wat one-on-one hebben en met graagte wil ik dan wel tegen een balletje meppen op het gras. Rune en Jessica bleven thuis, die hadden blijkbaar weer veel geheimen te vertellen. En Jessica kon haar toestand van de avond ervoor wat goedmaken: ze had aan Rune een griezel-iets-met-spiegels-verhaal over Bloody Mary verteld en dat lag blijkbaar nogal gevoelig. Het was moeilijk om Rune 's avonds in bed te krijgen en ze is bijgevolg, na grondige inspectie van kasten en bedden, met het licht aan in slaap gevallen. Mijn verhaaltjes over drankjes met tomatensap en selderzout en alcohol en Moeke die dat graag drinkt en mama die daar op tijd en wijlen en in de juiste omgeving ook wel kan van genieten, werden volledig genegeerd. Dan wil een mens eens iets delen met haar kinderen ...
Enfin, de oval, daar wilde ik het eigenlijk even over hebben.
De 'OVAL' is een algemene term en dat is een beetje zoals 'voetbalveld' bij ons. Maar er is, dames en heren, een verschil. Er zijn voetbal ovals, rugby ovals, hockey ovals, atletiek ovals en baseball ovals. Allemaal zijn het stukken gras, aangelegd door de gemeente en mooi onderhouden. De juiste sportveldlijnen zijn aangebracht (eigenlijk wordt het gras afgebrand, dus het zijn zwarte lijnen hier) en er staan goals op.
Maar waar ik me dus elke keer over verbaas, is over de fysieke toestand van die ovals. Het zijn openbare velden, iedereen kan er dus op, dag en nacht. En toch is dat altijd zo netjes en verzorgd, nooit gezien. Op dat vlak hebben de mensen hier echt wel discipline. Er staan op de meeste ovals WC's voor mannen en vrouwen, die altijd open zijn. (Maar waag het als vrouw niet om een mannen-wc binnen te gaan (of omgekeerd), want u wordt ter plekke publiekelijk uitgekafferd of ze halen er de security bij! U moet maar wachten. En uw meisjes van 3 ook. Het zijn duidelijk mannen die de regels opstellen, die moeten meestal de vuile broeken niet opruimen en wassen...)
Enfin, ik durf daar zonder probleem mijn ding te doen, er is altijd WC papier, u kan zonder schroom het kleine kamertje verlaten, want de wc werkt en diegene die na komt, zal u nooit een vieze blik moeten toewerpen. Ze zijn ook altijd proper. Hier mag u gerust op de bril gaan zitten. (Even ter zijde, ik las onlangs dat de voortduw stang van een winkelkarretje viezer is dan de bril van een openbare WC. Lijkt me logisch, niet?)
Terug enfin, de oval. Dikwijls drinkfonteintjes of kranen met een lavabo. De kranen zijn mooi dicht, lopen niet, lekken niet. En dikwijls een gas- of electrische BBQ met een picnic-tafel. Ook de barbie werkt altijd, het gebruik is gratis en ze zijn meestal proper genoeg om er zo uw vlees op te gooien.
Ik vind het straf, zoveel menselijke goedheid.
De ovals worden gebruikt om te sporten en te socialisen (meestal mama's met kleinere kinderen die een play-groep hebben en hun kinderen als voorwendsel gebruiken om twee keer per week eens goed te gaan roddelen). En ook om de hond uit te laten (voor mensen die geen kinderen hebben, of kinderen op school of kinderen thuis al weg en die ook eens stevig willen roddelen).
Tijdens de week zijn sommige pleinen volledig ingenomen door de honden. De beestjes kunnen spelen met hun vriendjes en er staat een bakje water klaar. En ik zie het u al denken: oei, en al de 'overlast', de hondendrollen in alle soorten, vormen en geuren? Ik moet u teleurstellen: als u hier een hond heeft en u laat die eender waar uit zonder dat u een speciaal-op-maat-gemaakt-in-de-juiste-kleur-opgeborgen-in-een-trendy-plastieken-zakjes-bot-om-aan-de-leiband-te-hangen-zakje bij heeft om de achterblijfselen op te rapen, wordt u aanschouwd als een crimineel sujet. M.a.w. hier rapen ze alles op 'after the dog'. Ik mocht het laatst eens meemaken, doordat wij het genoegen hadden eens op de hond van onze vrienden te passen. Rune kon het beestje niet met rust laten en ze moest en zou de leiband vasthouden. Tot Buddy aanstalten maakte om iets te lossen en toen moest ze opeens dringend iets anders gaan doen... Ze ging nog eens nadenken over een hond.
En ik zie u nog denken: en waar laat je die zakjes dan? Mee naar huis, in uwe zak, want we zijn goed opgevoed en we gooien niets op de grond? Nee, in de vuilnisbak natuurlijk, er staat er wel een om de 10 meter (en anders gooi je het zakje in de vuilnisbak van de buurman, die staat ook buiten en vuilnis wordt hier toch niet gewogen). De openbare vuilnisbakken worden op tijd geleegd, zelden een gezien die overloopt. Enige bedenking die ik heb: hopelijk zijn het bio-afbreekbare zakjes, want een hele vuilnisbak vol plastic zakjes met hondendrollen in, is niet bepaald milieuvriendelijk...
Maar we gaan niet moeilijk doen, zo zijn we niet.
Kortom, ik kan het u vertellen: het is echt prettig om met je gevolg, of dat nu twee of vier poten heeft, op een openbaar grasveld te kunnen komen, waar dat gevolg kan spelen, lopen, rollen en springen, op blote voeten, zonder dat je bang moet zijn voor vieze schoenen/kleren en glas/drollen en als je weet dat je ten allen tijde een beetje water kan vinden en er een plaats is voor de hoogste nood...
En afgezien daarvan, zijn ze meestal ook nog mooi, veilig en is er parkeerplaats.
Ik ben voor.
Om hun geesten een beetje te laten ontluchten en hen sterk te maken voor de rest van de dag, trokken we naar de oval hier om de hoek. De jongens konden daar hun energie wat kwijt door tegen een bal te stampen (beter dan tegen zuslief) en ik ging mee om met Luna wat te tennissen. Die moest wat one-on-one hebben en met graagte wil ik dan wel tegen een balletje meppen op het gras. Rune en Jessica bleven thuis, die hadden blijkbaar weer veel geheimen te vertellen. En Jessica kon haar toestand van de avond ervoor wat goedmaken: ze had aan Rune een griezel-iets-met-spiegels-verhaal over Bloody Mary verteld en dat lag blijkbaar nogal gevoelig. Het was moeilijk om Rune 's avonds in bed te krijgen en ze is bijgevolg, na grondige inspectie van kasten en bedden, met het licht aan in slaap gevallen. Mijn verhaaltjes over drankjes met tomatensap en selderzout en alcohol en Moeke die dat graag drinkt en mama die daar op tijd en wijlen en in de juiste omgeving ook wel kan van genieten, werden volledig genegeerd. Dan wil een mens eens iets delen met haar kinderen ...
Enfin, de oval, daar wilde ik het eigenlijk even over hebben.De 'OVAL' is een algemene term en dat is een beetje zoals 'voetbalveld' bij ons. Maar er is, dames en heren, een verschil. Er zijn voetbal ovals, rugby ovals, hockey ovals, atletiek ovals en baseball ovals. Allemaal zijn het stukken gras, aangelegd door de gemeente en mooi onderhouden. De juiste sportveldlijnen zijn aangebracht (eigenlijk wordt het gras afgebrand, dus het zijn zwarte lijnen hier) en er staan goals op.
Maar waar ik me dus elke keer over verbaas, is over de fysieke toestand van die ovals. Het zijn openbare velden, iedereen kan er dus op, dag en nacht. En toch is dat altijd zo netjes en verzorgd, nooit gezien. Op dat vlak hebben de mensen hier echt wel discipline. Er staan op de meeste ovals WC's voor mannen en vrouwen, die altijd open zijn. (Maar waag het als vrouw niet om een mannen-wc binnen te gaan (of omgekeerd), want u wordt ter plekke publiekelijk uitgekafferd of ze halen er de security bij! U moet maar wachten. En uw meisjes van 3 ook. Het zijn duidelijk mannen die de regels opstellen, die moeten meestal de vuile broeken niet opruimen en wassen...)
Enfin, ik durf daar zonder probleem mijn ding te doen, er is altijd WC papier, u kan zonder schroom het kleine kamertje verlaten, want de wc werkt en diegene die na komt, zal u nooit een vieze blik moeten toewerpen. Ze zijn ook altijd proper. Hier mag u gerust op de bril gaan zitten. (Even ter zijde, ik las onlangs dat de voortduw stang van een winkelkarretje viezer is dan de bril van een openbare WC. Lijkt me logisch, niet?)
Terug enfin, de oval. Dikwijls drinkfonteintjes of kranen met een lavabo. De kranen zijn mooi dicht, lopen niet, lekken niet. En dikwijls een gas- of electrische BBQ met een picnic-tafel. Ook de barbie werkt altijd, het gebruik is gratis en ze zijn meestal proper genoeg om er zo uw vlees op te gooien.
Ik vind het straf, zoveel menselijke goedheid.
De ovals worden gebruikt om te sporten en te socialisen (meestal mama's met kleinere kinderen die een play-groep hebben en hun kinderen als voorwendsel gebruiken om twee keer per week eens goed te gaan roddelen). En ook om de hond uit te laten (voor mensen die geen kinderen hebben, of kinderen op school of kinderen thuis al weg en die ook eens stevig willen roddelen).
Tijdens de week zijn sommige pleinen volledig ingenomen door de honden. De beestjes kunnen spelen met hun vriendjes en er staat een bakje water klaar. En ik zie het u al denken: oei, en al de 'overlast', de hondendrollen in alle soorten, vormen en geuren? Ik moet u teleurstellen: als u hier een hond heeft en u laat die eender waar uit zonder dat u een speciaal-op-maat-gemaakt-in-de-juiste-kleur-opgeborgen-in-een-trendy-plastieken-zakjes-bot-om-aan-de-leiband-te-hangen-zakje bij heeft om de achterblijfselen op te rapen, wordt u aanschouwd als een crimineel sujet. M.a.w. hier rapen ze alles op 'after the dog'. Ik mocht het laatst eens meemaken, doordat wij het genoegen hadden eens op de hond van onze vrienden te passen. Rune kon het beestje niet met rust laten en ze moest en zou de leiband vasthouden. Tot Buddy aanstalten maakte om iets te lossen en toen moest ze opeens dringend iets anders gaan doen... Ze ging nog eens nadenken over een hond.En ik zie u nog denken: en waar laat je die zakjes dan? Mee naar huis, in uwe zak, want we zijn goed opgevoed en we gooien niets op de grond? Nee, in de vuilnisbak natuurlijk, er staat er wel een om de 10 meter (en anders gooi je het zakje in de vuilnisbak van de buurman, die staat ook buiten en vuilnis wordt hier toch niet gewogen). De openbare vuilnisbakken worden op tijd geleegd, zelden een gezien die overloopt. Enige bedenking die ik heb: hopelijk zijn het bio-afbreekbare zakjes, want een hele vuilnisbak vol plastic zakjes met hondendrollen in, is niet bepaald milieuvriendelijk...
Maar we gaan niet moeilijk doen, zo zijn we niet.
Kortom, ik kan het u vertellen: het is echt prettig om met je gevolg, of dat nu twee of vier poten heeft, op een openbaar grasveld te kunnen komen, waar dat gevolg kan spelen, lopen, rollen en springen, op blote voeten, zonder dat je bang moet zijn voor vieze schoenen/kleren en glas/drollen en als je weet dat je ten allen tijde een beetje water kan vinden en er een plaats is voor de hoogste nood...En afgezien daarvan, zijn ze meestal ook nog mooi, veilig en is er parkeerplaats.
Ik ben voor.
maandag 1 september 2008
Lente
Vanaf vandaag begint de lente officieel in Australië. Ik ben er helemaal klaar voor.De winter is hier prachtig geweest: frisjes, maar heel erg droog en heel zonnig.
Als de lente ook zo is, komt dat hier zeer goed!
Jammer dat u het niet kan ruiken, de heerlijke bloesemgeurtjes die hier voorbij vliegen, zijn fantastisch...
Wandeling nummer elvendertig
Het was al twee weekends geleden, dat we nog een wandeling hadden gemaakt, dus gisteren moesten we er nog eens uit. Hans en Babs gingen mee en ook de Nederlanders Liesbeth en Ilco, met hun kinderen. Het werd een strandwandeling van Dee Why naar Curl Curl, een km of 7 en we hebben er een uur of vier over gedaan. Resultaat: Luna en Senne tot op hun vel nat, hoewel het maar 18 graden was (maar het water ook zo iets, denk ik). Enfin, het was weer eentje voor de boekskes, waarlijk zeer schoon!
Lachen geblazen
Sinds kort zijn Filip en ik begonnen aan 'Het eiland'. Het heeft een tijd geduurd voor Filip het aandurfde, zo al dat Vlaams, maar we zijn waarlijk verkocht! Gieren, man!
Abonneren op:
Posts (Atom)
